‘Bazı ilişkiler vardır, seversin, öğrenirsin ve yoluna devam edersin’

selam blog.

Naber ? İyisin mi ? Ben iyiyim. Aslına bakarsan dün gece sabaha kadar ağladığımı hatırlarsak pek de iyi olmasam gerek demi ? Hıhım. Kendi yoluma gitmeye çalışıyorum. Bazen biz var olmasını kabul etmesek bile hayatımızda var olan ve hep var olacak olan insanlar vardır. Atamayacağımız ve atsak bile hayatımızdan izlerini asla silemeyeceğimiz insanlar. Şimdilerde geriye dönüp bakınca sevdiğim insanlardan genelde nefret etmediğimi görüyorum. 2 kişi hariç. Bilmiyorum ikisinde de benim suçum var mıydı bu nefretin oluşmasında. Birinde kalbim çok kırıldı. Hiç bir şey söylenmeden de aşkın olabileceğini, canınızın acıyabileceğini öğreten bir deneyimdi sanırım. Üzerinden 3-4 yıl geçti mi? sanırım. Bilmiyorum saymadım. Ama sıkça aklıma düşüyor bugünlerde ve sıkça bana şu soruyu sorduruyor "ne düşünmüştü, ne hissetmişti" O belirsizin yüzünden sanırım 2 yıl önce sevmeye başladığım insanı kaybetmemek için bu kadar direnmiştim. Sanırım o yüzden bir resmiyet kazansın istemiştim. Yanlış yapmışım. İkisinde de. Çekip yoluma gitmeliydim. Geçenlerde bir dizide izlerken denk geldim ve beynimde kısa devre oluştu bir an. Sevmenin ne demek olduğunu öğreten bir diziydi. Senaristini bulup gidip anlından öpesim geldi. Ve sorguladım kendimi. Gerçekten sevmiş miydim ? Bilmiyorum. Sevdim,öğrendim ve yoluma devam ettim. Şimdi sanki nefret ettiğim 2 insan bunlarmış gibi oldu. Biri bu hikayedeki ilk kişi. Diğeri öyle aşık olduğum biri değildi. Yaptığı bazı şeyler yüzünden nefret ediyorum. hatırlamam bile içimdeki onu bir kaşık suda boğma isteğini tavan yaptırıyor. umarım bir yerlerde karşılaşmayız. Ben pek kin tutmam bu hislerim benim için kin kategorisine girse bile diğer insanlarla kıyasladığımızda hoşlanmama hissi olarak tanımlanabilir.

şimdi bu satırları uzak diyarlardaki yüzünü hiç görmediğim mail arkadaşımın gönderdiği şarkıyı dinlerken yazıyorum. gariptir hep başka dilde kendini tam ifade edemezsin, başka dilde hiç görmeden tanımadan sevemezsin derdim. şimdi mi, gözlerimden yaşlar süzülüyor ve kilometrelerce uzakta olan ama kalbimi buradaki herkesten daha iyi anlayan ve taa oralardan elimi tutabilen arkadaşımı tanıdığım için şükrediyorum.. bazı hislerin ve sevginin dili olmuyormuş.. sevmenin ne demek olduğunu öğrendiğimi hissediyorum. adım adım.. umarım bir gün onunla bir kafede oturup karşılıklı kahvelerimizi yudumlayabiliriz..