haydi söküp alalım o anı yada söküp atalım tüm içimizde kalanları..

İşte hazırım. Neye mi ?

Anımsamaya …
Aslında bu sıralar unutma eğilimindeyim. Hatırlamamak daha kolay geliyor. Unutmaya çalışmak daha olası. Sıkça kendi kendime “Hey gerçekçi olsun hayallerin, az da olsa ..” diyorum. Sonra o çılgınca düşünceleri söküp atıyorum, ve kalbimde kalmış olan son şeyleri de atmak için kendimi parçalıyorum. O bakışı unutabilmek için,gülümsemesini silmek için...

Ona dua etmeyi unutalı ne kadar oldu, çok oldu galiba, geçen kandil gece sona ererken anımsamış ve sadece bir Fatiha göndermekle yetinmiştim. Sonra vicdanım sızlamış şu mübarek günde bir yasini çok gördün deyip dua etmiştim ama yine de okumadan uyudum o yasini.

Rüyamda onu gördüm. Belki bilinçaltı bilmiyorum. bana bakıyordu ve boynunu büktü ben bakınca. Gözümün önünden bir o rüyadaki boynunu büküp baktığı bakış, bir de o gerçekteki bakış, biri gidiyor biri geliyor…
Sonra sahne değişiyor, bir arkadaşımız evleniyor bir grup arkadaşla düğüne gidiyoruz, uzuuun bir asansör yolculuğundan sonra terasa çıkıyoruz yaşlı bir teyze geliyor hurma veriyor bana, afiyetle yiyorum. İçim sıkılıyor rüyada bile. Gelinin yanına gidiyoruz ve o orada. İçimi delip geçen bakışlar yeniden.. Uyandığımda muhtemelen o anın etkisiyle bilinçsizce ağlamış olduğumdan olsa gerek yastığım ıslanmış.

Sonra sahne tekrar değişiyor, bu en çok canımı yakan. Battaniyeye sarılıp hıçkırmama sebep olan..
Neresi olduğunu anlamadığım bir yer, nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde tökezliyorum. Gerçek hayatta da sürekli takıldığımdan olsa gerek tökezlememe hiç şaşırmıyorum hatırladıkça. Tökezlediğim o an, yanıma geliyor üşümüşsün diyor ceketini veriyor. Uyandığımda yanımda olmasını dilediğim o an. Üşümemiştim oysaki, yine de o ceketi alabilmek için uyanınca gözlerimi yeniden kapatıp elimi uzatıp almak istiyorum oradan. Bir de … Boşver be blog. boş ver en güzeli neydi unutmak mı, ağlamak mı…