Yürek sahte gülüşlerde

Olalallalalalala

2011-11-21T01:01:00.003+02:00

Buraya uğramayalı ne çok olmuş, vay be.

Yurtdışına gitmek,eğitim almak istiyorum diye ağlana ağlana, söyleye söyleye gerçek oldu ya, çok mutlu olmam lazım değil mi? Pasaportumun süresi dolduğu için yenilemem gerekiyor, yarın işlemleri halletmeye gideceğim. Aralıkta gitmeyi umut ediyorum. İnsan uzun süre hayal edince, inanınca oluyor işte. Allah ona tevekkül edenleri, O'na sığınanları, yardım isteyenleri geri çevirmiyor. Yaşadık, gördük bir kez daha...

Hayat, sen nasıl bir şeysin, her gün ve her an şaşırtıyorsun, umut ettiriyorsun, yine hayal kırıklığı derken gerçekmiş dedirtiyorsun..

Nedendir bilmem, bu gece fena takıldı dilime ;

"Anladım ki hiç kimse hiç kimse sen değil
Hiç kimse senin gibi canımdan öte can değil
Anladım ki hiç kimse hiç kimse sen değil
Hiç kimse senin kadar fikrime huzur değil"

kayboluş

2011-07-23T20:35:00.001+03:00

Harikaa,

Mezun olamıyorum yine.. Kayboldum bu şehirde. Aferin bana. İyi ettim hayatımı bu hale getirerek.

Gitmeden son bir şey. Neyse. Bye

..?

2011-06-12T00:31:00.002+03:00

Hey, selam.

Günlerdir içime oturmuş bir şey var. Sanırım arayıp konuşmadığım arkadaşım kalmadı. İçimdeki o düğümü, boğazımdaki o yumruyu bir türlü gideremedim. Buraya bir şeyler karalayabilmek için 4-5 kere açtım, ekran bana baktı ben ekrana baktım,kapattım sonra. Oturup doyasıya ağlamak ve anlatmak istiyorum. Faydası olmayacak biliyorum. Boş boş bakıp, saçma cümleler kuruyorum bugünlerde. Yeryüzünden silinmek istiyorum. Tamamen, hiç bir iz bırakmadan. Sorumluluklarımın en asgari düzeyde kaldığı bir dünya olsun istiyorum. Saçma şeyler dilediğimin farkındayım, boş hayallerin peşinden koştuğumun. Olmayacak şeyleri işaretleyip yaşadığım gibi tıpkı..

Sevgisiyle ve şefkatiyle oturup yanında ağlayabileceğim bir kalp istiyorum...

ses ses :)

2011-06-03T23:13:00.003+03:00

Bu bir adet daldan dala ben geldim yazısı olacak :)
Şu an Fransızca La Pluie şarkısını yani yağmur, dinliyorum, bilir misiniz ? Ben pek severim, Fransızca ve İtalyanca şarkılar. Tombe, tombe, tombe la pluie diyor , beni benden alıyor.. Yağmurda yürümeyi severdim ben, hiç demiş miydim. Bugün yağmurda yürümeyi sevmediğimi fark ettim, ve daha bir çok şeyi. Bugün belki de ilk defa birisine ah ettim, hıhım yaptım bunu. Ne yalan söyleyeyim hiç pişman değilim,şimdilik.
Acayip güzel şeyler olacak hissediyorum,içim kıpır kıpır bugünlerde.. yakın gelecekte müthiş şeyler olacak, bende buradan heyo heyoo diyerek yazacağım, Allahım inşallah... ilk haber önümüzdeki 2 hafta içinde gelecek diye heyecanla bekliyorum. İçime bazen bir şüphe düşüyor ve ya olmazsa diyor bir ses fısır fısır.. kafasına bi tane indirip , don’t panic diyorum :)
Fairy tale şarkısını kaç kişi hatırlıyor,hani Eurovision da gelmiş geçmiş en yüksek puanı alarak 2009 da birinci olan şarkı. Sahnesi,dansı, şarkısı ve tabi ki Alexander’ı ile efsane olan şarkı. Ben dinle dinle bıkmayanlardanım. Aslında o 2009 yazında duymaktan tiksinti gelmişti ama millet unutunca geri dinlemeye başladım. Bende toplumda herkesin yaptığı işlerin tersini yapma gibi bir huy var. Alexander şarkının 0.38 de böyle omzunu napayım tarzından yapıyor ya, bende her dinlediğimde eşlik ederken orada işi gücü bırakıp aynı şeyi yapasım geliyor :)) o kadar etkisi altındayım :D O yaz Alexander birçok kızın kalbini çalmıştır sanırım,çok sempatik ve yakışıklı olduğu bir gerçek. Bir arkadaş erkek arkadaşına böyle birisini bulursam seni bırakabilirim demişti ve doğal olarak çocuk küsmüştü. Ben olsam bende küserdim :) Sempatik ve güler yüzlü insanları seviyorum, dünyanın neresinde olursa olsun. Küçük kardeşim gibi tanıdık geliyor, bir de demez mi yıllar önce gençken diye çocuuuk sen hala çocuksun ne diyesim geliyor :)
Şarkıları boşverip yokluğumda neler yaptım diye yazmak isterdim ama çok uzun zaman geçti. Biraz böyleyim işte, kopunca anlatası gelmesen, unutunca hatırlayası gelmeyen biriyim. Bir de hızlı tüketen, yokken 2 blog eskittim. Sonra buraya geri döneyim dedim, nedense burada beni tutan bir şey var. Tanıdık bir yüze anlatıyormuşum gibi… eskiden blogun isminden dolayı sadece hüzünlü, bunalım yazılarımı buraya eklerdim ama artık her şeyi yazmayı planlıyorum :) biraz daha “ben” olsun istiyorum, görelim bakalım nasıl olacak..

Ooo la la..

2011-05-12T14:55:00.000+03:00

Hey selam blog,

çok yalnızım blog ve konuşma ihtiyacı hissediyorum ama etrafımda kalbimi tüm çıplaklığıyla açıp , anlatıp ağlayabileceğim kimse yok. Bugün seni baştan sona okudum. Sana yazarken hissettiklerimi, önemsediklerimi umursadıklarımı yeniden hatırladım ve düşündüm ki kapattığım bir bloga bir iki satır karalamak iyi hissettirir belki. Kimse okumayacak olsa bile iyi hissettirebilir. Bana iyi gelme ihtimali olan tek bir cümle duyamayacak bile olsam iyi gelebilir.

Bu sene hiç büyümediğim kadar çok büyüdüğümü olgunlaştığımı hissediyorum. Yaptığım hataları ve aptallıkları daha net görüyorum. Her şeyi bırakıp gitmek istiyorum blog, herkesi herşeyi ve tüm anıları geride bırakıp gitmek. Uzun bir deniz yolculuğunda yaşadığı kazayla hafızasını kaybedip bir kıyıya sürüklenip uyanan biri olmak gibi. Ama sadece kişiler, anılar silinsin. Büyük emekle elde edilen bilgiler, insanların gerçekte nasıl olduğuna dair tüm herşey yerli yerinde kalsın. Sadece büyük boşluklar olsun, kendime yeni bir isim seçeyim. Yeni bir yüz. Ve yeni bir kalp. Yorulmamış bir ruh. Baştan başlayayım demiyorum. Kaldığım yerden yürüyüp gideyim. Bazı yüzlere bakınca hani tanıdık gelir ama tanımıyor olursunuz. Tüm tanıdık yüzler öyle olsun, hmm belki bir iki yüz silinmese de olabilir.

Hiç iyi değilim blog. Sanırım kafayı yiyorum ya da çoktan yedim.

Bu gece uyumadan önce karşısında zırıl zırıl ağlayabileceğim biri olsun istedim. Kalbime iyi gelecek biri. Beni yeniden eskisi gibi umarsızca gülümsetebilecek biri. Sadece istedim, yıllardır istediğim gibi. Ama kendime söz verdim bu son.Artık birşey isteyemeyecek ve hayal edemeyecek kadar yoruldum. Artık öylesine yaşamak istiyorum. Ulvi(!) amaçları ve derin(!) hisler olmadan..

‘Bazı ilişkiler vardır, seversin, öğrenirsin ve yoluna devam edersin’

2010-12-25T22:41:00.002+02:00

selam blog.

Naber ? İyisin mi ? Ben iyiyim. Aslına bakarsan dün gece sabaha kadar ağladığımı hatırlarsak pek de iyi olmasam gerek demi ? Hıhım. Kendi yoluma gitmeye çalışıyorum. Bazen biz var olmasını kabul etmesek bile hayatımızda var olan ve hep var olacak olan insanlar vardır. Atamayacağımız ve atsak bile hayatımızdan izlerini asla silemeyeceğimiz insanlar. Şimdilerde geriye dönüp bakınca sevdiğim insanlardan genelde nefret etmediğimi görüyorum. 2 kişi hariç. Bilmiyorum ikisinde de benim suçum var mıydı bu nefretin oluşmasında. Birinde kalbim çok kırıldı. Hiç bir şey söylenmeden de aşkın olabileceğini, canınızın acıyabileceğini öğreten bir deneyimdi sanırım. Üzerinden 3-4 yıl geçti mi? sanırım. Bilmiyorum saymadım. Ama sıkça aklıma düşüyor bugünlerde ve sıkça bana şu soruyu sorduruyor "ne düşünmüştü, ne hissetmişti" O belirsizin yüzünden sanırım 2 yıl önce sevmeye başladığım insanı kaybetmemek için bu kadar direnmiştim. Sanırım o yüzden bir resmiyet kazansın istemiştim. Yanlış yapmışım. İkisinde de. Çekip yoluma gitmeliydim. Geçenlerde bir dizide izlerken denk geldim ve beynimde kısa devre oluştu bir an. Sevmenin ne demek olduğunu öğreten bir diziydi. Senaristini bulup gidip anlından öpesim geldi. Ve sorguladım kendimi. Gerçekten sevmiş miydim ? Bilmiyorum. Sevdim,öğrendim ve yoluma devam ettim. Şimdi sanki nefret ettiğim 2 insan bunlarmış gibi oldu. Biri bu hikayedeki ilk kişi. Diğeri öyle aşık olduğum biri değildi. Yaptığı bazı şeyler yüzünden nefret ediyorum. hatırlamam bile içimdeki onu bir kaşık suda boğma isteğini tavan yaptırıyor. umarım bir yerlerde karşılaşmayız. Ben pek kin tutmam bu hislerim benim için kin kategorisine girse bile diğer insanlarla kıyasladığımızda hoşlanmama hissi olarak tanımlanabilir.

şimdi bu satırları uzak diyarlardaki yüzünü hiç görmediğim mail arkadaşımın gönderdiği şarkıyı dinlerken yazıyorum. gariptir hep başka dilde kendini tam ifade edemezsin, başka dilde hiç görmeden tanımadan sevemezsin derdim. şimdi mi, gözlerimden yaşlar süzülüyor ve kilometrelerce uzakta olan ama kalbimi buradaki herkesten daha iyi anlayan ve taa oralardan elimi tutabilen arkadaşımı tanıdığım için şükrediyorum.. bazı hislerin ve sevginin dili olmuyormuş.. sevmenin ne demek olduğunu öğrendiğimi hissediyorum. adım adım.. umarım bir gün onunla bir kafede oturup karşılıklı kahvelerimizi yudumlayabiliriz..

anlamsız kelimeler birikintisi

2010-12-11T00:11:00.001+02:00

Hey selam blog.

Ne habersin. Ben mi? Epey sarsılmış haldeyim. Bir kış günü parkta kamelyada on bire kadar yapılan bir sohbetin,yada psikolojik baskının mı demeliydim, etkilerini ruhumdan silemedim. Hoş ruhumdan silemediğim daha neler var biliyorsun. Anlatmak istediğim çok şey var ama nedense anlatasım olduğunda birilerini bulamıyorum, birileri olduğunda ise gülümseyip geçmek geliyor içimden ve bende öyle yapıyorum. Sanırım bu hale onlar getirdiler. Bazı sözlerin kalbimi delip geçtiğini biliyorum. İçimde buzdan kaleler oluşturduğunu. İnsanların yüzde doksanı ben onları birçok insandan daha fazla değer verdiğimi fark ettikten sonra bana değer veriyor ve seviyor. Bunu algıladığımda içimden çok şeyin kopup gittiğini söylememe gerek yoktur değil mi? Şuan hayatımdaki insanların yüzde seksen beşini hayatımdan çıkarmak istiyorum. Hayır nefret ettiğim için değil. İçinde sevdiğim insanlarda var. Yine de silip atmak istiyorum hepsini. Yurtdışı diye delilenmemin asıl nedeni de bu. Geçerli bir bahane, doğal koşullar ve kayboluşun diğer adı. Gidersem muhtemelen geri gelmeyeceğimi de hissetmiyor değilim hani. Neyse ne diyordum. Anlatmak. Daha ketum biri olmaya karar verdim. Eylülden beri içime attığım gözyaşlarını hala aynı yere göndermeye. Ve elimden gelenin daha fazlası için insanüstü çaba harcamaya. Bu ülkeden, bu isimden yok olmaya.. Gittim blog, bittim ben blog!

not : Beni ödüllendiren agresifboy'a çok teşekkür ederim..

.

2010-11-15T01:21:00.001+02:00

Hey selam blog. Şuan nasılım . uef sana küfürlü yazıyor olsam döktürmüştüm o haldeyim yani. Canım çok sıkkın. Görsen beni ben gibi dğeilim. Başka biri kaçtı sanki içime…

ayağıma taş bağladılar, denize fırlattılar, batıyorum ya hızla, gözümün önünden geçiyor yaşamlar, ölüyorum yavaşça.......

2010-11-08T20:04:00.001+02:00

Hey selam blog!

Ne habersin ? Ben gözyaşlarını en derine atmanın eşiğindeyim yine. Biliyorsun artık o hale gelmedikçe suratına bile bakmıyorum. Geçen hafta öyle bişey yaptım ki söylesem hayatımda beni en iyi tanıdığını iddia eden insanlar bile inanmazlar. Çok pişmanım demeyi isterdim ama değilim. İçim biraz sızladı sadece. Ama pişman değilim. İşin vahameti bu yüzden daha da artıyor. Ayağıma taş bağlanmış gibi dibe doğru batıyorum… Hızla… Ruhum yavaşça ölüyor sanki, duman benim için söylüyor “haberin yoookk ölüyoruuummm… dermanım yok ben ölüyorum.. “ Aklıma geldiğinde gözlerimi doldurması gereken o şey nedense yeniden yapmam için dürtüyor beni… İyice kalitesiz yaşar oldum sanki.. Ve o anı anlatıp, akıl değil sadece anlatıp içimi boşaltabilmek için birini aradım. Buluşmak istedim, aramak istedim, konuşmaya çabaladım. Ama kimseye anlatamadım. Şimdi ben gibi olmayan o siluete bakıyorum ve hissettirdiklerini düşünüyor. İlk anlardaki içimi hafifçe kavuran sonrasında dinginlik veren o hisse.. Tam olarak öyle olmayabilir. Neyse.. 15 gündür kitaba elimi sürmedim ve sınavlar geldi çattı.. Neyse ..

Bugünlerde varlığımı değersiz ve anlamsız hissediyorum. Bensiz de dünya çok güzel devam eder gibi.. Öyle değil mi zaten. Ama damgamı vurmak istiyorum. Bensiz dünyanın daha kötü bir yer olmasını istiyorum. İyi şeyler yapmak ve bensiz yaşamın daha zor olacağı bir dünya istiyorum. Anımsanmak istiyorum. Aptal ve sakar hallerimden kurtulmak, günümüzün deyimizle karizma ve cool olmak istiyorum. Arkadaşlarımın çoğunun hayatında olmasam da bir fark olmuyor. Varla yok arasındayım. Silik bir iz.. Bulanık anılar içinde gibiyim..

Dün gece uzun zamandır yapmadığımı yaptım (en azından birkaç haftadır yapmamıştım diye hatırlıyorum) Ağlayarak uyudum. 10 saat sürdü sanırım.. Uyandım ağladım uyudum uyandım ağladım uyudum. Geçti . Geçiyormuş. Biri olsun gerekmiyormuş illa.. Bugünlerde daha bir batık haldeyim. Bir sene sonra şu konumda olmayacağımı bilsem yataktan bile çıkmayabilirim. Sanırım mutsuzum. Zayıflamak , mesleğimde iyi bir yerlere gelmek, iyi para kazanmak, dünyayı gezmek ve delidolu mutluluk hormonlarımın tavan yaptığı bir aşkı yaşamak istiyorum blog. Bugün düşündüm ölmeden önce yapmak istediklerim bunlar. Bir de mezun olmak ve kalbini kırdıklarımdan,üzerimde hakkı olanlardan helallik almak..

Öyle sarhoş olsammm kii, bir daha ayılmasam………

yeni bir aşk yeni bir yine gülecek bir neden lazım diyor ya şarkıda, işte yeni bir kişilik lazım bana da...

2010-10-25T18:31:00.001+03:00

Hey selam blog. Aslında bu yazıyı dün yada önceki gün yada bu hafta içinde herhangi bir gün yazmalıydım. Gerçekten dibe vurduğum anlardan birinde. Gözümden yaşların akmasını engelleyemediğim anların birinde. Dün gece rüya gördüm. Hiç bu kadar gerçek bir rüyan olmuş muydu dersen birkaç sene önceki o rüyayı saymazsak olmamıştı. Uyandığımda kalbimin ısındığını hissettim. Yeniden görmek için gözlerimi kapattım. Tıpkı bir çocuk gibi. Fonda bir şarkı. Aşk bitti elimden sanki minik bir balık kayıp gitti... Bugünlerde sıkça konuşuyoruz bu konuyu bir arkadaşla. Nişanlanmış birisinin hala yanlış anlaşılabilecek şeyler yapması normal midir diye. Beni dinlememekte ısrar ediyor. Nişanlı bile olsa sence bişeyler hissediyor mudur hala diye.. Söylenmemiş şeylere inanma diyorum. Söylenenlere bile süpheyle bak. Benim gibi zorla söyletme. Sonra çekip gitmesi daha zor oluyor. En başından çekip gitmeli. Acabalara takılıp kalmamalı. İlerde pişman olur muyum diye saçmalıklar yapmamalı. Ve aşk için pişman olmamalı. Geçip giden hiçbir duygu aşk olamaz iyi bilmeli...

Bugünlerde sıkça bu dünyada var olmamın ne gibi bir faydası var diye düşünür oldum. Arkadaşlar, dostlar, işler bir yana kendimi şu dünya için cok değersiz görür oldum. Biliyor musun blog çok fazla duygusal kararlar vermişim. Aptalım ben. Yıllar önce dağılanları toparlama çabalarımda da sık sık yere düşüp ağlıyorum.. Kalkmak istemiyorum diye söyleniyorum. Zamanı geriye almak mümkün müdür? Daha soğuk bir insan olabileceğim bir an var mıdır ? Daha az kırılgan daha hırslı olacağım bir yer var mı? Hayallerden vazgeçemiyorum hala. Gördükçe gözlerim doluyor. Neden farkedemedim bu hale gelene kadar ? Nasıl bu kadar dibe vurabildim ? Neden bu kadar çok açtım kalbimi ve neden ... Cevapları yok.. Sorular bile anlamsız..

Daha acımasız ve kalpsiz biri olmak gerekiyordur belki. Bugünlerde karar verdim sadece kendim için yaşamalıyım diye.. Biliyorum yanlış. biliyorum inançlarıma ters. Yine de bencilce yaşamaya karar verdim. Başardığım gün yalnız kalmak olacak belki bunun bedeli. Ama yapacağım. Elveda insanlığım, seni bir blogun sayfalarında bırakıp ileriye yürüyorum...

tanırsınız benim gibilerini boş sokaklardan....

2010-10-19T20:44:00.001+03:00

Hey selam blog. Naber ? Ben yine alçaktan uçuşa geçtim. Biraz sabredebilsem sebat gösterebilsem çok iyi şeyler olacak hissediyorum ama yapamıyorum işte. Biliyor musun blog. İnsan bir şeyi cok isteyince o deli gibi istediği dönemde gerçekleşmiyor. Ne zaman "artık olmasın" diyorsun pat oluveriyor. Sonra kaç kaçabilirsen, dayan dayanabilirsen. Hayatımın hiç bir döneminde hiçbir gününde bugün kadar ne istediğini bilen biri olamamıştım. Ne istediğini bilen, yapılması gerekenleri bilebilen biri.. Şimdi ise yapmıyorum bile bile. Yada düzenli yapamıyorum diyelim. Aslında mutlu ve huzurluyum bu içimdeki neyin stresi hala anlamış değilim. Ah bi çözebilsem.. Mutluyum be blog. Arada delirip sinirlensem bile dingin bir mutluluk dolaşıyor damarlarımda. Bugün aylardan beri yapmadığım bişeyi yaptım. Güzeldi. Unutmuşum yaşattığı o tanıdık hissi. Aslında sırf o değerli insan söyledi diye bazı kararlar almıştım, ne yazikki pek duramadım sözümde.. Şimdi bu satırları yazarken yeniden alıyorum o kararları. Bu sefer 40 güne kadar sebat etmeliyim değil mi? Eğer yapabilirsem alışkanlık haline gelmiş olacak,doğrusu kötü sayılabilecek bir alışkanlığımdan kurtulabileceğim. Uzun süredir ruhumu ve bedenimi nasıl ihmal ettiğimi farkediyorum. Bedenim çöplüğe dönmüş, kalbim hurdaya çıkmış, ruhum ise... Ahh nasıl da ihmal etmişim. Bunu birkaç gün önce yürürken algılamıştım patt diye jetonun düşmesi. Aniden şok geçirme hali. Yine de hala dikkat etmiyorum üçüne de.. Bugun o kadar cok seyi karıştırdım ki midem gerçekten çöplük oldu.. Yine de bu sefer Allahın izniyle kendimi bırakmayıp olabildiği yere kadar direnmeye çalışacağım. Farklı bambaşka ve özel bir insan olmak için çabalayacağım. Öldüğümde ardımdan çalıştığım alan için "en iyisi oydu" demelerini istiyorum. "en iyisi oydu ve müslümandı " bu ikisini birlikte duymak istiyorum. İslamiyete karsı oluşan o tüm kötü yanlış imajları silip atacak şeyler yapmak istiyorum. Bunun için önce üstümden ataleti atmalıyım. Sonra nefsimi değil yapılması gerekenleri düşünmeliyim. Sabır sebat şükür tevekkül yolundan sapmamalıyım.. Allah'ım, Benim için indireceğin her hayra muhtacım..

belki bir gün

2010-10-15T18:08:00.001+03:00

naber blog. sana bugun yazım kurallarına dikkat etmeden içimden geldiği gibi delice yazmak istiyorum. kelimelerin klawyemden akıp gitmesini dilemek gibi bişey bu. suan yine genelde oldugu gibi tek basıma aksam yemegini yiyorum. bazen bi ses diliyorum. bazen hiç bişey söylemeden sadece yaslanıp aglayacagım bi omuz istiyorum. cok sey istiyorum sanırım.. mesela istediğim öyle bişey var ki sıkca bunun bi imtahan oldugunu ve biraz sabır gösterirsem gecip gideceğini hissediyorum. hayalini kurdugun bi hayatın gözlerinin önünde yasanıp akıp gitmesi insanın içini acıtıyor. acabalarla başlayıp belkilerle bitiriyorum. genelde boğazımda dügümleniyor tüm o kahkaha ve mutluluklar. belki diyorum zamanı gelmemiştir belki daha kötü olacak ben hissetmiyorum belki de bu bi bedel. yıllarca küflenerek oturmus olmanın bi bedeli.. belki vakit cok gec. belki affedilemez bi hata yaptım ve tüm bunlar onun kefareti.. ama diyorum sonra merhameti bol olan Rabbin istediğini cabaladıgını geri cevirmiyor ki.. belki de cabalayamıyorumdur ha. bugun cok mutsuzum blog.tüm onları herkesten farklı yasadıgım için kazık kadar olup hala bi baltaya sap olamadıgım için geleceğim karanlık göründüğü için. sorgulamamak istiyorum oldu bitti kabul et gec git diyorum. sonra duruyorum ve düşünüyorum nerede hata yaptım. belki de tüm bu içimdeki istek bi imtahan ve razı olmayı ögrenmem gerekiyordur. belki de lütfün da hoş kahrın da hoş demeyi bunu yürekten hissedip söylemem gerekiyordur. elimden gelebileni yapıp boyun büküp sonuçlara razı olmalıyım değil mi.. o zaman elimden o kadar gelebildiğini kabul etmem gerekiyordur belki..belki de gelecekte yasanacaklara karsı acıyla ve sabırla yogrulup ateste pişmeliyim.. belki... boşver be blog. hayatı zorlamama kararı aldım artık. aşkları umutları hayalleri.. belki de içimdeki tüm bunlar bitip gectiğinde olacak ve gerceklesecektir.. belki bir gün... elimden gelen tüm gelen sey bu dua etmeye calısmaya ve umit etmeye çabalamak...

upss!

2010-10-01T17:46:00.000+03:00

Sevgili blog,

Sana uğramayalı ne çok oldu değil mi? Gelmememin sebebi ne yazık ki günlük güneşlik geçen günlerim olduğundan değil, hayata dair yeni bir şey daha öğrenmiş olmamdandır. Hayatımda kimseye muhtaç olmamak için deli gibi çalışmalıyım. Ailene, yakın arkadaşlarına, hatta gelecekte evlenecek olursan eşine hiç kimseye muhtaç olma! Yeni parolamız bu. Hiç kimseye maddi- manevi ihtiyaç duymamaya çalış. Kendi kendi kendine yetmeyi öğren. Bu yeni felsefem sağ olsun yeni prensipler geliştirdim. Dertlerini içine at. Ve sakın kimselere güvenme. Yoksa benim gibi böyle aptal aptal bakarsın tüm olanlara. Ahh safım benim der kendine acırsın. Zavallı. En çok manevi olarak muhtaç olmama kısmı yoruyor beni. Tüm bunların hayatımın bu denli zor günlerine denk gelmesinin bir sebebi hikmeti olmalı değil mi. Vardır mutlaka. Çok sinirliyim blog. Aslında geçti sinirim ama direncimi korumak için katı durmam gerekiyor galiba. Bilmiyorum. Hayatımdaki insanların yüzde doksanını çıkarıp, buruşturup şöyle uzaklara savurmak istiyorum. Mümkün müdür?

haydi söküp alalım o anı yada söküp atalım tüm içimizde kalanları..

2010-09-08T02:10:00.001+03:00

İşte hazırım. Neye mi ?

Anımsamaya …
Aslında bu sıralar unutma eğilimindeyim. Hatırlamamak daha kolay geliyor. Unutmaya çalışmak daha olası. Sıkça kendi kendime “Hey gerçekçi olsun hayallerin, az da olsa ..” diyorum. Sonra o çılgınca düşünceleri söküp atıyorum, ve kalbimde kalmış olan son şeyleri de atmak için kendimi parçalıyorum. O bakışı unutabilmek için,gülümsemesini silmek için...

Ona dua etmeyi unutalı ne kadar oldu, çok oldu galiba, geçen kandil gece sona ererken anımsamış ve sadece bir Fatiha göndermekle yetinmiştim. Sonra vicdanım sızlamış şu mübarek günde bir yasini çok gördün deyip dua etmiştim ama yine de okumadan uyudum o yasini.

Rüyamda onu gördüm. Belki bilinçaltı bilmiyorum. bana bakıyordu ve boynunu büktü ben bakınca. Gözümün önünden bir o rüyadaki boynunu büküp baktığı bakış, bir de o gerçekteki bakış, biri gidiyor biri geliyor…
Sonra sahne değişiyor, bir arkadaşımız evleniyor bir grup arkadaşla düğüne gidiyoruz, uzuuun bir asansör yolculuğundan sonra terasa çıkıyoruz yaşlı bir teyze geliyor hurma veriyor bana, afiyetle yiyorum. İçim sıkılıyor rüyada bile. Gelinin yanına gidiyoruz ve o orada. İçimi delip geçen bakışlar yeniden.. Uyandığımda muhtemelen o anın etkisiyle bilinçsizce ağlamış olduğumdan olsa gerek yastığım ıslanmış.

Sonra sahne tekrar değişiyor, bu en çok canımı yakan. Battaniyeye sarılıp hıçkırmama sebep olan..
Neresi olduğunu anlamadığım bir yer, nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde tökezliyorum. Gerçek hayatta da sürekli takıldığımdan olsa gerek tökezlememe hiç şaşırmıyorum hatırladıkça. Tökezlediğim o an, yanıma geliyor üşümüşsün diyor ceketini veriyor. Uyandığımda yanımda olmasını dilediğim o an. Üşümemiştim oysaki, yine de o ceketi alabilmek için uyanınca gözlerimi yeniden kapatıp elimi uzatıp almak istiyorum oradan. Bir de … Boşver be blog. boş ver en güzeli neydi unutmak mı, ağlamak mı…

kandil gibi olmayan kandil..

2010-09-06T00:17:00.002+03:00

Selam blog.
Bugün ne habersin sorusunu es geçelim mi? Geçelim evet. Hayat ne garip değil mi? Öyle öyle. Kim derdi ki bu kadar çabuk pişman olacaksın. Deseler bile inanır mıydım ki sanki. Muhtemelen inanmazdım.

Eskiden bayramlar bayramdı, kandiller kandil gibiydi. Kimse o gecelerde birisinin yüzüne “git de nereye gidersen git” demezdi, o gecelerde bir hafiflik olurdu, bir huzur olurdu. Birlikte dua edilir sonra sarılıp hediyeleşilirdi. İnsan yastığa başını koyunca affedilmenin dinginliğini hissederdi. Geçen yıllar beni değiştirip özümü yok etti sanırım. Hoş tüm bunlar bu kadar unutkan olmamdan. 7 yıl önce bu günlerde aynı sözleri duyup valizimi alıp çekip gittiğim günleri unutmamdan. 3-4 yıl önce yinelenen hikayeleri yok saymamdan. Yaşanmamış varsaymamdan. Gitme diyerek karşıma geçip yolumu kesen o insana katı kalplilikle hayır dememden belki de. Uzaklaşırken sanki hayat bir filmmiş gibi ardıma dönüp bakmamaktan belki de. Ne demişti “yetmez mi hüzünler perim yetmez mi? sana bir inşirah neşesi bana bir yasin sessizliği...”

Çok çabuk unutuyorum ya blog, çok çabuk affedip geçiyorum. Hayat benim için unutmaktan ibaret her yaşananı unutmaktan, geriye dönüp bakmamaktan. Gözlerimi görülmesi gerekenlere sıkı sıkı kapamaktan. Hala bir çocuk saflıyla hayallere kapılmaktan.

Bugün kandil blog. Bugün kandil gibi olmayan bir kandil blog. Bugün yarına kadar unutulması gereken bir gece blog. Bugün sabaha kadar , bu gece açılan yaraları yeniden kapatılması gereken bir gece. Bugün iliklerime kadar yalnızlığı ve kimsesizliği hissettiğim gün.

Bugün yarın denilmeyecek gün blog. Bugün 7 sene önce yapılan hatayı tekrar yapmadan yeniden başlamanın vakti. Bugün seneye kandil kandil gibi olsun diye, bir sene direnilecek çaba harcanılacak günlerin başlangıcı. Seneye bugün gözlerimde yine yaş olmasın diye dua etmenin vakti…

her son bir başlangıçtır..

2010-09-02T00:14:00.002+03:00

Kasımpatı günü bugün yarınsa gül'ün
aşk yüzünden yorulup uykuya dalacaksın
beklemekten yoruldum mezarcı
para biriktirmekten mezarcı
bu gece çok yalnızım

****

Ne haber blog. Ah ah bugün ne çok söyledim kendi kendime yeniden aynı cümleyi biliyor musun? “şu blogun dili olsa diye..” bazen bunu o kadar yürekten istiyorum ki dile gelip konuşacağından şüphe ediyorum.

Bu şarkıya bayılıyorum blog.[kasımpatı şarkısına, dinlerken anlamadığımız o yabancı sözler kuşlar böcekler hayat ne güzel diye hissettirip koşma isteği uyandırsa bile gerçeği anlayınca içimi acıtan şu şarkı, tam da benlik dediğim şarkı..] Aslında o bir film müziğinin ufacık bir yeri. Mafyanın içindeki aşık bir adamın arabasında ritim tutup eşlik ettiği şarkı. Bugünlerde moralim bozuldukça arabaya atlayıp bağıra bağıra eşlik etme hisleri uyandıran şarkı. Bugün birisine ne yapıyorsun dedim çok güzel bir cevap verdi. “bekliyorum canım bekliyorum” dedi. Aslında beklemenin bile ufacık bir ümit taşıdığının göstergesi olduğu bir kez daha kafama “daaaannn” diye vuruverdi. Bekleyemiyorum bile. Neyi bekleyeceğim ki.

Bugün elimde yapılacak çeviriler ve çözülecek sorular var. Tiksindim yabancı dilden ya :) Çeviri değil de sorular kastı. Yarısında bırakıp dur bi yazı yazayım dedirtecek kadar sıktı. Çeviri işine tamamen kendi kendime atlamış olup önüme neredeyse 60 sayfaya yakın bişey gelince gözüm korkmuş olsa da yine de keyifli bir olay.

Bilirsin blog, ben sürekli oradan oraya atlar blog değiştiririm. Sen kaçıncı mekanımsın hatırlamıyorum ama ilk aşk gibisin. Uzunca süre unutulamayan ilk aşklar gibi olacaksın sanırım. Dün gece sana yazdıklarıma baktım. Yazarken çok bunalım ve kötü bir blog olduğunu düşünüyordum ama bazı yazıları çok sevdim. Sana hep hüznümü dökmüşüm isminden dolayı olsa gerek. Başka yere taşınmayı düşünüyorum blog. Kim bilir bir gün yarın güneş doğmasın dediğim bir sabah gelir içimde biriken tüm acıları,hüzünleri ve kırgınlıkları yine sana dökerim..

son ki üç dört

2010-08-29T16:46:00.002+03:00

Hey selam blog.

Bizi seven insanlara yalan söylemesek bile bazen doğruları tam söylemeyiz, yada kaçamak cevaplar veririz. Ben pek yapmıyorum yapamıyorum açıkçası. Ama tanıdığım biri var ki bunu hep yapar. Yalan söylemez ama doğruları da çarpıtmaktan geri kalmaz. Eskiden onun hakkında böyle düşünürdüm. Sonra sonra alıştığımdan mıdır yoksa onun bunu çok inandırıcı ve samimi şekilde yapmayı becermesinden midir bilmiyorum fikirlerim değişti. Hakkında yanlış düşündüğüm ve ona haksızlık ettiğimi düşünmeye hatta içten içe vicdan azabı çekmeye başlamıştım. Artık ona güveniyordum. Ama bu konu da çok saf olduğumu bir kez daha tescillemiş oldum. Allah büyük işte. Arkamdan çevirdiklerini hiç ummadığım bir anda karşıma çıkardı. Kime neye güveniyorsun diye gözümün önüne serdi. Sanırım böyle aldatıldığım ve kandırıldığım için sinirlerim tepemde. 200 metrekarelik evi temizlerken ağzıma geleni saydım haberi olsun. Yine de geçmedi sinirim bir o kadar yeri daha temizlesem yetmez gibi duruyor bu sinirin geçmesine. Bir kaşık suda boğmak eylemini gerçekleştirebilirim.

Hayatta bir felsefem vardı, vardı diyorum çünkü bu son olanla bu felsefemi bırakmaya karar verdim. İnsanları asla kötü zamanlarında terk etme. Yanlarında durmak zor bile olsa o süreçte yanlarında ol. Etrafına baktıklarında görecekleri biri olsun derdim. Şimdi kötü zaman terk etmek için ama içimden onun yanında kalmak gelmiyor. Dün bir film izliyordum daha tüm bu olanları öğrenmemiş yada fark etmemiştim. 3 kahramanımız var a-b-c diyelim bunlara. A C yi kızdıracak bir şey yapıyor defalarca bunu yapma demiş olmasına rağmen yapıyor bunu. A’nın da canına tak ediyor ve kızıp konuşmamaya başlıyor. C nin kendisini affetmesi için A bir sürü şey yapıyor nafile. Cnin ilgisini şefkatini tekrar kazanamıyor. O sırada B devreye giriyor ve A ya şöyle diyor; “ceza olarak onun hayatından neyi alırsan al ama sevgini alma” izlerken waawww yaptık. Çok güzeldi içimden bence hiç kimse sevgimizi almamızı hak edecek suçlar işleyemez demiştim. Ama bugün ceza olarak ona karar verdim. Ondan tüm sevgimi çekip almaya. Ve bunu hayatının kötü bir zamanında yapacağım.

Dönüp baktığımda çok duygusal davrandığımı bunu yapmak için geç bile kaldığımı fark ediyorum. Uzun zaman önce ondan gereğinden fazla olan bu sevgiyi ve ilgimi almış olmam gerekiyordu. Olsun geç olsun güç olmasın. Hep der. Neymiş arkadaşlarımızı iyi seçmeliymişiz!

yine yeniden başlama isteği sardı dört bir yanımı.

2010-08-26T00:35:00.000+03:00

Hey selam blog. Ne haber ? Uzun zamandır yazayım diyorum ama nedense yazmak içimden gelmiyor. Anlatacak ne var ki. Aslında çok şey. Yine de yazmak anlamsız geliyor artık. Hayal kurmak bile zor gelirken yazsam ne olacak ki. İçim geçmiş gibi hissediyorum. Konuşmak bile eziyet geliyor. Garip bir huzur var ramazandandır belki. Yaşlanınca ne halde olurum bilmiyorum şimdiden böyleysem..

Birazda ondan bundan bahsedelim. Mesela nasıl bu kadar hızlı kulaklık bozabildiğimden. Şu an elimde 4 bozuk kulaklık var, teki çalışıyor diğerinden ses yok. Bir de klavyeye bastıkça sesin gidip geldiği bir tane var. Kulaklık, mp4 benim için çok kıymetliler ondan bozulduklarında canım sıkılıyor. Ağlamak bile zor gelir oldu be blog. Bugünler ileride geriye dönüp bakınca içimi acıtacak günler olarak tarihe geçerken bir damla bile gözyaşı dökmüyor oluşumu duygusuzluğuma mı yoksa vurdumduymazlığıma mı versem bilemedim. Umursamaz biri olup çıktım iyiden. Öldüreceğim diye tehdit etseler yapmak istemediklerimi yine de yaptıramazlar sanırım. O derece ilerledi bu dış dünyaya karşı olan umursamazlık.

Geçmişi söküp atmak mümkün mü blog. Mesela hatan olmadan olup biten bazı şeyleri tarihe gömmeden çöpe yollamak. Sürekli önünü çıkmayacak bir yere postalamak.Yeniden bir hayat yaşamak istiyorum blog. Yeniden. Taa en başından. Yaşamak isteyip yaşayamadığım her şey için yeniden mücadele ederek. Ümidimin ve yaşama sevincimin bu kadar kırılmadığı yeni bir hayat. Bu kadar yorgun olmadığım bir hayat..

Birisini sessizce terk etmek nedir bilir misin blog. Ben iyi bilirim. Sıkça yaparım. Neden dedim bunu, anlatacağım bir dahaki yazıya. Gücüm yok şimdi…

Hadi ben gittim blog!.

yazmalı ve unutmalı!

2010-08-13T00:53:00.001+03:00

Hey selam blog.
Ne habersin. Ben mi? Bilmiyorum. Aslında biliyorum ama bilmiyormuş gibi yapmak daha iyi geliyor. Bazen hafıza kaybına uğramayı diliyorum ama benimle birlikte tanıştığım herkesinde unutmuş olması gerekiyor. Bir an değil, tüm hayatımı silip atmak istiyorum. En yakınlardan başlayarak. Ben aynı ben kalayım, gitsin yaşanılan ne varsa. Onlar da beni hatırlamasınlar, ne anımsanmak istiyorum ne de umursanmak. Sadece unutulmak istiyorum. Yeni bir kimlikle yeni bir hayata başlamak. Yanımda geçmişten en ufak bir an,anı taşımadan gözlerimi yeni bir sabaha açmak istiyorum. Ondan yurtdışına gitmeyi böyle delice istemem. Sanki yeni bir hayat olacak gibi. Geçmişimi beraberimde götürmeyeceğim giderken. O aptal mektupları,kartpostalları, yazılmış ufak notları, uçak biletlerini, konser biletlerini, bir kitabın arasında kuruyup unutulmuşları, bir kitabın önsözüne yazılanları, tüm o günlükleri, kırgınlıkları, sevinçleri, hayalleri, umut ettiklerimi. Hiç birini istemiyorum. Geçen bir film izlerken “insan neden ajan olur ki, neden böyle bir işe bulaşırlar” deyip durmuştum; sonra birlikte izlediklerimden birisi para için demişti, diğeri ben olurum demişti. Bende hayatta yapmam ne o öyle, ölecek misin kalacak mısın belli değil diye. Oysa şimdi hafızamı silip atacaklarsa,ve beni kimsenin tanıyıp hatırlamayacağı biri yapacaklarsa oldukça iyi fikirmiş diyorum.

Öyle işte be blog. Aslında yazacak ve içimdekileri dökecek çok şey var. Ama ben yorgun sen dilsiz olunca, yazmak olmuyor. Hepsi kalınca insanın içinde birikiyor ve daha da ağırlaşıyor. Yazmalı ve anlatmalı. Sanki karşında biri varmış gibi. Yazmalı ve unutmalı. Yazmalı ve içinde biriken tüm o gözyaşlarını yok etmeli! Yazmalı ve umursamamalı…..

Bir ileri üç beş geri nereye kadar, haydi tam gaz ileri

2010-08-11T00:28:00.000+03:00

Selam blog. Ne alemdesin. Ben hala aynı yerde durmaktayım. İki ileri bir geri derler ya, benimkisi bir ileri üç beş geri gibi bir şey. Dün yeniden tahlil günüydü. O kalabalık neydi , sanırım ramazan gelmeden herkes kontrol yaptıralım diye hücum etti hastaneye. Neyse gittik, pek bir işe yaramadı ama olsun. Maksat katılmış olmaktı :)

Geçen yazdığımdan beri bağımlılığı azaltmak konusunda olumlu bir gelişme olmadığını söylemeden edemeyeceğim. Hatta beter oldu bile diyebiliriz. Ramazandan sonra hastaneye yatacağım. Eylül sonu ekim başı diyelim. Bir senelik bir tedavi süreci olacak bu. Umarım kısa zamanda adapte olur ve hayatımı bir düzene koyabilirim. Hayal edebildiğim gibi sebat gösterebilirsem ve kendimi disipline edebilirsem bir sene dolmadan arınmış olmayı ümit ediyorum..

Evet bugün iyiyim. Camiye gittim ondandır :P Başta gitmek zor geldi ama birine söz vermiştim. Neden geleceğim diye söz verdim ki diye pişman oldum birazcık aksam üzeri ama şimdi iyi ki gittim diyorum. Kendimi disiplin etmede bu ayın yardımı olacağını düşünüyorum. Bir ay içinde biraz ilerle gösterebilirsem hem bedenen arınmış olurum hem de ruhum temizlenmiş olur. Epey karalar bağladı ruhum ve kalbim. Umarım güzel olur. Umarım dayanabilirim..

Bir bağımlılığın son gününden, geçmişte kalacak ve geriye dönüş yapılmayacak andan bir kaç kelime..

2010-07-30T20:17:00.012+03:00

Hey blog. Selam. Ne habersin? Ahh neden hala konuşamıyorsun.. Sana bu yazıyı yazmayı aklımdan geçirdiğim ilk anlarda heyecanlı ve umutluydum, şimdi ise o arada olan bazı olaylar yüzünden biraz kırgınım. Alınganlık hat safhada evet. Kırgınlığı başka bir zaman anlatacağım derdim ama anlatmayacağım. Bundan sonra sana bunalıma girip girip yazılar yazmamaya çalışacağım.

Sana en büyük itirafımı yazayım. Ben bağımlıyım. Hıhım. Doğru duydun. Pek konuşmuyorum bu konudan. Bunu ilk annem fark etti. Anormal davranışlarımı ve bende iyiye gitmeyen bir durum olduğunu. Ama ben hiç çabalamadan etraftaki bazı kişilerin yaptıkları yorumlar ile habersiz yardımları oldu. Bu olaya yardım dememeliydim. Evet. . O yorumların sayesinde annem benden şüphelenmeyi bıraktı yada öyle göründü. Bu yola girdikten ne kadar sonra ilk açığımı verip yakalandığımı hatırlamıyorum. Yine de uzun süre devam ettim. Kimseye belli etmeden bunu yapmayı başardım. Ağzı sıkı biri değilim ama isteyince hiç tahmin edilemeyecekleri bile içimde derinlere gömerim ben. Öyle yapmış olabilirim o günlerde, yada onlar çok dikkatli değillerdi. Hangisi bilmiyorum. Uzun yıllar bir bağımlı olarak yaşamayı başardım.

İlk nasıl başladım? Ahh gerçekten anımsamıyorum beni o yola sürükleyen temel neden neydi. Mutsuzluk olabilir. Çünkü bunu hep mutlu hissetmek adına yaptım. Uçucu bir mutluluk. Bir an. Birkaç saat, birkaç dakika. Olsun mutluluktu. Yalan bile olsa. Masumdu başta. Bu kadar kötüye gidebileceğimi düşünmüyordum. İstediğim anda bırakabilirim engelleyebilirim diyebiliyordum. Sigara içmeyen,yanında içirtmeyen, sağlık konusunda iyi bir disipline sahip olan ben, dışarıda bir yerlerde yemek yerken dikkat eden ben kendi sağlığımı, hepsinden öte ruhumu hiç önemsemedim. Bir anlık tatlar için tüm o prensiplerimden vazgeçtim. İsteyince bırakabilirdim ya ondan. Düzeltecektim ya. Olmadı tabi. Gittikçe dozu arttı. Her mutsuzluğumda kullanmayı geçtim her mutluluğumda kısaca kendi kendime bir bahane bile üretmeden kullanır oldum. İlk ne zaman pişman oldum ? Çok özel birşey olmuş muydu anımsamıyorum. Pişman oldum. Bulaştığıma, yaptığıma. Çünkü işin içinden çıkılmaz bir hale büründü tüm olanlar. Ailem olayı anladı tabi. Saklamak,saklamaya çalışmak rüyamda bile göremeyeceğim bir hayal oldu. O kadar beter hale geldim yani. Pişman olmaya başlayalı yıllar geçti. 2-3 yıl? Belki daha fazla. Hatırlamıyorum. Sonra doktora gitmeye başladım. Ailemin zoruyla gittim ilk. Pişman olsam bile bırakmak istemediğimi kopmak istemediğimi bugünlerde daha iyi anlıyorum. O günlerde pişman olduğumu sanıyormuşum. O kadar çok çaba harcıyorlardı ki, sırf onlar için çabalamaya başladım. Uzun bir süre oldukça iyi dayandım. Hiç kullanmadım 4-5 ay. Düzeldim derken, ne olmuştu hatırlamıyorum, birden bıraktım kendimi yeniden başladım. Bu sefer daha beterdim. Hiç düzeltmeye çalışmasaydım dedim. Çok çok daha fazla dozda alır oldum. Miktar yükseldi. İyi bir batıştı itiraf etmeliyim. Hayat tepetaklak.

Eskisi gibi olmadı hiçbir şey. Tükendi gitti zaman. Dağıldı hayat dört bir yana. Sonra buraya(ailemin yanına) yeniden döndüm. Baktıkça yaşantıma daha da pişman olmaya başladım. Buraya gelirken aklımda artık bitti düşüncesi vardı. Tahmin edersin ki bitmedi. Burada çok daha zor olacaktı kullanmak öyle düşünmüştüm. Sandığım gibi zor olmadı. Daha kolaydı. Son batışımı yaptım sanki.Kendimi odama kapattım. Zaten kaç yıldır bitti bitti deyip durduğum için iyiden yalancı çobana döndüm. Bitmeyeceğini kabullendiler gibi oldu.Onlar da bana dokunmaz hale geldi. Zararım kendimeydi daha çok. Bazen kendimi kısıtlamaya çalıştım. Beynim çıldırdı. Bedenim öyle bir alışmış ki uykularımı böldürdü. Sayıklattırdı. Dayan dedim. Yapma sabaha az kaldı. Unutmak istedim film izledim, spor yaptım, delirdim çıktım koşu yaptım. Pek işe yaramadı. 3 gün sonra yeniden başa. Filmlere daha çok sardım, kendimi odama kapattım, sadece yapmam gereken sorumlulukları yerine getirdim, perdelerimi asla açmadım, filmlerden birini seçtim kalbimi ona verdim. Aklıma düştükçe düşün dedim beynimi seçtiğim o insana yönlendirdim. İşe yaradı mı. Biraz faydası oldu sanırım. Düşünce gücü olarak yani. Yada yaşama bağladı diyelim. Girdiğim krizleri görünce bir şey yapamadılar. Hadi temiz havaya dediler. Zorla dışarı çıkarmaya çalıştılar. Zorla çıksam bile iyi geldi. Sonra ne oldu bilmiyorum. Böyle ölmek istemediğimi düşünmeye başladım.

Yeniden tedavi olmaya karar verdim. Bunu burada son ve kesin olarak bitirmeye. Dün tahlil sonuçlarımı aldım. O süreçte sık sık vazgeçtim. Boş ver be akustik neye uğraşıyorsun dedim, gücün mü kaldı mücadele edecek dedim, zor geldi. Tahlil yaptırmaya gideceğim gün sabah az daha hastaneden geri dönüyordum boş verip. Dün iyi ki gitmişim dedim sonuçları elime alınca. Akşam misafirimiz vardı,bir aile dostu. Son yıllarda olan bazı olaylar yüzünden gelecekleri öğrenince biraz gerilmiştim. Dün hepsi bir olup yeniden sıkıştırdılar beni. Kendisi doktordur. Eşi de hemşire. Tahlil sonuçlarımı gördüler. Konu açıldı. epey üstüme gittiler. Kaçtım balkona. İçimden “hep derler ya kul bittim deyince Allah yettim kulum dermiş” diye geçirdim. Bittim dedim. Yetiş dedim. Çıkar beni bu düştüğüm bataklıktan. O andan beri, biliyorum Allahın izni ve yardımıyla bu sefer bitecek. Anlatacak o kadar çok şey var ki.Ama geçmişte bırakacağım. Yeni bir sayfaya, yeni bir yaşama, kirlenmemiş bir yıla başlamak istiyorum. Birden temizlenmez aşama aşama olacak ve beni zorlayacak. Bundan vazgeçmeyi isteyeceğim, bırakmam için beynime bam bam vuracak düşünceler ve istekler. Yılmayacağım. Direneceğim. Zor olacak başlarda biliyorum ama olacak inşallah. Bugün perdelerimi açtım. Bu sefer son sefer olacak… Sana güzel haberlerle geleceğim blogcan bundan sonra inşallah. Güzel olacak güzel. Bedenimi, ruhumu, kalbimi uzaklaştıracağım tüm o anlardan. Umutluyum blog. Yeniden adam gibi yaşabileceğim, yeniden tüm yaşama enerjimin gözbebeklerimi parlatacağı o günleri göreceğim günü heyecanla bekleyeceğim. Biliyorum çok yakında...

hey kalbimin derinliklerindeki...

2010-07-18T19:25:00.002+03:00

Bilmiyorum
Neden bu kadar incindiğimi bilmiyorum
Çünkü zaman her şeyi yavaş yavaş düzeltir diye düşündüm
***
Önüne bak ve sakın korkma
Gelmesini beklediğin bu an bırakırsan bir daha hiç gelmeyebilir
Ölüm seni bırakmayacak
Acı seni unutmayacak
Dayan
Sonu göreceğin ilk an aynı zamanda son an olacak
Bırak hayatın bir kereliğine pişmanlık duymayacağın bir hayat olsun
Kötü alayları kafanın arkasına at ve sadece koş!
O senin olana kadar dişini sık ve vazgeçme
Belki gökler bile benim kaderimi değiştirmekten yorulmuştur
***
Bulmak uğruna elimden gelenin en iyisini yaptım
Ve böyle vazgeçemem
Gözyaşlarım kuruyup bir gülümseme oluncaya kadar
Hiçbir sığınağı olmayan hayatımı bulan bir kahraman gibi
İlerle
***
Bazen sadece inanılmaya ihtiyaç duyarız. Bir şeyleri başarmış olarak anılmaktan çok sadece başarabileceğimize inanılması bile başarmış hissini yaşatabilir biz insanlara. Yada sadece bana. Bugünlerde sık sık inanılmaya ihtiyaç duyuyorum. Birinin yapamazsın sen demesi içimdeki canavarı harekete geçirebiliyor. Hele de bu yanımdaki birileriyse. Yeniden başlamayı istiyor muyum bilmiyorum. İstiyorsam burada oturup ölmeyi beklemek niye. Harekete geçmemek niye. Beni ateşleyecek bir sebep bulamamak niye. Ayrı geçen günler sandığımdan fazla uzaklaştırmış herkesi. Bugünlerde konuşmak benim için işkence. Böyle olabileceğimi söyleseler gülerdim. Konuşmak eziyet sanki. İletişim kurmak istemediğim başka zamanlar olmamıştı galiba. Aslında bana iyi gelecek şeyin ne olduğunu da biliyorum. Neden yapmıyorum onu bilmiyorum işte. Ne diyordum inanmak. Hayatımı birilerine bir şeyleri inandırmak ve başarmaya çalışarak geçsin istemiyorum. Böyle de olmuyor işte. Kalbim acıyor. İlk defa yanımda kimseyi istemiyorum. Affetmek önce kendine iyiliktir diye düşünmüşümdür hep. Bugüne kadar affettiklerimi düşünüyorum da yanlış mıydı. Her neyse. Geçen epeydir görüşmediğim biri mesaj attı. Rüyasında beni görmüş yardım istiyormuşum iyi misin diyordu. İyi miyim ? bilemedim. Cevap yazmadım. Kalbimin bir yanı çık bu yola yapabilirsin diyor, diğer yanı dur akustik daha ne kadar ruhunu paramparça edeceksin ha daha ne kadar diyor. O hayatları kıskanıp yada birisine kızıp bir şeye atlamak istemiyorum. geçen her saniye kalbimi yaralıyor ve başlamak daha da zorlaşıyor.
***
Bu sesi seviyorum. Bana inanmayı şefkati ve sanki ona sıkıca sarılmışım hissini hissettiriyor. İçimde bir yerde sanki birisi yalnız değilsin diye fısıldıyormuş gibi hissettiriyor. Çok tanıdık biri gibi.
***
Gittim ben blog.
***
Bittim ben blog!

Ey sevgili, kalbimin üşümesine izin verme..

2010-07-10T22:44:00.001+03:00

Hey. Merhaba blog. Ne habersin. Ben mi, küfleneceğimi söylüyorlar. Sanırım öyle. Bugün biraz mutsuzum. Sanırım benim için değerli birini üzdüm. Bu şehre geldiğime sık sık pişman olsam da bilinçaltımda yatan asıl nedenin o olduğunu biliyorum ve hem nedensiz yere onu üzdüğüm için üzülüyorum hem de buraya hapsolduğumu düşünüp geriliyorum ve de bunları hissettiğim için vicdan azabı çekiyorum. Gönüllü yapmıştım değil mi. Hı hım.

Bu sesin hastasıyım. Çevir çevir aynı şarkıyı dinleme huyumu bıraktım sanıyordum,yanılmışım. Burayı açmadan önce aklımda yazacak çok şey vardı ama şimdi pişmanlık var bir tek hissettiklerimden dolayı. Bazen birilerine ufak notlar yazarım. Bunu yapmayı gerçekten seviyorum. Mektup yazmayı da. Yapmayalı epey oldu ama yine de düşünmek bile mutlu edebiliyor. Ona verdiğim değeri doğru düzgün anlatan bir mektup yazmıştım iki gün önce ve bugün o kadar garip davrandım ki, kendime şaşırıyorum. Hediye almayı planlamıştım öyle verecektim. Bugün aman boş ver deyip geçtim. Acıttığımı biliyorum. Bile bile. Yine de. Biraz daha güvenmeliydi bana diyorum. Kızgınlığım geliyor. Kızgınlığım geliyor da ne demekse…

Bugünlerde yalnız kalmak istiyorum. Kimseyle konuşmak istemiyorum. Konuşmak eziyet gibi geliyor. Bir ses duymak da. Bu içinde tezatlıklar barındıran bir durum. Hem deli gibi konuşma ihtiyacı hissediyorum hem de hiç konuşmamak üzere büyük bir sessizlik.

Gitsem iyi gelmeyeceğini biliyorum. Kalıp tüm bu olanları yoluna koymam gerektiğini de biliyorum. Omuzlarıma yüklenen bu ağır sorumluluğu en iyi şekilde yapmadan buradan gidemem değil mi? Hı hım. Gidemem. Pek işe yarar bir şey yapamıyorum. Sadece birkaç kere dua edebildim bunun olması için. Saatin tam tersi yönde dönmeye başlaması için. Biraz da bencilce dileklerde bulundum. Mesela bunu düzgünce başarıp yurtdışına gidiş biletini daha kolay alabilmeyi diledim. Bencilce. Lütfen Allah’ım dedim. Kalbim ikiye bölündü. Git ve kal. Kal ve git. Başka şeylerde diledim. Gözlerimi kapatıp beşe kadar sayıp gözlerimi açtığımda hayal bile edilemeyecek güzellikte bir aşkı karşımda bulmayı diledim mesela. Nefesimi tutup o hayatın benim olmasını da diledim. Ellerimi uzattığımda gerçekten tutabileceğimi hissetmeyi diledim. Güç gelmesini istedim. Burada bu deli baş ağrımı ve tüm bu olanları saklamaya çalışarak ölmemeyi diledim. Değişmeyi diledim. Biraz daha çalışkan, biraz daha azimli ,biraz daha sabırlı ,biraz daha sevimli, biraz daha hoş biri olmayı diledim. Gömülmüşüm gibi olan bu ruh halimin beni terk etmesini istedim. Tekrarlar yapmadan yazabilmeyi istedim. Daha güzel bir sesi istedim. Onu istedim..
Hayatımda belki de ilk defa bir şeyleri saklamak istiyorum içimde. Geçmişten gelen tüm o acıları, yaşayıp yaşamamış gibi yapmayı istiyorum. Biraz daha vurdumduymaz biri olmayı.?? Anlamadığım dilde şarkılar söyleyip, yüreğimin en derin yerini titreten o şarkılarda ağlamamayı da istedim mesela. Rüyamda görmeyi dilememiştim ama gördüm. Gitmeye çalıştığımı görmek içimi acıtmadı değil, uçağı kaçırmamak için çabalarımı uyandığımda hala hissedebiliyordum. Kalkıp mutfağa gidip hey güçlü ol dedim. Kanayan burnumu yıkadım. Evet dememiş miydim bugünlerde çok kanıyor. İçimin kanamamasını yansıtmadıkça o kanıyor sanki. Gözlerimi kapatıp o hayali kurmayı denedim. Olmadı. Kalbimin titreyişini hissederek uyuyakaldım.
Çok şey var ve bir o kadar az şey. Allah’ım lütfen… Böyle ölmek istemiyorum. İyi bir şeyler yapabilmeyi ve huzur içinde ölmeyi istiyorum. Ardımda kırık kalp bırakmak istemiyorum. Ardımdan lanetle gözyaşı dökecek insanlar istemiyorum. Onlara beni güzel anımsattır ya da bir zamanlar var olduğumu unuttur… Bana güç ver Allah’ım kalkabilmek için. Direnebilmek için. Bir kez daha yapabilirim deyip yapabilmek için bana yardım et…

Gittim blog. Bye!

kalmak zor, gitmek ağır,geriye dönmek imkansız, bu yazı da gereksiz....

2010-07-06T00:11:00.004+03:00

İşte hayat böyle. Bunu neden yaptığımı bilmeyi çok isterdim. Bu şehre neden geri döndüğümü, neden hislerimi her zaman mantığımın önüne aldığımı, neden hayatımdaki herkese kendimden fazla değer verdiğimi, neden onların yapmadıkları için kendime yükler yüklediğimi, neden hayatımı bu kadar zorlaştırdığımı. Bir haftadır burada oturuyorum ve film izliyorum. Her filmden sonra gözlerim dolu dolu oturuyor ve buna bir son vermeliyim diyorum. Buna bir son vermeliyim, etrafımdaki insanların mutsuzluklarını kendi suçum gibi algılamaya son vermeliyim. Bu saçma salak yere yazmak tıpkı ağlamak gibi bir çözüm olmayacak biliyorum. Buraya yazmak sadece konuşma isteğimi bastırmaya yarayacak. Bazen gerçekten kötü hissettiğimde bunu hissedebilen birilerinin olmasını istiyorum etrafımda. Bencilce. Bunu yapmazken istemek bencilce. Ama biraz daha bencil olsaydım, biraz daha asi, biraz daha kafamın dikine giden. Geçenlerde birinin bana sıkıcı birisin, nedir bu bağlılık dediği şeyleri geride bırakabilseydim. Kendimden de bu kadar sıkılmazdım ha. Şimdi geriye dönmüş bakıyor olmazdım. Hoş bıraktım artık onu. Geriye bakmayı. Düne bile bakmaz oldum. Oysaki geçmişinden kopmamalı insan derdim hep. Şimdi mi. Elimden gelse geçmişimden gelen ne var ne yok silip dağıtıp parça parça etmeyi diliyorum. Tüm o insanların hafızalarından silinip gitmeyi. Yok olmayı diliyorum. Anımsanmamayı. Tanınmamayı. Hatırlanmamayı. Bu onlar yüzünden değil. Bu benim yüzümden. Geçmişimde anımsamak isteyeceğim bir an yok sanırım. Varsa da beraberimde götürmek istemiyorum.

Şimdi önümde iki yol var. Belki de daha fazla. Benim düşündüğüm iki yol var. Belki ikisi de olacak belki ikisi de olmayacak. Bugünlerde derdim herkes için fazla fedakar olmam. Evet benim sorunumun bu olduğuna karar verdim. Birisine değer verince kendimi parçalıyorum onun için. Sevgili gibi düşünme blog dost ,arkadaş, kardeş, evlat,hepsi işte. Ve genelde bıkkınlık oluşuyor sanırım. Sonunda tabiri caizse tekmeyi yiyorum. Bir süre sonra üstüme yapışıyor tüm onlar. Yapmak zorunda olduklarım olarak kalıyorlar. Hepsinden kötüsü. Var olmak yada yok olmak fark etmiyor. Yapılacakları yaptıktan sonra gerisi önemli olmuyor. Orada öylece kalakalıyorsun. Gidersem kötü oldukları her an için üzülecekmişim gibi hissediyor gidemiyor, kalamıyor öylece saçma sapan ömrümü tüketiyorum.

Bu şehre neden gelmiştim tam olarak anımsıyorum. Hey onların bana ihtiyacı var. Salak. Ne ihtiyacı. Kimsenin sana ihtiyacı falan yok. Aptal. Gerizekalı. İhtiyaçtan çok yüksün sen. Anlamadın mı üstün zeka. Çok düşünceli insan. Kal şimdi öyle. Bir yanda hayallerin olsun. Bir yanda hataların. Elinde olmayan bir türlü bitmeyen okulun ile ne halt edebiliyorsan et. Gitmekle kalmak arasında sıkış kal. Bak oradan hayallerine. Salak. Aptal. Şimdi hayallerin elini uzatıp alabileceğin mesafede olsa bile elini kaldırmaya gücünün kalmadığı gör. Uçup giden dostluklar adına yaptığın salaklıkları hatırla. Sınavını bırakıp yanına gittiklerini düşün. Bugün aramaya tenezzül bile etmeyenleri. Tatillerini daha iyi hissetsinler diye onlarla geçirdiklerini düşün. Onun yüzündeki gülümsemeyi göremeyecek bile olsan, gülümseyeceği bir saniyeyi düşünüp tüm paranı harcadığın anları düşün. Yıllar sonra aslında farkına bile varılmadığını algıla otur öyle. Salak. Salak. Değer miydi ki.
Şimdi kırık dökük bu hayatın orta yerinde oturuyor ve acaba nasıl olur diyorum. Hey insanlar 50sinden sonra bile koşuyor hayallerinin peşinden. Sen daha çok gençsin. Hala yapılacak bir şeyler vardır. Nasıl ama. Hadi son bir direnç göster. Başla bir yerinden hayatın. Şunu yaptıktan sonra başlayacağım deme. Mezun olduktan sonra. Zayıfladıktan sonra. Hayatı hep erteliyorsun be akustik. Bırak geçmişi. Bırak insanları. Unut. Unut. Sıfırdan başla. Yeni doğmuş gibi. Hiç var olmamış gibi. Şehirlerdeki anılar mı bırakmıyor peşini. Terk et bu ülkeyi . Hadi git. Var olmamış gibi. Onlar gibi yap. 2 sene sonra geri dön. Yaptıklarını yap. Seni seviyordum ama şartlar de. Hey sizi seviyordum ama gitmeliydim. Yanınızda olmam gerektiğini biliyordum, zor günler geçirdiğinizin farkındaydım ama anlayın beni gitmeliydim. Mutlu anlarınızda yanınızda olmadığım için affedin beni diyeyim. O kalbinizi eritecek gülümsememle gülümseyeyim. Sıkıca sarılayım. Bir şey olmamış gibi devam edeyim hayatlarınızda var olmaya. Gitmemiş gibi. Hayatım boyunca kalacak bir “keşke”nin mimari oldum kendi kendime. Şimdi bakıyorum ve görüyorum herkes kendine yaşıyor…

Hepsini geç. Mutlu bir hayat. Ölürken gözlerimi kapadığımda huzuru hissedebilmek. Ey ölüm hazırım gel ve al diyebilmek. Ölürken yalnız olmamak. Yalnız yaşamamak. Mutlu olmak istiyorum. Burada böyle oturup salak salak film izlemek değil. Hayal ettiklerimi yapabilmek istiyorum.

Altı sene. Ve yedince sene. İşte okul gerçeği. Neden 2.5 sene yattığımı sonra yarım yamalak devam ettiğimi kimseye anlatamam şimdi. Hiçbir işveren, hiçbir bursiyer 2 senemi nasıl çöpe attığımı bilmek istemez. Hayatımızdaki hiç kimse istemez. Kimse yaşanılan acılardan bahsetmek istemez. Anımsamak istemez. İki sahte gülüş, iki tarafında canını yakmayacak zararsız bir konu ve iki sahte gülüş. Tüm olan bu. Kimse benim 7 senelik hayatımla yurtdışına neden gitmek istediğimi anlamaya çalışmaz. Dahası kimse elini cebine atıp bana burs vermez. Niye versin ki. Sadece bakarım böyle buradan. Kanıksandığım ve yokluğumun bir anlam ifade etmeyeceği hayatlarda var olmaya çalışmak ve sahip olmak istediklerimle ilgili hayaller kurmak, uyurken bir hayale sarılmak ve mutlu olmaya çalışmakla geçer bir ömür. Bakarım ve her seferinde ruhum yara alır. Yapmasaydın be akustik derim kendi kendime. Yıkılmasaydın ilk rüzgarda. Hayatını vereceğin insanları iyi seçseydin. Şimdi yanından bile geçemediğin tüm o bursları alıyor olurdun. Fen lisesinde derece. Üniversite sınavında iyi bir yüzdelik dilime girme. Tüm o sosyal faaliyetler. Lisenin yıldızı. Şimdi buradan bakıyorum iç geçirerek. Üzerime yapışan hastalıklı bir şey. Gözlerimden yaşlar boşalıyor ve Allah’ım bir kapı aç diyorum. Kıymetini bilmeyi nasip et. İçimden bir ses. Boş ver diyor. Boş ver. Böyle ölecekmişim gibi hissediyorum bazen. Burada böyle tıkanıp kalmış ve nefes alamaz halde. İleri de işimde var olmak için mücadele ederek, eşime kendimi sevdirebilmek için uğraş vermek, çocuğum için hayatının bir yerlerinde olmak için çabalayarak. İşte hayatım böyle geçecekmiş gibi. Böyle her gece yine bir hayal kurup ona sarıp uyuyarak geçecekmiş gibi tüm geceler. Ve gündüz gelmeyecekmiş gibi. İçimdeki bu boşluk hiç gitmeyecekmiş gibi. Hiçbir zaman huzurlu ve mutlu bir hayatı paylaşmak istediğim insan kalbime uğramayacakmış gibi. Şimdi. Gözlerimi kapayacağım. Bir hayal kuracağım. Mutlu olduğum günleri. O hiç gelmeyeni düşüneceğim. Huzur içinde uykuya dalacağım o günleri. Gözlerimden yaşlar akacak. Uyuyakalacağım. Sabah uyanacağım. İçimde garip bir mutluluk olacak. Birden anımsayacağım. Hayal rüya karışımı bir uyku olduğunu. Yeniden kapayacağım gözlerimi. Aynı rüyayı yeniden yaşayamayacağı bile bile .. Yeniden kapayacağım gözlerimi..

Eğer sonuna kadar okumaya dayanabilmiş birileri varsa ses verirler mutlu olacağım...

bilemezsin...

2010-07-04T01:50:00.001+03:00

İki film bir kitap, işte bu. Birileri yazmış hayatımı birileri de filmini çekmiş başka biri de bir hayalin gerçekleşme anını. Hepsini birden izlemeyi,okumayı seviyorum. Hayatım gözlerimin önünden geçip gitmiş gibi oluyor. Bugünlerde konuşmaya çok ihtiyacım var. Zaten sana yazıp yazıp siliyorsam öyle demektir değil mi? Onları izliyor,okuyor ve gözlerimi sıkı sıkı kapatıyorum ağlamak için. Değiştirmek istiyorum tüm bu olanları ve dahi geleceğimi. Ama. Hayat o kadar hızlı değişiyor ki ardından bakakalıyorum. Hepsi bir yana onu çok özlüyorum uzun zamandır hiç bu kadar sık anımsamamıştım onu. Bazen delice şeyler yapmak düşüyor aklıma. Ondan kimseye pek bahsetmiyorum adı hayatı yaşanılanlar… boğazıma bir şey oturdu olayı tam bu anlarda söyleniyor işte. O kadar aptalım ki ben blog. Bilemezsin. Bilemezsin. ..

./.

2010-06-27T22:11:00.001+03:00

Hey selam.
Ne haber blog? Ben mi toplanma- taşınma telaşı. Zormuş be blog böylesi de. Neden hep zordu ki. Sıfırdan başlarsak. Mesela o. Şimdilerde sıkça affettim dediğim ama hala deli kabuslar görmeme sebep olan o. Farkında mı ruhumda nasıl yaralar açtığının? Değil… O yarayı görebilenlerden bir kişi haricinde kimse kalmadı ha. Sırtımı dayayıp anlattığım kanepe bile tarih olmuş. Kapanmıyor işte. Ve asla kapanamayacak. Biliyorum. Bir arkadaşım var blog bunu ona söylesem yaşamayı öğren onunla derdi. Öğrenemedim işte. Onunla ölsek olmuyor mu yaşayamıyorsak.
Sonra o. Lise çağımın en derin yarası. Az önce yemekteydik arkadaşlarla ve doktorlarla,hemşirelerle takılmanın kötü yanı işte. Arkadaşın birinin benleri çokmuş. Bilirsin işte hep aynı şey olur; her laf yeni çıkan benlerden yada başka gereksiz şeylerden kansere gelir. İnsanlar için yaşamayınca dillendirmek ne kadar da kolay. Genelde en ruhsuz sesimle eşlik ederim,bazen de susarım. Çok kolay insanlar için kanser olmak. Filmlerde dizilerde hep kanser olurlar. Günümüzün ince hastalığı sanki! Senaristler düşünmez sanırım şuan kanser olanlar yada geçmişten yarası olanlar ne yaparlar bunu izlerken diye. Yada ülkemizde ajitasyonun her türlü gideri olduğu için kasıtlı sıkıştırıyor bile olabilirler. Bazen onu düşünüyorum da hakkında ne kadar az şey biliyormuşum. Daha soracak çok sorum varmış. Hayatı hala onun gözünden yakalayamadım. Kaç yıl oldu. Çookk. Silik bir yüz ve yok olmuş anılardan ibaret sanki.
Kimseler anlamıyor bu telaş, bu toparlanma neden diye. Aslında bu hazırlık. Bir nevi ölüme. Çok şey düşündüm. Mesela ilaçlar. Zor iş. Asla öğrenemiyorsun hangisi seni yüksek dozdan öldürür. İşin ucunda hastaneye götürülüp midesi yıkanıp “salak vitamin içmiş” gibisinden bir duruma bile düşebilir insan. Düşer mi. Düşer tabi. Düşmek dedim de, onu da düşündüm. Yükseklerden şöyle kendini aşağı bırakmak. Kesin ölüm yok. Düşüp ayakların kırılıp,iltihap kapıp, sonra ayaklarının kesilip tekerlekli sandalyede yaşamaya mahkum olabilirsin. Olur mu. Olur tabi. Yaş iş. Yapabilirsen bileklerini kesebilirsin. Çok ergen işi. Ne be öyle. İyi kesemezsen ömür boyu iki misli çekersin. Bir kere de yapamazsan bir daha yapamazsın gibi geliyor. Biliyor musun blog. Bende bir ailenin dağılmasından arta kalan bir silah var. Son on gün. Topla eşyalarını. Vedalaş. Bu şehirle. Şu denizle. Temiz öl. Arkadan pisliğini toplamak zorunda kalmasın insanlar. Sonra git. Son satırları yaz. Kimse mesul değil de. Aslında herkes suçlu diye bağırırken yok bir şey de. Daha güzel bir transkrip bırakmak isterdim ama olmadı de. Kalbini en son kıranı anlat. Tüm yaraları yeniden açanı,neden olanları. Toplan. Vedalaş. Son kez mezarına git. Affet de. Yapamadım olmadı de. Aynı kabusu senelerdir görmekten yoruldum de. Her inandığımda yeniden yalana kanmış olduğumu fark etmekten bıktım de. İsyan değil tükenmişlik de. İçinde dolduramadığın boşluğu anlat. Değişen sahnelerde aynı kötü bitişleri mırıldan. Yırt tüm o sözleri. Rüzgarla denize doğru uçur. Sonra gel son kez evim de bak. Her köşede her adımda canlansın anılar. Soluk. Mat. Renksiz. Son bir çay yap kendine. İyi de ben çayı sevmem ki. Olsun sen yine de yap. Otur. Gülümse çayından bir yudum al. Tüm hayatı yudumlarmış gibi. Düşün son dakikaları. Nasıl hayal ederdik nasıl oldu diye. İçinden fısıldasın bir ses hala ulaşabilirsin hayallere diye.. Bir yudum daha al çayından. Gözlerin dalsın. Hayatı tüm sakarlığınla nasıl yaşadığını düşün. Varlığının ve yokluğunun farkı olmadığını son bir kez daha hissetmemek için yeniden çayını yudumla. Yazdığın mektubun imla hataları düzelt. Teoman’dan “Yalnız Kalpler Sütunu”nu aç. İyi gider. Çay. Son mektup. Şarkı. İşte hepsi bu.
Yalnız uyur ,yalnız uyanır,tek başına yer yemeğini. O günde yalnız uyandı yarın dedi ölme zamanı.
…
Dünyadaki son gününde döndü durdu yatağında. Sıkıldı kalktı. İlk kez göz attı. Yalnız kalpler sütununa.
…
Aklında kurdu kurdu verdi kalbini hayali birine. Yanında düşündü onu,çok yakıştırdı kendine.
Yalnız kalpler yalnız kalpler sayfalarca yalnız kalpler….
…
Ona da bir mektup yazdı. Zarfında adresiyle.Sonra gitti aynaya baktı cesareti var mı hala diye. İki mektup masasında odaya geri döndüğünde baktı ikisine de acaba hangisi hangisiydi diye ansızın gözünden bir damla önce burnuna sonra sayfaya işte seçti bile gözyaşım dedi koydu mektubu zarfına. Yırttı attı öbür mektubu yavaş yavaş ayağa kalktı. Gitti içeriye son kez dinlenmeye yatağına yattı.
Yalnız kalpler yalnız kalpler sayfalarca yalnız kalpler…
…
Elimi kalbime koyacağım. Son kez atışını hissedeceğim. Ve sonra…

Hosca kal blog!

../..

2010-06-11T20:36:00.003+03:00

Yarın gözleri beni arayıp, yokluğumu farkedip, gelseydi diyecek birisi /birileri var mı çok merak ediyorum.. Daha farklı olmasını dilerdim....

.. / Geçmişten gelen adam / ..

2010-06-05T21:18:00.003+03:00

Geriye sayıyoruz hep beraber..
Hayır hayır..
Hep beraber de değil..
Senin haberin olmayacak ki,
Seni tanımak istemediğimden..
Tek başıma sayacağım..
Başlıyorum o halde..
Aynı mekândayız..
Sen mi önce girdin ben mi bilmiyorum..
Aynı mekandayız ya önemi yok kimin önce girdiğinin..
Belki de olabilir..
Ben önce girmişsem senin girmeni,
Sen önce girmişsen benim girmemi istemezdim..
Neden istiyorum ki bunları..
Tanışmamak için..
Neden tanışmamış olmayı istiyorum ki..
Neyse..
Nerde kalmıştık..
Geriye sayacaktım demi..
Yan yana oturuyoruz..
Başımı kaldırıyorum ve seni görüyorum..
Napıyorum peki..
İlgilenmiyorum seninle..
Selam vermiyorum sana..
Soğuk bakıyorum sana..
Çok soğuk..
Bi daha bakma diye bana..
Dayanabilir miydim buna..
Bilmiyorum..
Ama yapmak istediğim buydu..
Sonra..
Kahvemi içmeye devam ediyorum..
Çıkıyorum..
Seni ardımda bırakarak..
Bi daha düşünecek miyim seni..
Düşünmek!
Ne kadar iddialı bi söz..
Bilmiyorum..

...

2010-05-29T23:25:00.001+03:00

soylenmemis sozlerin izi her yalnız kalışında....

maybe, for you!

2010-05-26T16:46:00.000+03:00

Hey. Merhaba.
Güzel şeylerden bahsetmenin onları yok ettiğine inanır oldum desem ? Bazen heyecanlı heyecanlı anlatıyorum ve sonrasında sanki oyun kağıtlarından yapılmış kuleler gibi yıkılıyor tepeme o heyecan,o sevinç. O yüzden çok istememe rağmen buraya midemde kelebeklerin uçuştuğu o mutlu ve heyecan dolu anları yazmayacağım. Kısaca bahsedersek hayat zor ama güzel ;) Belki dayanamayıp ileride yazarım…

Bu dünyaya dair bugünlerde yeni yeni keşfettiğim başka bir duygu da, bizi uçurumun kenarından çekip kurtaran; düştüğümüz bataklığa iyice itelemek yerine elimizden tutan ve kuru yere ulaşmamıza yardım eden insanları hatırlamak istemeyişimiz… İnsanlarda nasıl bir psikoloji oluyorsa artık bilemeyeceğim o kısmı,belki zayıf olmayı konduramıyorlar kendilerine, işte muhtemelen o psikolojinin etkisiyle o insanlardan zamanla uzaklaşıp hayatlarından çıkarmak istiyorlar. Şey gibi. Hey ben güçlüyüm sen olmasam da çıkardım, senin hayatıma olumlu etkin olduğunu kim söyledi, hey ben o günlerde yalnızdım tamam mı. Siz onun ruhunda açılmış her yarayı görüyor ve dokunabiliyorken onlar etrafa ruhu yara almamış imajını çizip duruyorlar. Ben hiçbir zaman öyle olamadım. Ruhumdaki her çatlak kolayca görülebildi. Saklamaya çalışmadım istersem kolaylıkla yapabilirim. Nerden mi biliyorum. Çünkü ruhumun en derin yarasını saklıyorum. Orada bir yara olduğunu biliyorlar ama ney işte o bir muamma… Bu yüzden ben onlar gibi değilim onlar gibi acılarımı inkar etmiyorum. Bunları kabulleniyor, ağlanacaksa ağlıyor,pişman olunacaksa pişmanlık duyuyorum. Ama onlar?? İnsanların pis bir huyu var. Eğer kalbinizi açıp o yaraları gösterirseniz, kendilerini bir halt sanmaya başlıyorlar. Ruhlarında sakladıklarının gerçekten varolmadığına inandırıyorlar kendilerini. Bir büyüklenme başlıyor ki, en çok ona şaşırıyorum.

İşte ruhu paramparça olduğu halde, size eksiksiniz muamelesi yapan bu yaratıklara sesleniyorum. Farklıyım ama eksik değil!

Onlar beni çıldırtıyorlar. Size eksikmişsiniz hissini yaşatırken siz onlara destek oluyorsunuz. Ayakta kalmalarına, bir adım ileri gitmelerine, iyi bir şeyler yapabilmelerine, hayallerine ulaşmalarına yardım ediyorsunuz. Karşılık beklemiyorsunuz ama nankörlük yapılmasını da kaldıramıyor insan… Biraz daha yüce ruhlu biri olabilmeyi bu yüzden isterdim. O insanlardan nefret ediyorum. Bay ve bayan mükemmellerden. Sizi kendinizi mükemmel görmekle suçlarken aslında kendisinin öyle yaptığının zerre farkında olmayan ruhlardan. Bazen sizlere içimden geber diyorum. Evet yapıyorum. Bıraksaydık da görseydik ne halde olacağınızı. Bazen bırakıyoruz ve görüyoruz pisliğin içinde nasıl debelendiğinizi. Hala burnunuz havada kasım kasım dolaşmıyor musunuz etrafta, beni tiksindiriyorsunuz. Görüyorum orada çırpınıyorsunuz ve gizli yardım çığlıklarınız etrafı sarıyor. Ben mi uzaklaşıyorum ve biliyorsun bir kere yola çıktım mı geriye bakmam, bu sefer de arkama bakmayacağım. Size iyi debelenmeler mükemmel ruhlar. Kendi mükemmelliğinizde boğulduğunuz anı göremeyeceğim için çok müteessirim! Mükemmel ruhların mükemmel boğulma anları insanın karşısına pek sık çıkmıyor da. Ben mi ? Bu nasıl bir beyin işletim sistemidir diye merak ettiriyorsun bana. Beni ve hayatımı merak ediyorsun demek. Doğru ya ondan buradasın gizli gizli. Ahh fark etmediğimi sanıyordun demek. Yanılmışsın. Hayatım.. Dememiş miydim sizin asla görmediğiniz, hissedemeyeceğiniz güzellikler filizleniyor bugünlerde hayatımda. Sayenizde olduğunu da eklemeyi unutmamalıyım. Evet. Şaşırdın demek. Doğru duydun sizin sayenizde. Eğer öyle yapmamış olsaydınız karşıma çıktığında farklılığını,eşsizliğini anlayamayacaktım. Teşekkür ederim mükemmel ruhlar. Haydi size güzel debelenmeler ve delirmeler ;) ve bana da mutluluklar :)

çünkü beni çok kanattın,cok sevdiğin bir yalandım!

2010-05-14T19:08:00.000+03:00

Bunu neden yaptığımı asla anlamıyorum. Neden bu kadar yakınıma gelmesine izin verdiğimi. Neden beni incitmesine izin verdiğimi. Bir gün anlar mıyım onu da bilmiyorum. Aslında uyarmışlardı. Demişlerdi. Uzak dur. Durmadım. Bir çocuğun sobaya dokunma dediğimiz anda gidip sobaya dokunması gibi. Gittim ve dokundum. Kalbinin derinliklerine dokunduğumu biliyorum. Ama dokunmak değil kalmak isterdim. Yada emin değilim kalacağıma. İnadım tutmuş bile olabilir. Yine de bana zarar verdiğini görebiliyorum. Kimi zaman tanıdığımız insanlardan bazıları için daha özel olduğumuzu düşünürüz. Yada düşünmek isteriz. Özel olduğumu sanmıyorum, yine de özel olduğumu düşünmek istiyorum. Farklı olduğuma inanmak için olayları olmadık yerlerinden sakız gibi çekiştiriyorum. İşe yarıyor diyemem. Yıllar önce bir şair bana demişti ki, insanların yalanlarını anlıyorum kalplerinden geçenleri görebiliyorum ve bu bana acı veriyor. O zamanlar içimden acı verse de bende bu yetiye sahip olmak isterim demiştim. O toy aklımla insanların yalanlarını anlamanın iyi olduğunu düşünmüştüm. Yanılmışım. Şimdilerde insanların yalanlarını zaman zaman anlamak istemiyorum.
İstememek engel olmuyor ne yazık ki.. O anlarda şarkılar düşüyor dilime fütursuzca..

Çünkü beni cok kanattın çok sevdiğin bir yalandım. Gönülcelen gölüncelen hem kırıcı hem kırılgan yordun beni gönülçelen… gönül çelen.. biraz gerçek biraz yalan hem yarabandım hem yaram. Bitsin artık gönül çelen..

doktor mu dedi biri?

2010-05-13T22:27:00.002+03:00

Hey blog. Selam. Ne habersin. Biliyor musun bu aralar çok yoğunum. Sanki nasıl olur çok merak edermişim gibi bir haftada 3 yüksek lisans ödevi, 4 sınav geçirdim. Son iki aydır şiddetli baş ağrılarımdan bahsetmezsem bu blog benden epey eksik kalmış olacak. Buraya yazarken düşündüm iki ay olmadı gibiydi ama olmuş. O kadar kötü ki sürekli sürekliiii. Durmak bilmiyor. Her gün en az 10 saate yakın ağrıyor. Gece yarısı uykudan ağrı ile uyanmak kötüymüş. Yada hiç uyuyamamak.. evet, doktora gittim. Tansiyon gibi gelmişti ama değilmiş. Nöroloji dedi. Ona da ben gitmedim. Hastaneleri sevmiyorum. Böylelikle bu süre içinde hayatımın tümünde içmediğim kadar, ağrı kesici aldım. İlaçları da sevmiyorum. Son iki ayda toplam kaç sınav ve ödev verdiğimi hatırlamıyorum. Acı yüzüme de yansıdığı içini çok kişi git dedi ama gitmedim hala doktora. Onun haricinde kalbim alarm veriyor, o da ayrı hikaye..
**
Onunla ilk tanıştığımda bana yalnız başına acile gittiği günü anlatmıştı. Doktorun sen tek başına mı geldin diye kızması. O zaman içim acımıştı. O zaman o gün onun benim için ileride çok özel olan insanlardan olacağını anlamıştım. Oldu da. İyiki var. Bende hep yalnız olurum hasta olunca, bazen yalnızlığın hasta ettiğini bile düşünüyorum.. İnsan yarası yarasına denk geleni daha çok seviyor işte…
**
Hastaneye gidilir. Önemsiz bir şey için gidilmiştir. Sabah erkenden damlarsın. Güya 2-3 saatte işi halledip çıkılacaktır. Ama doktor yakana yapışır ve ameliyat şart der :D ufak bir operasyon. Uyandığında güneş batmaktadır. Sağın solun hortum serum doludur. Yada ne diyorlarsa adına. Ne gelen vardır ne giden. Hareket de edilmez tabi. Yeşil ameliyat elbisesi falan. Ortam adamı iyice üzer. Yalnızlık. Sonra baktın olmadı, kendin söker kalkar doktoru bulursun. Bunun hep filmlerde olduğunu düşünürdüm. Hastaneden kaçar ya esas adamımız her şeyi söküp. Öyle işte. Doktoru bulur gitmek istiyorum beni bırak dersin. O da kimse yok mu der. Susarsın.
**
Kimse yok mu?
**
Doktora gitmek istemiyorum,bu acıyı çekmek diğer sıkıntıdan kolay geliyor. Yanlış biliyorum ama yine de birkaç ay daha…
**
son kez bakınca şikayet etmişim gibi geldi. yok hayır şikayet etmiyorum. Allahım kolaylık veriyor.. hamdolsun...

aldım verdim ben seni yendimm

2010-05-09T23:00:00.002+03:00

Hey. Merhaba. Sende hiç yaşadın mı bilmiyorum ama bu anı ben defalarca defalarca yaşadım. Hayat aslında bir öğretiden ibaret. Kendini gerçekleştirme öğretisi. Mükemmele giden yolda çekilenler. Hayata bu gözle bakmayınca ne kadar dirençli olursanız olun illaki bir yerlerde tökezleyip düşülüyor ve o son düşüş oluyor. Çünkü kalmak istenilmiyor yada kalkmaya güç yetmiyor. Bilmiyorum hangisi. Son düşüşüm olmadı daha hamdolsun. Bir duvar gibi olabilen insanların iç dünyalarına sinsice girip neler oluyor diye göz atmak gibi sinsice hayallerim var. O aşılmaz yıkılmaz duvarların arkasında kopan fırtınalara dokunmaya çalışmak, onları resmetmeye kalkmak... Eskiden psikolog olmayı istersen aslında; insanlarda kopabilecek belli başlı bir çok fırtınayı ucundan kıyısından yaşadığımı düşünüp yardım edebilmek, karanlık dünyalara ışık olabilmeyi dilerdim. Şimdilerde bakıyorum da, en yakınımdakilere bile ulaşamazken bu mesleği nasıl yapabilecektim ki? Bugünlerde hayat denilen yolla barış imzaladım gibi, en azından kendi kendime kavga etmeyi bıraktım. Bilmiyorum iç dünyamda değişen neydi ama oldukça işe yaradı gibi. Hayatın öğrettiği bir nokta da; eğer bizler için değişen dünyayla ve etrafımızı sarmalamış duyguların değişimiyle birlikte hareket etmek zorsa,yada hareket etmemekte direniyorsak hayat o kadar zorlaşıyor. Hani değişmek derken özünden kopmak, karakterinden vazgeçmek değil kastettiğim. O an değişen şartlara ve duruma ayak uydurabilmek yoluna devam edebilmek.
Hani hep diyorlar ya iyi insandır o ya diye, işte onu demek için o insanı kötü şartlar altında görmeli. Yani her şey yolunda giderken iyi olmak kolay tabi, işler tepetaklak giderken iyi olmak mesele. Somut örnekle anlatırsak, bir işadamı ortalıkta kriz yokken, kasası para doluyken tabi ki maaşları ödeyecek iyi olacak ama eğer o insan kasası boşaldığında altındaki son model arabasını satıp insanların hakkı kalmasın diye kendi hayatının belli standartlarından vazgeçebiliyorsa işte o zaman söyleriz iyi mi kötü mü ? Bunu bir gün uzun uzuuun anlatacağım şimdi birikim yapıyorum. Bugünlerde hayatımda değişik şeyler oluyor. Bir gün sakin kafayla yazacağım şimdi vakit geçsin biraz üzerinden.. bir de hiç demiş miydim blog,yada buralara uğrayan birileri varsa sizler, sevmek bu dünyadaki en güzel şeylerden biri diye…

üç saniye!

2010-05-07T18:42:00.001+03:00

İnsanın hayatında bir kere daha gelemeyecek günler vardır. Asla geri gelmeyecek yeniden yaşanamayacak, yaşansa bile o ilk sefer gibi olmayacak günler. Hani her karesini fotoğraflamak istediğimiz günler. Mezuniyetler,düğünler,askerlik yemin törenleri,bir şehirden ayrılacağımız son gün, geriye bir daha o zamanki gibi yakalayamayacağımız günler… içimizden gelmeyerek gittiğimiz ve o anın büyüsüne kapılıp her anını tutmaya çalıştığımız dakikalar.. işte o günler için, sızlanmadan sizin en güzel gülümsemelerinizi yakalayacak, hüznünüzü fotoğraflara gizleyebilecek, yıllar sonra baktığınızda ne günlerdi diye sizi geriye götürecek anları çekecek gönüllü ve sizi yarı yolda bırakmayacak biri/birileri gerekiyor.. bu gün yanımda öyle biri olmadığı için ve dahası olacağını düşünüp ortada kalakaldığım için kalbim kırık…
Bugün kendimi şu masal kahramanı gibi hissettim hani on ikide arabası balkabağına dönen var ya. Ama bu masalda balkabağı olan araba değil bendim! Hani işten çıkıp prens ve prensese dönüşenler, ya da tam tersi balkabağı olayı. Bir gün için kendimi özel hissetmek isterdim. Sorumluluklarımın hepsinden azledilmek,yaptıklarımı sorumluluk olduğu için değil içimden geldiği için yapmak, ortaçağ kraliyet balosuna gidecekmiş gibi heyecanla hazırlanmak, bir günlüğüne bile olsa kendimi güzel ve özel hissetmek,ağız dolusu gülmek, mutluluktan ağlamak, sıkı sıkı sarılmak,değerli olduğumu bilmenin ötesinde değerli olduğumu duymak isterdim. Ve tabi ki o üç saniyeciği doyasıya yasamak.. hiç görmediğim, tanımadığım insanlar tarafından; nedenini bile anlayamadığım, bilmediğim bir şekilde elimden alınmış olan o üç saniyeyi tüm hücrelerimde hissederek yaşamış olmak…
Bir şey insanın çok içinde kalırsa rüyasında görürmüş,ya da bir şey benim çok içimde kalırsa onu rüyamda görebiliyorum. Bilinçaltım benimle oyun oynuyor. Gerçek olduğunu görüyorum,bir adım ilerimde olduğunu biliyorum, duyuyorum,hissediyorum ama asla uzanıp tutamıyorum tıpkı o üç saniyeye uzanamadığım gibi.. şimdi bu gece, balkabağına dönüştükten sonra, gözlerimi bir rüyaya kapayacağım, bir daha hiçbir zaman “geçen o üç saniye” gibi olmayacak o anların rüyasına dalacağım.. bilinçaltımın bana oyun oynamasını dileyerek uyuyacağım…

oyun sahnesi!

2010-05-03T01:20:00.000+03:00

Bazen düşünüyorum da bu net hayatı bana hiçbir zaman mutluluk getirmedi. Hep hüzün hep acı olarak geri döndü. şimdilerde eğer ödev araştırması yapmıyorsam haftada bir saat bile harcamıyorum nette. Maşallah bana :) Bu durum bana mutluluk veriyor. Bir zamanlar internet bağımlısı kategorisine koyuyordum kendimi. Sıkıldıkça bilgisayar başında oturup zaman öldürüyordum. Ve o günlerde tanıdığım bir çok insan oldu. Önceleri anneleri güne gelmiş yabancı iki çocuğun aynı odaya bırakıldığı andaki gibi oluyorsun. Sonra sanki yıllardır tanıyorum diyorsun bir süre sonra aaa o mu benim can dostum dediğin hal..Bizde geçtik o aşamalardan. Bir süre sonra hep beraber oturup acılardan, geçmişten,hayallerden, gelecek mutlu günlerden bahsediyor birbirimize dert yakınıyorduk. Ne de samimiydik! O zamanlar iddia ediyordum netten tanıştık sadece biz kafede karşılaşmak gibi bişey bu, ve bilirsiniz o klasik sözleri. Herkes biraz yaşamıştır. Sanaldan lafına ne de bozulurduk. Gerçeğin batması bu olsa gerek! O zamanlar insanlara değer vermeyi iyi biliyordum, insanlara kendilerini özel hissettirmeyi. Ve bunu samimiyetle yapıyordum kirlenmemiş bir kalbim vardı. Tüm ruhumla ve kalbimle iyi hissetmelerini istiyor, açılmış yaralarını iyileştirmek için çırpınıyordum. Hayatımdaki insanları kendi hayatımdan önce tutuyordum. O halimi özlüyorum diyemesem de o halimdeki samimiyetimi ve masumluğumu özlüyorum. Üzerinden vakit geçtikçe kopuyor insan, daha az buluşuyorsun, sonra sonra msnde bile selamlaşmaz oluyorsun, sonra da hayatlardan yok oluyorsun. Geçip gitmiş olmak dedikleri tam olarak bu olsa gerek. Bizde de öyle oldu o efsane grup, istasyon insanları oldu herkes başka trene bindi, başka yolların ufuklarında kayboldu. O gün bugündür birisinin hayatından nasıl geçip gidilir çok iyi biliyorum, ve itiraf etmeliyim nasıl bir kırılma noktası yaşadıysam artık acı vermeyi daha iyi biliyorum. Eskiden yapmazdım. Hani iyi olanı yapardım her zaman. Doğru olan bu, iletişimde yapılması gereken bu, hayır diğeri inciten bir davranış yapmamalısın bir insanın ruhunda yara açmamalısın, biraz empati yapmalısın onun tarafından bak bir de, durduk yere kavga çıkarma akustik, insandır hata yapar modunda dolanıyordum. Şimdi mi? yine biliyorum doğruları ama inatla yapmıyorum. Hır çıkarıyorum, umursamıyorum bana ne incinirse incinsin bile dedim. Bazen vicdanım ağır basıyor eski halime dönüş yaşıyorum. Aslında dürüst olmak gerekirse umursamadığım kimseye iyi davranmıyorum. Kemikleşmiş bir çevrem var,elimi her uzattığımda elini tutabildiğim,arkadaş ve dost sözünün içini doldurabilen insanlar. Onlar için fedakarlık, empati, dostluk ne istersen... gerisi mi geldik geçtik işte hayatlardan. Artık netten kimse hayatıma girsin istemiyorum. Yine de arada bir,çok nadir hayatıma kabul ettiğim insanlar oluyor yada hayatıma girmeyi başaran insanlar. Bir süre sonra fark ediyorum ki onlar da zarar vermeye başlıyor bir yerden sonra. Eskiyi hatırlatıyorlar. Hala eskiden gülümseyerek hatırladığım insanlar var ama çoğu.. bazen bloglarda friendfeedde twiter da orda burada gezerken bizi anımsıyorum o istasyon insanlarını. Buluşmalar espriler.. yaşlı bir kurt gibi bakıp kıskıs gülüyorum göreceğim siziiiii diyorum. Yada ego tatminlerini,birbirlerini pohpohlamalarını yermelerini, hayatın içinde anlam ifade etmeyecek çoğu şeyi nasıl da çok önemliymiş gibi büyüttüklerini, hiç tanımadıkları ve bilmedikleri sadece kankalarının(!) yazdığı üç beş cümle ile tanıdığını sandıkları insanlar hakkında atıp tutmalarını,kınamalarını. Ve en acısı kelimelerden sızan bas bas bağıran o samimiyetsiz samimiyetleri. Çıtırdayan ve kendince kendilerindeki boşlukları doldurmaya çalışan artık hayatı alışkanlıklardan ibaret yaşayan insanlar… Şimdi bunu okuyan varsa (pek okuyan olduğunu sanmıyorum ama:) ) okuyup da öyle çevresi olan varsa( bu ihtimali hele hiç görmüyorum) hani bir ihtimal yolunu şaşırıp düşmüşse diye yazacağım bu kısmı :) işte o okuyanlar sen öyle yaşadın diye bizde öyle olmayabilir genelle yapma diyecekler. Biz şöyleyiz böyleyiz farklıyız diyecekler. Haklılar. Tartışmayacağım,eh bizde gençtik bizde dedik ya ondan :))) umarım olmaz ama ummakla olmaz, olacak olan olur :D tüm bunları neden anlatıyorum sorusuna verilecek cevabım yok. Yaşadım kendimce üzüldüm, kendimce mutlu oldum kendimce dersler çıkardım. Sonra “bu işte bir terslik var” dedim, sahneden iniverdim. Bu yüzden bu ne toplumsal mesaj ne değiştirme kaygısı. Bu sadece defalarca defalarca başka insanlarla başka sahnelerden oynanılan oyunun repliği. Teknoloji çağının en bilindik tiyatro sahnesi. Herkes oynuyor bende yazayım dedim!

...

2010-04-27T16:26:00.000+03:00

Bugün çok mutsuzum blog.bugün birisine sarılıp ağlamak istedim ve bunu yapabileceğim kimseyi bulamadım.. Biraz öyle havadan sudan konuşmak istemiştim oysaki.. Bunun can sıkıcı ve acıtıcı olduğunu ne zamandır farkettiğimi bilmiyorum.belki de ondan oturdum ve hiçbilmediğim bu yerde gözlerimi boşluğa dikip yaşların akıp gitmesine izin verdim...

dıpdıpdıppp

2010-04-23T23:43:00.000+03:00

Hey selam blog ne haber? Epey oldu yazmayalı değil mi? Patlamak üzereyim desem ? hayatımın bu dönemine bir isim verecek olsam bu “isyan” olurdu. Bundan önceki dönem “çaba” ondan önceki dönemde dağıtma ya da kopuş gibi bir şey olurdu. Geçmişe bakma insanlara takılma derler. Çok anlamsız. Geçmişin seni sen yapan olgu. Geçmişindeki yaralar,başarılar ve yaşadığın her an her saniye her salise senin hayatını şekillendirenler. İyi yada kötü. Hızlı yada yavaş. Bazen bir anın seni etkilemesi yada etkilediğini fark etmek yıllar alıyor bazen de saniyeler… Ve insanlar kendimizi onlardan nasıl soyutlayabiliriz ki? Mümkün değil. Söylenen bir söz bir bakış bizim ruhumuzda derin yaralar açabildiği gibi ruhumuzdaki yaraları da sarabiliyor. Geçmiş de insanlarda bizim inkar edemeyeceğimiz parçalarımız. Bazen anı durdurup şöyle derim kendime “benim burada ne işim var?” bunu en son geçenlerde gittiğim nişanda söyledim. Salona ilk girince waauuww her kız böyle bir nişan hayal eder dersek doğru mudur dedik. Masayı görünce birden panik oldum,hangi çatal ne çatalıydı şu bıçak ne zaman kullanılırdı. Aslında böyle bir birikimim var geçmişte. Bıçaklar çatallar kaşıklar hep tartışılan onlar şurada bunlar burada olayları ama nedense çok itici geliyor dönem dönem ve kendimi öyle yerlerden uzağa kaçmaya programlıyorum. İtiraf etmeliyim o gün de kaçmak için çok çamur yaptım ama arkadaşım anladı :D ilk baştan kaçmalıydım ama neden yapmadım bilmiyorum o masada otururken masadaki herkese baktım ve düşündüm burada olmamım nedeni hanginiz ve ney? Bulduğum bir cevap yok ne yazık ki. Bir de özel arabaları ve şoförleri sevmiyorum, yook hayır o gruba bir garezim yok sadece benden yaşça büyük birinin koşup kapıyı açması; elimdeki çantayı,bavulu almak için davranması hoşuma gitmiyor. Kendi işimi kendimin yapabilecek gücü varken birilerini emretmekten yada birilerinin bunu benim için yapmasından pek hazzetmiyorum. Bundan hoşlanan insanlarla da oldum olası anlaşamadım. Yaşam biçimi. Olayları yaşananları çabuk unutmama rağmen o nişanı yıllar sonra bile anımsayacağımdan neredeyse eminim.
İsyan demiştim değil mi?. Bugünlerde çatasım var çatasım biyerlere. Ama neden bilmiyorum. Hayatımın temel taşlarını bile sorguladığım zamanlar bugünler. Yeni ergenliğe giren gençler gibiyim. Sağa sola saldırıyorum. Hatta bazen kasıtlı tripli ve saldırgan tavırlar sergiliyorum çevremdekilere. Neden dersen alttan almayı ve kendimi zorlayıp daha iyi olmamı hak etmediklerini düşünüyorum. Tahammül sınırlarımı aşağı çekiyorum . yeterince yoruldum ne için ? bugünlerde daha çok fark ediyorum, artık daha kötü bir insanım…

tanımsız.

2010-04-17T00:41:00.000+03:00

Hey selam blog. Ne habersin. Çok oldu değil mi? Evet çok oldu. Neler oldu bi bilsen. Hayat öyle bişey ki. Bugün sana güven ve sevgiden bahsetmeyeceğim yeniden yeniden. Kırgınlıklarımdan da konuşmayacağım tıpkı zayıflıklarımdan yakınmayacağım gibi. Evet hatalar yaptım yapıyorum. Ama birileri kafasına ne zaman sokacak anlamıyorum ben bir insanım ve hata yapma hakkımı kullandım. Evet yaptım. Pişman olup olmamam kimseyi pek ilgilendirmiyor ama yine de pişmanlığımı biliyorlar. Kendi hatalarımın bedelini ödüyorum. Ödenebilirse tabi. Birini tanımıştım yaptığı hata yüzünden sevdiği adamı kaybetmişti… ben mi? Hayallerimi kaybettim içinde sevdiklerimin de olduğu hayaller. Şimdi mi şimdilerde pek hayal kurmuyorum. Anı yaşa deyip geçiyorum. Yoğunluklar içinde boğuyorum kendimi. Düşünmemeye çalışıyorum şimdilerde ellerimden kaymakta olanları. Hele bi şu bitsinle başlayan cümleler kuruyorum. Bir daha geri dönmeyeceğimle ilgili sözler alıyorum. Kendimi değersiz sıradan basit hissettirene karşı hala direnmiyorum. Ama ,fakat, lakin’ lerle başlayan cümleler kuruyorum kendimi kandırıyorum. Aniden içim kırıldığında gözlerimden yaşlar süzüldüğünde kendime sarılıyorum ve hey hey hadi sakin,ağlama, geçecek bir gün diyorum. Gitmek bile istemiyorum artık. Hani eskiden çekip gitmeyi isterdim şimdilerde onu bile yapmıyorum. Eskiden böyle hüzün bastığında onu hatırlardım hayatımın en olunmadık anında giren ve çıkan vefat edip giden onu. Nedense ölüm kelimesini ona yakıştıramıyorum. Şimdilerde onu da anımsamıyorum pek. Silinmiş pek az olan şeylerde. Ulaşmayı isteyip istemediğimi bile bilmediğim şeyler için üzülüyorum. Ama bazen.. tanımsız bir his bu.. boş ver be blog. Geçer bir gün……

işte bu son.

2010-03-24T17:54:00.003+02:00

Selam blog. nabersin. ben mi ? gayet iyiydim bi bakınayım dedim tepetaklak. müthiş bi imtahandan gectiğimin farkındayım. belki bunun farkında olmak iyi bişey belki de herseyi daha da ağırlastıran o. bilmiyorum. bilemiyorum. geriye dönüp bakmamaya calışıyorum ama elimde olsa herseyi geride bırakıp yeniden baslardım. sanırım yapardım. şimdi nedense hiçbişeye yeniden baslamak için bir azim güç yada istek hissetmiyorum. sadece canım sıkılıyor. sadece defalarca deneyip yere yapışmış olmanın verdiği basaramam korkusu var. üstüne üstüne gidip bir kez daha deneyemiyorum. aslında baska seylerde gösterdiğim inadı su yasama tutunabilmek adına harcasam eminim iyi işler cıkabilirdi. ayağıma gelen fırsatları tepme konusunda üstüme kimseyi tanımıyorum. şimdi bile yeni bir fırsatı tepme konusunda düşünüyorum. acaba zahmete girmeye değer mi diye. ruhumda bu kadar izlerin kalacağını söyleseler bu yolu secer miydim emin değilim. sadece derin bir sessizlik ve acı var. ve bekleyiş. bu bekleyiş anı.. gerisi boş gibi. bir de gözüme gözüme sokulan ve benim görmek istemediğim gerçekler var. biraz daha acmalıydım gözlerimi. gecen biri kör olmaktan bahsetti. daha iyi duymamı sağlarmış. tam olarak böyle değildi tabiki. kör olmak istemiyorum ki. yada daha iyi duymak da istemiyorum. hiç bişey istemiyorum artık sizlerden. içimdeki beni tutan son iplerde kopup gitti. artık anlamsız ve artık şacma sapan. artık sessizce ölme zamanı. silinme ve yok olma. başarabileceğime dair sözler duymak istemiyıorum. başarmayı isteyen kim ki?. ve son inanclarımı güzelce tüketenlere teşekkürler. onları Allaha havale ediyorum. artık cırpınmaktan minicik kalbim ve küçük ellerimle cabalamaktan yoruldum. güçlü olmak istemiyorum. ve bana her gece uyumadan önce gözyası armagan edenleri de istemiyorum. kimsenin neden olduğunu anlamadığı seyleri daha iyi anlıyorum artık. beni bugune kadar sımsıkı sarıp koruyana, varlığını hep unuttuğuma gidiyorum.....

In the end.

2010-03-16T00:59:00.000+02:00

Bugünlerde çok sinirliyim.inanılmaz. Herşeye. Ve içimden atamadığim o nefretimsi duygu. Derler ki insan hayallerine ulaşamazsa sinirli olur. Ne kadar doğru bilemeyeceğim ama bugünlerde isyan noktasına geldim.hayatımda cevabını bulamadığım sorular var ve anlamlandiramadiklarım. Ve çok mal bi düşünce geliyor ahirette karşılığını alacaksin lafı.yada hayırlısı buymuş dediklerinde de boğasim geliyo.defol git demek istiyorum.kendi ne biliyorsa ne hissedildiğini.oradan lingir lingir konuşmak kolay tabi.aptallar.şartlarımı değiştirebilmeyi isterdim.neden böyle oldu ve nden bu noktadayim sorusuna cevaplar bulabilmek.yada acısız bir ölüm yolu.ölüm çıkış yada kurtuluş değil.sinirle ölürdüm eminim.bazen kendimi yabancı dil dedikleri şeyde daha iyi ifade edebiliyorum.hiç bir kelime I hate it.dediğimdeki nefreti anlatamıyor.daha yakın.daha ben. Bir de aptal iki yüzlü insanlardan nefret ediyorum.salaklar.en güzel hali de senin bilmediğini sanıp oyunlara devam etmeleri.devam etsinler.eğlence oluyo.tüm paramı toplamaya başladım.defolup gideceğim.bir gece ansızın.sigaraya başladım.dişlerim çirkinlesti.insanlar tip tip kimileri zayıf anlarında gidip içip içip çözüm ararlar,kimi yalan ilişkilerde kapatmaya çalışır açığı,kimi çeker tetiği. Hiç biri benlik değil.sinirli bir zayıf olmak tetiği engelliyo,yalan ilişki açmıyo ifadesiz ve anlamsız,içmek bilinci kaybetmek demek off off bu sinirle olacak iş değil.gerçek aşk insanı değiştirir derler.keşke gerçek aşkı bulup aşık olsam.yok ya hayali bile aptalca geliyo.benim yapacağım iş değil.ama birine sıkıca sarılmak isterdim.hala içimde insan kalan yanlar var.ağzım bozuldu bu yazıda.yazamamaktan.kafayı yiyorum evetKıskanıyorum güzel bir hayatı olanları,kıskanıyorum.. Neden soruları kovalıyor sonra.sonrası acı. Birisine open your heart I'm coming home diyebilmeyi isterdim.gerçekten hissederek diyebilmeyi.kalbim aciyor ve ruhum ölüyor... Üzerine bir sigara izmariti daha basalim hadi!

Nefret!

2010-03-12T23:26:00.000+02:00

Ondan nefret ediyorum. Ilk defa böyle uzun süreli bir nefret hissi sardı içimi.. Genelde anlık olur geçer giderdi.gitmiyor... Avaz avaz bağırmak istiyorum. I hate you,I hate you,I hate you!!

Bu dünyaya alacaklı gelmek,engelli olmak...

2010-03-10T23:14:00.000+02:00

Insanların bana uzaylıymisim gibi bakmalarınin ne demek olduğunu iyi bilirim. Acıyan bakışları da. Derinlerde açılan yaraları da. Bir de hayatta sorgulanmamasi gereken şeyler olduğunu bilirim.Elimizde olmayan şeyler sorgulanmaz.Bunlardan biri de engelli doğmak.Hayata bir sıfır yenik başlamak demek bu. Hayattan alacağınız olması demek.Ne yaparsanız yapın o açık kapanmaz. Bunları düşünmekten kaçarsınız.Sorguladığınız an isyana bile gidebilirsiniz. Dayanak noktanız Yaradan ve hayata karşı olan ınadınız olur. Iyi bir okul,iyi iş yada başka şeyler... Asla olması gerektiği gibi olamazsiniz. Farklı kalırsınız hep.Bunu anlayamazlar. Hisleriniz yok gibi davranırlar. Yada.. Bu bize umut etmeyi ve inanmayi öğretir.Başkalarının o kadar da iyi bilemedigi umut yeniden başlama ve inanç. İşte öğrendiklerimiz.Bu durumun en acı yanlarından biri de bazen umudunuzu kaybedersiniz. Mesela hiç baba yada anne olamayacağınızi düşünürsünüz bazen. Ileride çocuğunuz olursa sizden utanıp utanmayacagini,tüm bu durumun ruhunda izler bırakıp bırakmayacagini düşünürsünüz. Insanlar size aşık olur,sizden hoşlanır ama asla ciddi olmazlar. Başka olsa başka olurdu derler,seni seviyorum ama... derler,etrafla sizi olduğunuz gibi kabullenmeleri savaşını vermek istemezler.. Diyemezler de nedenini ama anlarsınız.Kalsın böylesi dersiniz. Ama içimizde bir yer mücadele et der. Yinede genelde bırakırsız. Hakkı der zorlamazsiniz.Kaybedersiniz. Böyle ışte. Sonra yeniden başlar. Yeniden kaybedersiniz. Hayattan alınacaklar gelmez size bir türlü. Yeniden başlar başka bahara der,dua edersiniz. Gelecek bir gün,gelecekte bir gün...

her piyan potansiyel şahtır.

2010-03-09T17:22:00.001+02:00

En zorlandığım şeylerin basında şu giriş cümleleri geliyor. Nasıl başlamalıyım bir türlü kestiremiyorum. Bugün gerim gerim gerildim biliyor musun ? epeydir bir yerlere doğru yol alırken içimden dualar edip “Allahım nolur bi sorun çıkmasın” demiyordum. Ya da sorun çıktığını bir an için düşününce soğuk soğuk terler dökmüyordum, yahut saldırı A planı gibi şeyler düşünmüyordum.Acı bir durum. Benden kaynaklı olmayan, mantıksız işler dizisinin liste başı. Sanırım hayatım boyunca izleri kalacak o yaşanılanların. Hayatım boyunca benzer şeylerde hemen gerileceğim sanki… Rabbim yine beni yalnız bırakmadı sorunsuz halletmiş oldum,hatta normal şartlardan daha hızlı ve kolayca hallolundu. Bulmaca gibi oldu değil mi? Hı hı. Bence de öyle oldu..
Geçen hafta baktım böyle melankoli olmuyor. Atladım gittim uzak memleketlere çok da uzak değil canım birkaç saatçik.. güzeldi. Tüm sakarlığıma rağmen :) bana ne oldu bilmiyorum ama artık daha sakarım, daha anlamsız cümleler kuruyorum. Saçmalıyorum bazen desem yeri hani. Bahardandır deyip geçeyim bende. Ne diyordum. Hafta sonu kaçışı. Kaçarken kaçırdıklarımı yakalama imkanım oldu. Faydalı oldu epey bu gezi.Sonra dönerken 5-6 yıldır birlikte seyahat etmediğim biriyle döndük. Şansına şehir su altındaydı. Ben naylon şirketim bunu biliyor muydun? Ne demek mi bu? Biri gizli bir iş çevirecekse beni kullanıyor: ) arıyor hey akustik hafta sonu sendeyim. Tamam diyorum sonra devam ediyor ama öncesinde şuraya gideceğim sen idare ediver durumu olur mu? Ya da sonrasında. Yada hiç uğramıyor bile şehrime. İdare ediverilecek bir durum çıkmıyor genelde ama yine de bilmiyorum naylon şirket olmak iyi mi kötü mü. o değil de dönüş yolunda elimdeki kitabın içine düştüm :) İskender Pala- İki darbe arasında. Biraz kitaptan bahsetmek istiyorum. Aslında geçen seyahatimden beri yine yolda biten Dünyanın İlk Günü nden bahsedeyim diyorum,birkaç alıntı yapmak istiyorum ama kitap elime bir türlü geçemedi. Bende yazamadım. Hazır kitap yeni bitmişken anlatayım sıcağı sıcağına diğerine dönmesin dedim. İskender Pala,kitaplarını bir solukta okuduğum, kendini nasılda geliştirmiş diye gıpta ettiğim,insanlar tavsiye kitap dediğinde aklıma ilk gelen yazardan. Ve bu kitap da onun bilmediğimiz yanlarını anlattığı anı türündeki kitabı. Bu yıl ocak ayında çıktı. Bir ay önce ilk gördüğümde askerlik anılarını yazdığını fark ettiğim an şok oldum. Zihnimde İskender Pala ve asker kelimeleri yan yana gelemedi bir an için. Bunu okumalı dedim listeye ekledim. Hazır yolculuk varken, vakit bolken yolda başlarım diye aldım,yolda da bitti… Utanmasam hıçkıra hıçkıra ağlayacaktım. Bir önceki gün arkadaşımın biriyle darbeler,Ergenekon diye konuşurken onlar uydurma biraz zor yaparlardı, bırak yapmayı akıllardan bile geçiremezler dedi. Tepem attı. Belki yalan oyun düzen olan kısımları olabilir bilmiyorum. Ama yaşadıklarım? Planların üzerinde uygulandığı insanlardan biri olarak tüm bunlar yalan diyemiyorum. Yalan diyene de hadi buyur açıkla o zaman yapılanları diye haykırmak istiyorum. Bu konuda sabır eşiğim oldukça düşük. Tam da onun üstüne denk geldi. Bu kitapta da bir zamanlar asker olan İskender Pala askerliğe girişini,yaşadıklarını,kolayca açılan ama kapanması zor o yara izlerinden bahsediyor. Gerçek değil diyen o arkadaşa en kısa zamanda postayla göndereceğim bu kitabı. Yine desin de görelim bakalım. Kitabın genelini içimden “yazık ettiler, insanlar durduk yere ne bedeller ödediler” diyerek okudum. Hele ki yazarın çocukları için yaşanılanların “onların ruhunda nasıl çizikler bırakacağını kim bilebilirdi, tahribatın büyük olacağına şüphe yoktu” cümlesini okuyunca uzun süre devam edemedim. İhraç edildikten sonra yaşadıkları ve dualarını okurken gözlerim doldu ara vermek zorunda kaldım birkaç kez.Güldüğüm yerlerde oldu mesela acemilik günlerinde bunu amiyane tabirle kekleyen teğmenden intikamını aldığı sayfayı okurken ve birkaç anı daha. Söylemeyeyim okurken tadı kaçmasın “haha ben bunu biliyorum demeyin:)” Bu kitaptan öğrendiğim bir başka nokta da bir insanın çalışma azminin derinliği, iç disiplinin yoğunluğu. Şimdi gerçekleştirilmemek üzere rafa kaldırdıklarımı geri gün ışığına çıkarma vakti. Anı türünde kitapları seviyorsanız, bir insanın iç dünyasına yolculuğa çıkmak istiyorsanız, İskender Palanın kitaplarındaki elemi yazdıran anları merak duymak,ya da bende benzerlerini yaşadım diyor ve sizin gibi yaralı yüreklerde bir nebze olsun dinlenmek istiyorsanız mutlaka okuyun bu kitabı. Bunları demiyorsanız da okuyun, öyle çarpıcı cümleler var ki hayatınıza müsbet yönde değişime yol açabilecek , ruhunuzu ateşleyecek cümleler. Bu kitabı okuduktan sonra Beşiktaş sahildeki denizcilik müzesine yeniden gitmeliyim ve başka bir bakışla gezmeli dedim. İskender Pala orada görev yapmış ve bugünkü haline gelmesinde büyük emekleri olduğu kimse inkar edemez sanırım. Daha uzun uzun anlatabilirim ama……
Dün uzun zamandır görmediğim arkadaşları gördüm,hayat hepimizi başka bir yöne savurmuş. İçlerinden biri “sen çok çalışkandın oldukça iyiydin ne oldu sana” deyince içimde bir yer sızladı ama sustum,aptal bir şaka yaptım geçtik,gittik. Oturup sahiden bana ne olduğunu anlatsaydım ne yapardı merak etmiyor değilim hani ;) Eve dönerken, vapurda dışarıda durup seyrettim şehri… dalgaların sesini dinledim,beyaz köpüklerin etrafa saçılışına baktım,yüzüme kadar ulaşan damlacıkları hissettim, üşümeyi göze alıp şu keyfi bir kez yaşamayanla anlaşabilir miyim acaba diye düşünmeden de edemedim.
Bu akşam seminere gideceğim,nedense bu seminerinde hayatıma büyük etkileri olacak gibi düşünüyorum bakalım,sonrasında “haydi bismillah” deme anı inşallah…

umut dolu yazılarım ilk adımı..

2010-03-08T01:31:00.003+02:00

[buraya hayalimdeki o yerin fotosunu cekip koyacagım gercekleştiğinde... :) ]

Hey selam blog. Ne haber. Ben ben sancılı bir doğumun eşiğindeyim. Hatırlıyorum da daha birkaç ay öncesinde de böyleydi. Sevmediğim ama yüzüne bakmak zorunda kaldığım insanlara katlanamaz oluyorum işte bu ruh halimde. Karmaşık bir beynim var. Ve ondan daha da karmaşık bir kalbim. Kaçtıkça bazı şeylerden daha da kovalıyorlar beni. Şimdilerde içimde kök salmış ama bana zarar verip duran o noktayı söküp atmaya çalışıyorum. Bugün sökeceğim dedikçe daha da besliyorum sanki onu. Ondan usulca çaktırmadan yapayım diyorum. Daha az acı verir belki.

Beynini kullanmaktan yoksun insanlardan nefret ediyorum. Hani var ya akıllı düşman aptal dosttan iyidir . İşte o söz. Tam benlik. Aptal düşmanlardan iki kat nefret ediyorum. Savaşmanın zevki bile olmuyor. Şah ve mat. Ne demişler sevmediğin ot burnunun dibinde bitermiş. Nefret ettiğin ot her bir yanında. Bugünlerde deli ediyorlar beni deli. Ne diyordu yunus yaratılanı sev yaratandan ötürü müydü, yoksa Mevlana dan ne olursan ol yine gel mi.

Satranç oynamayı severim demiş miydim hiç? Hani alışveriş merkezlerinde olur ya kocaman satranç tahtası. Param olunca kendime büyük bir ev alacağım. Bir odası duvardan duvara tavandan yere kitaplık olacak. Yere oturduğun an içine çöken minderlerden koyacağım.Pencere boydan boya cam olacak ve denize yada bir göle ve ormana bakacak. Güneşin doğuşu yada batışı izlenebilecek oradan. Orada dostlarla çay içip ruhumu doyuran sohbetler edeceğim. O gün gelene kadar sanatçı ruhlu arkadasımdan da sanatçı ruhu kapmaya çalışacağım :P Sevdiğime sarılıp gün batımı izlerken eskiden böyle böyle hayallerim vardı şimdi gerçeğin taa kendisi oldu diyeceğim. Islak olmayan gözlerle bakacağım gözlerim ışıldarken gülümseyeceğim. Ve kimi zaman hayatın yükü yine yeniden ağırlaştığında oradan bakıp fark edeceğim Yaratıcıyı.. nasıl dağıtmışım ama konuyu :) işte o evin bahçesine satranç tahtası yaptıracağım öyle. Çekip kılıçlarımı haydi hodri meydan haydi haydiii diyeceğim sonra baktım yeniliyorum kapıp yerden vezirimi karşımdakini kovalayacağım :P bence o büyük tahta daha çok dikkat istiyor alan geniş olunca gözden kaçabilecek şeyler çok oluyor sanki. Tabi ki bir de çardak olacak. Bahar akşamlarında oturup kitap okuyacağız orada, herkesin elindeki telefonu bilgisayarını bırakıp geleceği dolu dolu vakit geçirdiğimiz içten gelen gülüşlerin yıldızlara ulaştığı geceler.. Sevdiğim tüm insanlar bir araya gelip mangal yapacağız mangaldan sonra tek kale maç :P bitmez bu hayal :))))

Islıkla şarkı söyleyebilen insanlara gıpta ediyorum. Bazı şarkılar oluyor içimden bir ıslık tutturup eşlik etmek geliyor ama yapabilen nerde… Islık çalma kursu var mıdır acaba. Bir de hani şu inanış var ya “yapma şöyle şeytanları başımıza toplayacaksın” diye ne kadar doğru acaba? Araştırayım bak bir ara.

Yüzmeyi özledim.

Bugün gözlerim çok ağrıdı. Yoruldum. Sonra nasip olursa devam ederim. Hadi ben gittim.

günlük.geçmiş.gelecek.

2010-03-08T00:57:00.002+02:00

Selam blog. Nabersin. Beni hiç sorma temizlik düzenleme yenilenme modundayım : ) Yukarıda görülen foto benim bir ay içinde calıştığım notlarım. Bakıp bakıp kendimi tebrik edebilirim gibi geliyor 116 cm :D eminim daha fazlasını yapabilen insanlar vardır ama yıllarca yattıktan sonra yapılınca bir havalara girdim ki blog sorma :P Bu notlara çalışırken hele bi bitsin hepsini yakacağım, top yapıp basket atacağım şeklinde epey cümle kurmuştum. Şimdi mi kıyamıyorum :P Aramızda duygusal bağ oluşmuş. Tabi böyle üst üste dizdikten sonra poşetledim şimdi tahliye olmayı bekliyorlar…

Bunları düzenlerken dur bir de şu kitaplığın altını da düzelteyim dedim. Orada günlüklerimi buldum. 6 -7 yıl öncesine kadar uzanıyor. Geçen elimde olmayan nedenlerden ötürü nette tuttuğum günlüklerim silinince epey üzülmüştüm. Ama dün hepsini yırttım. Oturup saatlerce okuduktan sonra tabikii.. Buradaki hayatıma ilk başladığımda bir arkadaşım süper bir kapak yapmış bana :) şikayetlenmişim biraz hayattan o da “oradaki hayatın ne olursa olsun bunu sen istemedin mi” demiş. Hala düşünüyorum buradaki hayatımı ben mi istedim yoksa teknoloji çağının getirdikleri yada adı her neyse insanları sürekli bir yerlere sürükleyen, bir şeyleri yapmak zorunda bırakan o şeyin etkisiyle mi buradayım bilmiyorum. Bunca yıl oldu çözemedim.. Sonra o arkadaşa mesaj attım “haha sen böyle böyle demişsin” gibisinden epey dalga geçtik o yıllardaki halimizle… tabi sabaha kadar oturmuş oldum bu gün biraz sürüne sürüne kalktım ama değdi derim :)

Yırtmadan önce gözüme takılan içimi epey acıtan yerler oldu. Hepsini almadım ama bazı kısımlar benim için okunandan öte şeyler içerdiği için bir yerlerde kalsın istiyorum.

İyi ol dürüst ve adil ol. İnanacağın bir şeyin olsun. Çok çalış ve ne pahasına olursa olsun güvenini koru… [çok çalışmadığım için ve inancımı güvenimi zamanla yitirdiğim için çok üzdü bu bir cümle.. yazmak yerine hayata geçirebilseymişim ne güzel olurmuş değil mi?]

“bazı hatalar …….. asla ödenemezler…”

Çocukken yahut lisedeyken canım dediğimiz insanlarla birlikteyken sürekli rutin yaptığımız şeyler vardır ya. Mesela sürekli söylediğimiz bir şarkı hep dilimizde olan bir söz… Ve üstünden yıllar geçer birçok şey unutulmasa bile eski önemini kaybeder öyle ya artık büyüyoruz. Sonra bir gün aniden o şarkıyı duyarsın, sokakta oyun oynayan çocukların dilinde bir zamanlar senin dilinde olan bir söz. İçinde bir yer sızlar. Geri getirmek istersin ve imkansızlığını bilirsin. İçin yanar dudaklarında buruk bir tebessüm dilinde belli belirsiz bir mırıldanma. Bir dakika bile sürmez belki. Ama tüm gün yüreğinde bir yük olur ya hani olmayacağını bile bile olmasını istemek gibi. Bir zamanların o güzel günlerini yeniden yaşamak uğruna o insanların peşine düşüp,bulsam bulabilsem demek gibi.. ve bilirsin ki bulsan bile eski tadı olmayacaktır o çocuksu oyunların ve şarkılar eskisi gibi güzel olmayacaktır. Silkinir kendine gelirsin ve dersin ki “ biz büyüdük ve kirlendi dünya”

Ve korkuyorum artık yaşamaktan,yeni yaşlar istemiyorum gözlerimde.. biraz daha uzak kalmalıyım yaşamayı yaşanır kılanlardan. Biraz daha sessizleşmeli ve biraz daha renksizleşmeliydi dünyam. Aslında yavaş yavaş öyle olduğu için kabullenmek kolay olsun diye mi böyle yapmaya karar aldım… yoksa karar alındığı için öyle mi olmuştu.bilmiyorum… bildiğim acının özlemin sessizliğin ve renksizliğin arttığı.. nefes alıp vermek değildi yaşamak..

Hayat gitgide uzaklaşıyor benden.. bedel mi imtihan mı bilmiyorum.. yada korkuyor muyum. [cevapları hiçbir zaman öğrenemedim….]

Deliliğim yatmamada sirayet etmiş. Battaniyem bazen düşüyor aşağıya ve birisi üstümü örttüğünde sen sanıyorum hep. Sen gelip üstümü örttüğündeki gibi içimi ısıtmıyor o örtüş.. [ bunun 5-6 sayfa devamı vardı ve ağlamaktan okuyamadım. Hala içimde bir yerleri acıtabilen gözüme yaşları biriktiren kelimeler.. ama yırttım okumadan.. okuyamadan… ]

Kendime acıyorum. Sevgiye bu kadar muhtaç olmama.. Bu kadar aciz olmama. Hayır diyerek karşı koyamayacak kadar sevgi açlığı çekmeme… iki kişilik üzülmeyi tek kişilik mutluluğuma tercih etmeye. Her an sanki gidin dememi beklerlermiş gibi davranmalarına sevilmiyorsun hissini yaşatmalarına rağmen gidin diyememeye… göz göre göre yara almaya bıçağın önüne doğru yürümeme… ahh şu ben…. [ devamında kendime çok sinir oldum ve okumayı bırakıp hepsini yırttım. Pişman mıyım? Şimdi ? hayır . sadece uykuya dalmadan önce aklıma bir şey geldi o olayı yırtmayacaktım alacaktım ama paramparça ettim. Onları okuduklarından karşıdakini tanımayı başarabilen birisine okutsaydım,okuduktan sonra beni tepkilerimi çok rahat anlayabilirdi sanırım. Şimdi mi? Her şeye yeniden başlama zamanı………. ]

Böyle işte blog. Bir gün seni de dağıtır mıyım bilmiyorum.. şimdilerde bana iyi bir yoldaş, içimi dökebildiğim bir yer olduğunu inkar edemem.. ama hani bazen seni de bırakıp kaçasım gelmiyor değil…

**

yazalı çok olmustu ama o sıralar bloggera giremediğim için kalmıştı. içimde kalmasın :P

but it did happen...

2010-03-02T15:47:00.003+02:00

Bazen deneriz deneriz ve hiç ses soluk olmaz. Öylece kalakalır. Emeklerimiz boşa mı gidiyor diye düşünürüz hatta bazen o hayallerimizi rafa kaldırırız. Yok sayarız. Yok saymak daha kolay gelir. Sonra aniden gerçekleşiverir. Tam da unuttuğumuz anda. Bazen de gerçekleşecek diye bekleriz bekleriz. Ve o gelmeden ………….

İnsanlar … İnsanlar.. Affetmek..

Neye üzülüyor musun blog. Her şey akıp gitmiş ellerimin arasında. Hayallerimi çaldırmışım. Benim yerime birisi kitapçıda çalışmaya başlamış, başka birisi güneşin doğduğu yere gitme hayalimi de çalıp güneşi izlemeye gitmiş, bir başkası…. Anlattığım paylaştığım her hayalimi çaldırmışım… Şimdi birileri ortalıkta dolanıyor “heeyy akustik sende seneye gelirsin bizim yanımıza” Gülünç. Gülümsersin. İçinden küfürleri sayarken dudak kenarlarının öylesine laf olsun diye kıvrılır. Tüm bunlar olurken nerede miydim? Dondurucunun en derin en soğuk yerinde!! Acıyorum kendime. Zavallı budala ben. Şimdilerde hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Derin bir kırgınlık ve yalnızlık. Ve ne diyorlardı “affet beni.. ” !!!?
Potansiyelimi biliyorum, geçmişte yaptıklarıma bakıp yapabileceklerimin yaptıklarımın kat kat fazlası olduğunu görebiliyorum. Ama çaba ? emek ? azim? İnanç ? umut? Hayaller? Güven ? yalan. O cümle baştan sona yalan. mızırdanmaktan başkasını yapamam ben. Aciziyetimi anlatmam mümkün değil. Bir kitabı bile yerinden kaldıramam ben. Yalan.

Öldüğümde kediler bile olmayacak evimde! Komşuların bir hafta sonra evden gelen pis kokulara dayanamayıp haber edip beni bulacaklarını düşünmek bile iyimser kalıyor. Belki ay sonunda kiramı ödemeyince ev sahibi kapıma dayanır ve her şey ortaya çıkar, ne dersin? Yada yakamozların ışıldadığı bir gecede serin sulara bırakırım kendimi. Sahilde kalan kalemim, gözlüğüm.. Hayata flu baksam daha mı iyiydi? Yada son hayallerimi çalmak isteyen birine hayallerimi kaptırmamak için boğuşurken de itilebilirim derin bir kuyuya ? en onurlu ölüm bu olurdu. sonra bakarlar bunlara ve atlamıştır derler. Oysaki.. boşver be günlük.

Hala güzel hayallerim var. Hala bazen içimde bir şey kıpırdanıyor ve doğrulup koşmaya başlayabiliyorum. Her şey güzel olacak diyorum. Her şey güzel olacak ama ben görebilecek miyim!?? Her şey güzel olacak ama yaşananlar? Geriye alınmaz zaman. En çok kaçırdıklarıma üzülüyorum. Yapabilecekken ellerimi açıp düşürdüklerime. Bazen bazı fırsatlar bir kere geliyor hayatta. Kaçırıyorsun. Sadece bir sefer oynanılacak oyunu ilk perdeden kaçırmak gibi. Bunları neden yazıyorum. Bunlar bir ölünün komodininin üstünde bulunan yazılabilmiş son anıları gibi. Neyi isterim biliyor musun blog, ölürken ve öldükten sonra etrafa gül kokusunun yayılmasını… Ne diyordum anılar. Yazıyorum belki hala yaşamaya vakti olan birileri okur ve ellerinden uçup gidecekleri yakalayıverir. Ailesini, sevdiklerini, hayallerini, umutlarını,aşkı, güzel günleri,asıl gerçeği..

Önce bu şehri,aldığım her nefesle ruhumun öldüğü bu şehri yeniden en baştan adım adım dolaşacağım. Her yere izlerimi bırakacağım. Bakanlar bir şey göremeyecek ama hissedecek… Bir hüzün dolacak içlerine. Anlık. Bakışlarını kaçıracak, yanındakilere söylemek isteyecek ama tanımlayamayacak,kelimeleri hep eksik kalacak. Yaşayacak. Yıllar geçecek. Değişecek . Gözleri aynı kalacak bir tek. Saçlarına ak düşecek,yüzü kırışıkla dolacak,kalbi defalarca kırılacak,düşecek yeniden kalkacak, tam bittim derken yeniden başlayacak. Bir gün gelecek anlayacak ve kelimelere dökebilecek. O hissi anlatacak birilerini arayacak dönüp bakacak mırıldanacak , “yoldan geçenler burada her akşam gelenler nerde. “ İşte o an yine aynı hüzün dolacak içine. “Doğruymuş öyle olabiliyormuş ne aptalmışım” diyecek ama duyan olmayacak. Yada her şeye rağmen yine de anlayamayacak. Yalan dünya işte…. Aslında bunların hiç biri olmayacak. Benden bir iz kalmayacak. Giderken ki ayak izlerimi bile alıp gideceğim. Yalan dostum. Yalan. Bakacak ve hiç bişey olmayacak. Sadece geçip gideceğim bu şehirden.. Anılarım bile kalmayacak. Her şeyi çalıp gideceğim. Gidecek gücüm olursa.. Yapacağım. Kal sesini duyacağım diyarlara doğru yola çıkacağım.

Başlıksiz

2010-02-27T17:31:00.001+02:00

Hey.selam.tükenmiş haldeyim biliyor musun.yalnızlıktan.kimsesizlikten.mutsuzluktan.değersizlikten.güçsüzlükten.yaraları kapatmaya çalışmaktan.yalanlardan.gizlenenlerden.hayallerimin çalınmasından.yalnız ölmek istemiyorum.yalnız yaşamak istemiyorum. Allahım bir ses.lütfen.sadece bir ses.dayanamıyorum yardım et.....

Başlıksiz

2010-02-27T17:31:00.000+02:00

...

2010-02-23T20:41:00.000+02:00

Iki gün sonra ölümden,ayaklarımın kaymaktan kurtuldugu,hayatımın dönüm noktalarından birisinin 4.yıldönümü.. Allahim sonsuz hamd ve şükürler olsun sana..

Keşif

2010-02-23T00:22:00.000+02:00

Selam blog.bugün çok kırgınim.. Öyle bişey keşfettim ki nasıl olurda önceden farkedemem bunu diye düşünüp duruyorum.aslında bir süredir beynimi kurcalıyordu.ama kimde var o yüzleşme cesareti.ama yaptım.kurcalama hayatı diye boşuna demiyorlar bana.çok kırgınım.belki herşey beynimin yanlış algılayışlarindan ibaret..yada hep böyleydi de ben yeni görüyorum. Bazen insan sadece görmek istediklerini görüyor ve sadece duymak istediklerini duyuyor.şimdi beynimde olan soru,neden yaptı bunu.bir kez daha öğrendim.hayat adil değil ki....

kim demiş umut etmek kötü bişey diye kim ?

2010-02-16T19:10:00.002+02:00

çıkkıdı çıkkı yüükk yüüükk çıkkkııdıı çıkk yüükkyükkk yükseeekk çıkkıdı çıkkçıkk yüükkkseekkk yükseeekk :P

Hiç bişey anlamadın demi blog. Bu bizim remiximiz 15 gündür hadi çıldıralım dediğimizde başlıyoruz. Aslında yazılmıyor böyle şeyler birgün dile gelirsen söz sana sesli söylerim. berbat bi sesim vardır ama olsun :P bir de helvaaa yapsanaaa var ama o bana hep pahalıya mal oluyor ondan onu es geçelim :P

Ellerim sarardı blog. Hani şu duvar boyaları olur ya sarımsı bişey. tiksinç bir renk bence. İşte hemde tam o renkte. Sanki gittim elimi boya kutusunun içine sokup çıkardım. Bakma öyle deliyimdir ama durduk yere gidip öyle bişey de yapmam ki, belki duvarlara el izim cıksın diye yapabilirim ama :P Bu tamamen temizlik yapma hevesim yüzünden olmuş bişey. Beyaz olunca herseyin izi lekesi cabucak geciyor ellerinize. Şuan bir çözüm yolu düşünüyorum bulacağız elbet bir yolunu ;)

Blog rengini değişmeyi düşünüyorum bu aralar haberin olsun sonra noldu bana deme :D

Bu gün oldukça iyiyim çok şükür.. Bazı şeyleri kabuledince hayat daha güzel. İçimde garip bir heyecan ve mutluluk var. İnşallah kıymetini bilirim. Aslında bugun iki hata yaptım. Biri için biraz benim dışımda akıp geçti ama diğeri tamamen kendi akılsızlığım ahmaklığım. En kısa zamanda ruhumu doyurmalıyım.. Tüm bu hatalar dünyaya kapılıp durduğum için. Ruhumu doyuracak bişeyler yaparsam daha az hata yapabilirim daha dikkatli daha olmam gerektiği gibi olabilirim. Dua dua...

bir de..

2010-02-15T23:40:00.001+02:00

Ne haber blogcugum. Bazen diyorum dile gelsen de bir gün konuşsan benimle. Güzel olurdu değil mi blog? Bilir misin ben eşyaların,nesnelerin hareketsiz cansız diye adlandırılanların da bir ruhu olduğunu düşünenlerdenim. Ondan eskise bile çoğu şeyden ayrılamam vefasızlık ihanet gibi gelir bana. Ayrı bir yeri olur tabir ne kadar uygun bilemem ama bana yıllar yılı hizmet etmiş o eşyaları yok etmeye gönlüm elim bi türlü varamaz. . Buna en güzel örnek çoraplarım eskise bile atmaya kıyamıyorum ya. Sende öylesin bilirim ki daha güzel şeylerin yazılmasını murad ediyordur gönlün.. Neyse kestik :P

sahne 111 :D
Biliyor musun blog kimse için “o öyle yapmaz” dememelisin. İnsan bu belli olmuyor ki. Ben ne zaman o yapmaz öyle dersem kesin yaparlar : ) 3-4 sene oldu mu bilmem ama bir gün mail listemdeki herkese bişey yollamam gerekiyordu. Üşendim . Gönderdim öyle. Gönderirken de ya şimdi biri birileri eklemesin sonra uğraşmayayım dedim sonra listeye göz attım, yapma ihtimali olan yok gibi bişey, biri gözüme çarptı o sırada sonra kendi kendime dedim yok ya o yapmaz öyle şeyler. Ama yaptı:) Çok önemli değildi belki ama benim canım sıkıldı durduk yere işte. Hani kadınlarının “kocanız sizi aldatırsa ne yaparsınız” sorusuna “benim kocam yapmaz” demeleri gibi öyle dememek gerek. Yapar. Şimdi durduk yere nerden mi esti bugün yine yapmaz dediklerim yaptı da bişeyler…

Bir de blog. Bazen geriye gelmez bazı şeyler. Gelsin diye gözünün içine baksanız bile elinizden kaçtı mı kaçar… Sonra yıllar yılı ahh çekeriz.. Bir de blog elinizi uzatsanız tutacak halde olduklarınız vardır ama o el yetişmez ona uzatsanız bile. İçiniz içinizden gider. O da gözünüzün önünde eriyip biter. Tekrarlanan bir hikaye olur. Her gece,her an içinizi parçalar bakarsınız bir şey yapamazsınız. Elinizden gelmez bir sey. Geride kalan kırık dökük dağınık anlarda yapılmış dualar kalır bi tek..

Bir de blog geriye gelen anlar olur ama gelemediği anlardaki yaralar kapansa bile asla kaynaşmaz hep durur her an açılmaya hazır,kanamaya hazır. En ufak şeylerde bile açılabilir işte… sorgulamak boş.Mevlam neyler neylerse güzel eyler…

Son bişey blog. Bazen insan dertleşecek bir omuz arar ama anlatamaz kalır öyle. Bazen anlatmadan anlaşılmak ister. Boş istekler işte. . yine de umut.. bekliyorum işte olursa diye…..

başlangıç

2010-02-14T22:02:00.003+02:00

adım adım geçer zaman , biter günüm..
ben nerdeyim?
yavaş yavaş batar güneş , hava soğuk...
sen nerdesin?

yağmur...
yağmur diner...
**

Naber blog. Ooof Of canım cok sıkılıyor. Neyden yoruldum biliyor musun birilerin sırtında kambur olmaktan, maddi manevi yük olmaktan. daha sakin oldugum gibi kabul edilebildiğim bi dünyam olsaydı. içimde boşluğumu, özlemlerimi , kırgınlıklarımı gecirebileyim. çevremdekilerin yüreğinde yük olduğumu düşünmek yerine dinlenebilseydim.. Bugun kendime söz veriyorum blog. Seneye bugun inşallah Allahın izniyle geriye dönüp baktığımda gözlerimde yaş olmayacak. Hayallerime bir adım daha yaklaşmış olacağım... Elimden geleni değil, elimden gelenin ötesine çabalayacağım. Kendi kendime yeni bir dünya kuracağım....

çok mu kolay?

2010-02-14T18:19:00.002+02:00

Naber blog. Bana bugun bir hüzün çöktü ki sorma.. Sakın 14 subat yalnızlık mı deme. ne aptal sorudur bu böyle. Bir başınalıktan hüzün çökecek olsa bitmiştim ben. Geçen bi arkadasımla konusuyorum blogumu bilenlerden,burdan selam eder ellerinden öperim:P, dedi ki ; sen bu değilsin akustik, 3-4 yıl önce en kötü zamanlarında bile böyle değildin noldu sana derdin ne. baktım kaldım. Zaten bugunlerde bakakala kala bi hal oldum. Ne iş yapacam derdi, yüksek yap diyenler, kpss ye gir baskıları, ve daha bi dünya sıkıntı. Bir de kimselere anlatamaz oldum. Hep mi meşgul olur insanlar. Ya da keşke atmasalar yine mi aynı sorunlar diyen o bakışı. Aynı değilki. Ne aynı kalabiliyor ki. Gecen haber izliyoruz birini kaçırmıslar sonra bulunmus kız salya sümük ağlıyor. Yuh dedim o yaşta ağlanır mı kocaman olmuşsun. İddia ettiler küçük daha o. Bi kere daha "yok artık daha neler" dedim. Ben o kızdan bir yaş bile büyük değildim beni bıraktınız ama kurtsofrasının ortasına nabeeerr :D Böyle diyemedim tabi sıktı biraz ama ima ettim sonrada üzüldüm. Çünkü kabul ettiler hatayı. Kırmak istememiştim ki ya..

Bir de blog çoktan mazi olan hayallerim ve umutlarım var benim. Ve inatla olur mu diye beklediklerim. Birmucize olmadıkça gerçekleşmeyecekler ve artık olması imkansız görünen hayaller. Öyle işte blog. Bazen hatırlıyorum bir sözde bir şarkıda bir kitapta.. ansızın gözlerim doluveriyor ansızın içim acıyor. içim içimden gidiyor. böyle mi olmalıydı diyorum. hani nerde idealler.. hani nerde hayaller.. yapamadıklarıma elimden kaçanlara bakıyorum. içim acıyor blog. canım yanıyor. yoruldum hayal krııklıklarından. yoruldum beklemekten. ümit edesim gelmiyor. herşeyi yerle bir edesim var. ben böyle değildim ki. nerde o gülen gözlerim nerde o ümit dolu hayallerim. hani nereye sakladım olacak yapacağım inancımı.. herşeyi herkesi silip atmak istiyorum. tüm geçmişimi paramparca etmek. "ben"i bile yanıma almadan çekip gitmek......

öyle bir veda olsun ki, içinde hüzün olmasın!

2010-02-10T20:56:00.004+02:00

Naber blog.. Ne garip değil mi sadece içten içe yaralandığımda gelip yazmak. Hayat işte.. Çok sıkıldım blog öyle böyle değil. Nelere kırıldığımı bilmek istemezsin, gözlerimi nasıl abuk sabuk seylerin doldurduğunu, içimi hangi paslı bıçakların yaraladığını. Şimdi arada sıkıştım kaldım. İlk defa olmuyor ki değil mi? Zaten son kaç yıl arada kalmakla geçmişti değil mi? Gitsen gidilmez, kalsan kalınmaz.. Ne yapacağımı bilmiyorum ve neye inanacağımı. Bazen dayatılanlara önüme sürülenlere mi inanmalı, hislere mi, yoksa mantığıma mı... Bilmiyorum doğru cevap vicdandan gecer elbet ama vicdan? yüzleşmek ? yapabilir miyim? Toplumdan insanlardan soyutlanıp yaşamak mümkün olmuyor ki.. Alıp başını gitmek o kadar da kolay bir eylem değilmiş demekki... İhanete uğramış olmak hadi çek git dedirtiyor bana.. İçimde bas bas bağıran sesi susturamıyorum... susacak gibi de durmuyor ha. Öyle işte. En iyisi üzerime üzerime gelinen baskı yapılan seyi yapmak, içindeki sesi boşver demek... Manayı boşverip maddeye yüklenmek, aşırı dozdan ölüvermek. hoşça kal.

bakakaldım...

2010-02-04T17:37:00.004+02:00

"Kimi zaman birini sevdiğini düşünür insan. Onu neden sevdiğini başkasına anlatabilir. Sözcüklerle, uzun cümlelerle, yaşanmış hatıralarla, örnekler vererek..
Bazen birini sevdiğine kendisini inandırır.
Onu sevmek için, daha çok sevebilmek için birşeyler yapar yada birşeyler bekler.
Ama bazen birini delice sevdiğinizi bilirsiniz. Hissedersiniz. Bunun için hiçbir neden olmasa da sizin dışınızla bir güçle ona doğru çekilirsiniz.
Yerçekimi gibi doğal,kendiliğinden..İstesenizde engel olunamayan birşey.."

kimse bilmez neden...

2010-02-02T17:51:00.002+02:00

Kimse bilmez neden böylesin diyee
Kimse sormaz neden sustun diyeeee
Niye döndün sırtını herkese
Ne olacak senin bu halin böylee

Geçmez günler unut kendini bu hayat zoor var mı çaresii

Boşver geçsiinn rüzgarlar essin
Sana da bütün insanlaar gibii
Sana da bütün insanlar gibiiiii
Sana da bütün insanlar gibi

Günlerin kötü geçiyor
Umudun yok soranın yok
Sorunun çok
İsteğin yok
Gelenin yok
Yorgunsun çoook karışık kafan
Unut her şeyi
Sorgulama boşalt içini
Uyan artık geriye bakmaaa
Hayat kısaaa durma orda

Geçmez günler unut kendini bu hayat zooor var mı çaresiiiii
Zaman aksınnnn hızına bakma
Seni dinlemez nasıl olsaaaaaaaa
Bırak aksıııın seni de götürsüüün
Hepsi hepsi hayat nasıl olsaaa
hepsi hepsi hayat nasıl olsaa
hepsi hepsi hayat nasıl olsa……

Doğan güneş seni çağırır
Gidemesin ayaklarınn bağlıdır
Bilemezsin yarın ne olurrr
Göremesiin gözlerin kapanırr
Çözemezsin sorunlarını öylece kalırsın
Öylece kalırsın öylece kalırsınnn…

Geçmez günler unut kendini bu hayat zooor var mı çaresiii
Zaman aksın hızına bakmaa
Seni dinlemez nasıl olsaaa
Bırak aksın seni de götürsün
Hepsi hepsi hayat nasıl olsa hepsi hepsi hayat nasıl olsa hepsi hepsi hayat nasıl olsaaa…..
Naber blog. Düşünüyorum da iyiki açmışım seni. Yoksa içimi nereye nasıl dökecektim? Öyle be blog. Bugün imkansızı başarabilirim dediğim şeyi başaramadığımı öğrendim. Biliyordum aslında bekliyordum yine de niye bu kadar acıttı ki… bir de aptal yerine konmayı hazmedemiyorum blog. Hem de hiç. Göz göre göre niye yapıyorum ki bunu. Yapmamalıydım demi. Üzüldüm blog ya. Hiç acımamıştı içim bugünkü kadar. Kendi hatalarımın bedelini ödemenin bu kadar ağır olduğunu unutmuşum. Ve mutluluğu yanlış yerlerde arıyorum blog. Gitmeye cesaretim olabilseydi.. Biraz daha az yalnız hissedebilseydim… Kötü gününde yanında olmaya çalıştıklarım burada olsaydı. Olmaz demi. Olamaz. Hayat bu işte. Biraz gözyaşı biraz umut biraz bekleyiş…. Ve çokça hayal kırıklığı, yanılgı… Hepsi hepsi hayat işte.

dımdıdımdırımdırımm

2010-01-29T22:57:00.002+02:00

Ne haber blog. Ben içten içe gerginleşen bir ruh haline sahip oluyorum saatler ilerledikçe. Duruyorum soruyorum kendi kendime bir insan nasıl yapabilir bunu. Cevap yok. Soruyu sorabilecek halde yok. Bir basına mutlu olmanın sırlarını yeniden keşfetmem gerekiyor galiba… yeniden mi? Evet yeniden. Hayat işte. Ne zaman tutunmak için bir yere uzansam sanki toprak kayıyor ayaklarımın altından.. geçen gece karda yürüdüm.. cok güzeldi. Bilirsin blog cok sık yapmam bu gece yürümelerini. Ayağımı bastıkça gömülüyordu karın içine. Yürüdüğüm yere yakın bi yerden müzik sesi geliyordu. Belki şuan duysam anımsayamayacağım bir müzik.. ama güzeldi. İnsanın içini burkan bi güzellik. Acımsı bir tat bırakıyor damağında. Sevgilimin kolundan çekip dans etmek hissi uyandırıyordu. Yada yakıp sigaranı kendini karlara bırakmak.. Ben ikinciyi tercih ettim. Müziği unutup başladım mırıldanmaya

Aslında bende isterim emeklemeden koşmayı.
Aslında bende isterim düşünmeden konuşmayı.
Kücük bi oyun icinde önemli biri olmayı.
Aklımdan gecen sözler kalbimden gelen sesler.
Hepsi bir orman oldu bir kibritle yok oldu.
Benn sigara dumanının altında yanaaa yana külll oldum
sennn kibritin hic yanmayan ucunda birinin hayatından geçmiş oldunnn.

Öyle işte. Sonra geçtim gittim… yoksa kaldım mı? şimdi mi ? Bilirsin blog sebnemin konserlerinde bu sarkıda şöyle duman yükselir sahneden. Ekranda bir sigara kültablasında, yavaşca yanıp biter. herkes yakar sigaraları. bende yakıp sigarayı, sebnemin sigara sarkısında uzaklara dalıp gitmeyi istiyorum. Sanki çözümmüş gibi. Sigaram bitince her şey geçecekmiş gibi hissetmeyi. Bir anlık. Kapatıp gözlerimi yanımdaymış gibi hissetmeyi. . . .

madam sürgün ruh yazdım yazdım işte en sonunda :)

2010-01-29T16:19:00.002+02:00

Madam sürgün ruh beni mimlemiş. Epey de oldu mimleneli ama sakin kafayla yazayım, ha bugun ha yarın derken vakit geçti gitti :) Böylelikle AkustikHüzünler olalı ilk kez mimlenmiş oldum :) hiç beklemediğim anda mimlediği için mormenekşeye teşekkürler :)

sizi en cok üzecek olay: Hmm zor soru. Spesifik bir cevap vermek zor bu soruya. Hani şöyle şöyle olursa çok üzülürüm diyemiyorum. Çünkü o anki ruh halimiz, içinde bulunduğumuz şartlar farklı hissettirir. Evimizde su sıkıntısı gibi bir derdimiz yokken bir bardak suyun yere düşüp parçalanması bizi çok etkilemez ama çok susuz hani derler ya dili sarkmış halde su su diye inlerken o bardağın düşüp kırılması içimizde fırtınalar kopartabilir. Ama illa ki sınırları çizilmiş bir cevap ararsak , birisini yanlışa düşürmek, ahretimizi dünyamızı mahvedecek hatalar yapmak, sevdiğim değer verdiğim insanlar tarafından ihanete uğramak ve sevdiklerimin başına kötü şeyler gelmesi diye uzar gider :)

nerde yaşamak isterdiniz: evin yuva olduğu, olabildiği bir yerde.. huzurun mutluluğun olduğu yerde. Tabi yanımda sevdiklerim sevenlerim de olsun :) mekan olarak yeşilin suyun doğanın dengesinin bozulmadığı teknolojiden de uzak olmayan bir yer olsun demek isterdim ama ikisi yan yana gelmiyor pek. Yeşilin suyun doğanın dengesinin az bozulduğu sağlık eğitim gibi temel ihtiyaçlarımı gidermenin çok da zor olmadığı bir yer olsun :)

hangi hataları hoşgörüyle karşılayabilirsiniz: hatalara lafım yok, ama yanlışlar işte onları hoşgörüyle karşılayamıyorum. Ve bir de ihaneti aldanmayı affetmek zor oluyor.

en sevdiğiniz erkek/kadin karakter: düşündüm, düşündüm, halaa düşünüyorum. Hani hafızamda derinlerde kalmış mıdır acep bir yerlerde sıkışmış mıdır trafiğe takılmış mıdır diye bakıyorum ama verebilecek bir cevap bulamadım. Eğer örnek alma, kendine model olarak görme anlamında sorulduysa buna verilecek cevabım ; Peygamber Efendimiz (s.a.v.) olur.

en sevdiğiniz ressam: Kırk yıl düşünsem kendi kendime en sevdiğim ressam kimdir benim diye bi soru sormak gelmezdi aklıma. Resimle aram pek yok. Bakarım gözüme hoş gelir arada bir sergilere giderim hatta hediye olarak alırım ama ressam adı yok. Böyle şeylere bakış açım biraz farklı. Aslına bakılırsa her şey mükemmel bir şekilde yaratılmış ve bizlerde bunu seyredip durduğumuz halde yaratıcısını aklımıza getirmeyip onun yansımasını taklidine takılıp kalıyoruz gibi geliyor bazen. Ondan olsa gerek bu ilgisizlik. Aslı varken sahtesini neyleyeyim…

bir erkekte/kadinda en sevdiğiniz özellik: işte en sevdiğim soru :) vefa ve incelik işte bu ikisinin insanı insan yapan özellikler olduğunu düşünüyorum. İncelik derken kibarlık cıt kırıldımlık değil. İnce düşünceli olabilmek, kalp kırmamaya çalışmak,tatlı dilli olabilme, öfkeyi yutabilmek… bir de erkeklere merhameti çok yakıştırıyorum. Bayanlar zaten anne olma potansiyeli taşıdıkları için içlerinde yaradılıştan gelen bir merhamet oluyor sanki. Ama bir erkeğin merhameti.. hele de toplumumuzda.. erkek adam sert olur ağlamaz acımaz vs sözlerin yaygın olduğunu düşünürsek..

en sevdiğiniz müzisyen: farid farjad

yapmaktan en mutlu olduğunuz iş: bu dünyaya niye geldiğimi unutmamak, iyi bir kul olmak, iyilik yapmak, kötülüklerden kötü düşüncelerden uzak kalabilmek. İşte bana en büyük mutlulukları veren şeylerin özü bu… yaradılış gayemi unutmadığım anlar…

en sevdiğiniz renk: öyle tutkuyla bağlı oldugum bir renk yok.. mesela güneşin batışını izlerken en sevdiğim rengin turuncu olduğunu düşünürken denize daldığım an sorsanız bu soruyu cevabım mavi olacaktır. Başka bir an başka bir renk olacaktır. Tüm renkleri severim ayrım yapmam :P

en sevdiğiniz çiçek: 4-5 yıl önce olsa lale derdim düşünmeden. Asil bir duruşu var. Ama ne zaman İstanbul Belediyesi tuttu her yere lale dikti herkes laleyi tanımadan bilmeden en sevdiğim çiçek lale demeye başladı işte o an içim soğudu o çiçekten. Bir gün eskisi gibi olursa herkes işte o zaman yine lale diyeceğim :) o güne kadar kardelen ve papatyalarla idare ediyoruz :P

tarihte en sevmediğiniz karakter: Ebû Cehîl
.

nasıl ölmek isterdiniz: Gözüm arkada kalmadan, şu yeryüzündeki hiç kimsenin hiçbir şeyin hakkımda şikayeti olmayacağı arkamda kırık kalp bırakmayacağım güzel anılacağım an; kolayca gülümseyerek o alemlere göçmüş Allah dostlarını görerek güzelce ölmek isterim.

hayattaki sloganınız: her şey geçer.. iyi olan da kötü olan da geçer.. hani demiş ya eskiler “bu da geçer ya hu” işte o :)

şu anki ruh haliniz: huzurlu….

Evet sonunda bitti :) iki gündür bölüne bölüne bitirebildim sonunda :) kime paslayacağımı bilemedim. İsteyenler danışmaya başvursun :P başvurular değerlendirilecek size geri döneceğiz :P

how did this happen?

2010-01-28T13:23:00.004+02:00

Bazen uzun uzun anlatmak dertleşmek istiyorum. Bunu yapmak istediğim kişi,kişiler işte onlar çok uzaktalar.. kopmuş gibi .. yokmuş, var olmamış gibi. Unutabilmek isterdim ağlamadan,sızlanmadan. Yenilgiyi kabullenemiyor olmak acıtıyor belki de bu kadar. Uzaklaşmasaydın. Yakınımda kalabilmenin yolu. Yok. Gençler. Farkında değiller hala ellerindeki onlardan kaçmayan fırsatların. Ben mi. Yaşlandık blog. Yeterince yaşlandık. Elimizdeki fırsatların bizden kaçacağı kadar yaşlandık. Onların peşine düştüğümüzde yakalayamadan yorulacak kadar yaşlandık.. görünce yaptıklarını insanın içi sızlıyor. Yeniden başlamanın yolu olsaydı diyor insan. O firsat bende olsaydı. Oysaki her geçen saniyenin akan her anın yeni bir başlangıca an olabileceği gerçeği..? dur ve dinle… ne anlatıyor bu sessiz sesler sana?

Bazen şikayetleniyorum hayallerin gerçekleşmediğinden. Beklemekten yorulduğumdan dem vuruyorum. Sızlanmalarım mızırdanmalara ve sonra da pes edişlere dönüşüyor.. oysaki ulaştığım an değil o emek o çaba.. işte insana huzur veren şey o. Bir de..?

Benim için zor olan başlamak. Başlama aşamasını geçince her şey kolaylaşıyor. Tam beni anlatıyor başlamak bitirmenin yarısı sözü. Aslında tam olarak değilmiş. Benim icin baslamak bitirmek demek. Meselem başlamak. Bir de başka bir meselem..?

kağıttan bir günlük olsan "..?" olanları tamamlar mıydım ..? bildiğimi itiraf edip yazmış olur muydum..? sence yapar mıydım ?

Geç olmadan gitmeli artık. Gitmeye hala gücüm varken. Geri dönmemek için kendi kendime direnebilecekken. Hayat masallardaki gibi mi? Yada kendimi mi kandırıyorum bu gitmek istememek mi gidememek mi? Ben hiç kalmazmışım ki. Hep gidermişim. Yine mi yapacağım?

Birşey vardı öyleyse, birşey.. Beni çeken..

2010-01-26T16:43:00.001+02:00

Onda beni çeken neydi bilmiyorum ama bişey vardı. Aynı yerden yaralandığını hissetmek gibi. Yüzünden bakışlarından belli oluyordu ama hangisiydi işte onu bilmiyorum. Gülümseyişi. Bakışları. O boş bakışları. Bunu nasıl yapıyor hiç bi zaman anlayamayacağım galiba. Baktığı yerden ötesini görüyormuş gibi duruyor. Kimseyle gözgöze gelmiyor. Yanlışlıkla gözleriniz buluşsa umursamaz bir tavırla bakışlarının yönünü değişiyor. Gördüğü bir şeyin önüne geçmişsiniz gibi… Kalabalıktan hoşlanmıyor besbelli. Asla kalabalığa karışmıyor. Uzakta duruyor. En son o giriyor. Onu asla itiş kakış içinde görmedik. Ne hissediyor ? gidip sorabilecek cesareti vermesini dilerdim. Yapmaz. Daima kontrollü. Yada öyle görünüyor. Bazen bir ayna gibi oluyor. Aynadaki aksimi görüyorum sanki gözbebeklerini kaçırmadığı o birkaç saniyeden. Uzanıp ellerinden tutma hissi doluyor içime. Yanımızdan usulca geçişi en patırtılı hallerden daha çok dikkat çekiyor. Nasıl başarıyor bir hayalet olmayı. Yürümüyor süzülüyor sanki havada. Gidiyor en uzak köşeye duruyor ve oradan bakıyor. Aklımızdan geçenleri okuyabilir diye düşünmeden edemiyoruz bazen. Ansızın gözleri tarafımıza dönüyor… sanki bağırarak seslenmişiz gibi. Sahi adın ne senin? Birden fırtınalar kopacakmış gibi bakıyor bazen de. Selamlaştıkları ile birlikte oturmuyor. Yalnızlık onu değil de o yalnızlığı seçmiş gibi duruyor buradan bakınca. Yüzleri hatırlamadığına bahse girerim. Pek ilgili görünmüyor bu dünyayla, önündeki kağıtlara karaladıkları… neden bu kadar benzer? Yorgun bakışları oluyor bazen. Ansızın o duvarın önüne çökecek kollarını omuzlarına sarıp dizlerini karnına çekip başını dizlerine gömecek gibi duruyor. Bunları anlatsam güler mi yoksa o bizim görmediğimizi görüyormuş gibi gözleriyle derinlere mi bakar? Sırf cevabı bilmek uğruna bile sorulabilecek bir soru. Görünmez olmak için çaba harcıyor gibi, fark edilmemek için. Pek işe yaradığını düşünmüyorum. Konuştuğu herkes hayat dolu bakışlarla bakıyor etrafa. Kendisinin ölü bir balık gibi baktığı günlerde bile bu böyle. Müthiş başarı. Neden kendisi için de aynı şeyi yapmıyor, o insanlara ne yapıyorsa onu.. Birkaç kere izinsizce dinledim, sıradan şeylerden bahsediyor gibiydi. Ahh tabi ki unutulmaz, hiç konuştuğunu görmediğim bazılarının onu görünce yüzlerinde oluşan gülümsemeyi. Ne yapmış.? Bir de o sukuneti. İşte bunu da anlamıyorum. Kızgın bakışlarına pek rastgelmiyorsunuz. Sinir bozucu olabilecek kadar sakin. Eminim öyle değil sadece görünüyor. Saklanmaya çalışma boşuna diyorum içimden, anlamasını bekliyorum benim onun içinden neler geçtiğini hayal edebildiğimi. Onu uzaklara daldıran şeyleri görebildiğimi. Açık bir kitap gibi. Kafamdan ona roller biçiyorum, replikler yazıyorum onun adına. Huzur veren sesiyle konuşturuyorum. Bilmiyor. .

something new

2010-01-22T00:02:00.002+02:00

Yazmaya susamak olabilir mi blog. Oluyomus . yaşadım tecrübe ettim. Şimdilerde yeni bişeyler var öğrendiğim. Mesela bazı insanların acı cekmeyi hak ettiği, bazı insanların acı cekmesi gerektiği gibi. Bazen insanlara anlatamıyorsun gerçek diye nitelendirdiklerini. Öyle ham oluyorlar ki. Kendim bi halt oldğum icin değil bu sözlerim. Benden beterler blog düşünebiliyo musun . düşünme bencede. İnsan acı cekerek olgunlasırmıs ya. Gercekten öyle. Yoksa gecip karsına aptal sebeplere dayanarak ölmekten intihardan hayatın ona ne acımasız davrandıgından bahsedip insanın beynini kısa devre yaptırıyorlar. Dur hele bi ya. Dur bi. Böyle deyince de başlıyorlar. Ben neler yaşadım sen biliyoo musun. Hayatım çok kötü benim taagammm mı . ne anlarsın ki sen ile de devam ediyor. Bir su taagamm mı lafı kadar itici bir kelime yok daha lügatim de. Neyse mevzu o değil. Doğru anlamam ben yaşadıklarından öte şeyler yaşadım yada yaşadıklarının onda birini bile yaşamadım. Ama yaşadıklarımdan Allahıma şükürler olsun ki bişeyler öğrendim. O da her şeyin gelip geçici olduğu. İyi de geciyor kötü de. Senin gibi iki rüzgarda yelkenleri indirsem bile gemiyi delmeyi düşünmüyorum.

Boşver be blog bunları. Bazen canıma tak ettiriyorlar. Bana huzursuzluk mutsuzluk veren her şeyi söküp atmak istiyorum. Artık tahammül sınırlarım cok düştü. Acı eşiğim yükseldikce o da yükselir diyordum olmuyo artık. İnsanları kitleyip anahtarları suya atmak istiyorum. Biraz daha bencil olabilmeyi diliyorum bazen. Yada o durumlar icin dogru kelime neyse onu. Çok mu nankör oldum acaba. Gerginim. Ondan sanırım. Biraz daha. Boşver unut gitsin. İleride hatırlamak istemediğim şeyleri yazmamalı. Aslında öyle bişey keşfetmeli ki hislerimi düşüncelerimi döküp saklayabilmeli. Sonra yeniden yeniden bakabilmeli. Yeniden yeniden yaşayabilmeli. Bazen bazı seyleri cok geç algılıyorum. Genelde kötü olan seyleri. Algılamamak istemekten midir nedir. Sonra aklıma düşünce canımı sıkıyor. İşte böyle durumlar icin yeniden bakabilmek güzel olurdu. Ama eminim onunda suyunu cıkarırdık. İnsanları artık netten değil anılardan çıkarmaya çalışırdık. Yok yok güzel olmazdı. Ortalıkta anılara böyle göz atamadığımız halde düşüp çıkamayan yeterince cok kişi var daha fazlasına gerek yokki. Psikologlarında psikolojisi var lütfen ama!.

Bak ne çalıyo blog. when the world is darker than I can understand.when nothing turns out the way I planned.when the sky turns grey and there's no end in sight.when I can't sleep through the lonely night.I turn to you. Like a flower leaning toward the sun.I turn to you. 'Cos you're the only one.Who can turn me around when I'm upside down.I turn to you. Çok fazla uğraşmamalıyım. Atmalı aklımın köşesinden. En iyi seyler hep ummadığın zamanlarda olur. Çünkü diğer türlü beklersin. Sevgilisinden cicek bekleyen kız gibi. Her gün bugunde almadı dersin. Alınca zaten almalıydı bu kadar gec alması hata der. Zehir edersin. Beklemeyince aniden sana bi cicek gelince gülümser ve mutlu olursun. Aa bu arada blog bu hafta tamm 6 hediye aldım. Masamda dolabımda kapıda bacada hediye gördükce ağzım kulaklarımda dolasıp durdum.. evet yaptım.

Gideyim blog. Ne de olsa içimdekiler anlat anlat bitmez. Güzel dinliyorsun da keşke bir de konusabilseydin. Bir de ete kemiğe bürünebilseydin.

Bi de blog. Bu da not düşülmeli. Geçti gitti sanmıstım. Ama.. bilirsin kimse dur diyemiyor ayrılığa rüzgara ölüme…

nedendir?

2010-01-21T15:55:00.001+02:00

nedendir bu içimdeki aldatılmışlık hissi...

bekleyis..

2010-01-17T15:53:00.002+02:00

Sonu olan bir dünyada olduğumuz halde;
Nasıl bekleriz ki mutluluklarımız sonsuz olmasını
ve neden korkarız ki,
kederlerimizin sonsuz olacağından
***
kim soylediyse guzel demis...
biliyorum bir gun gelecek icim sizlamadan gulumseyebildigim gunler..
1 subati heyecanla bekliyorum.. guzel olacak blog guzel...

kararlar?

2010-01-16T17:42:00.001+02:00

Duygusal kararlar vermek günümüz toplumunda zayıflık olarak atfedilir.kadınların duygularının mantıklarından ağır basması bu yargıya gerekçe olarak gösterilir.Bu yüzden kararlar mantık ekseninde verilmesede o eksene taşınmaya çalışılır.Fakat bana kalırsa duygularıyla karar veren insan artık ne isteğdini gerçekten bilen... insandır,rasyonel anlamda doğruya ulaşamasada verdiği kararların sonuçları beklentilerinin dışında da olsa katlanılabilr düzeyde olacaktır yok eğer beklentileri doğrultusundaysa söylenilecek söz zaten kalmamıştır.

(sistem nerede gösterecek bilmiyormusuz... )

sıkıldınız değil mi?

2010-01-14T16:42:00.000+02:00

Sıkıldınız değil mi? Ben de çok sıkıldım. Yağmurlu havada yürümekten, gülmekten, ağlamaktan, sınavlara hazırlanmaktan, travma geçirmekten, sinirlenmekten, dur etme, gitme, seni seviyorum demekten, koşarken emeklemekten, yanı başındayken onsuzluktan, yüzsüzlükten, düşünürken düşmekten… Kısacası her şeyden...(sayha'dan)

bir sonra geri dönüp bakılmak üzere.

2010-01-14T16:17:00.003+02:00

Gül renginde gün doğarken
Boğazdan gemiler usulca geçerken
Gel çıkalım bu şehirden
Ağaçlar,gökyüzü ve toprak uyurken

Dolaşalım kumsallarda
Çılgın kalabalık artık uzaklarda
Yorulursan yaslan bana
Sarılıp uyuyalım gün batımında

Belki üstümüzden bir kuş geçer
Kanadından bir tüy düşer
İner döne döne gökyüzünden
Hiç bir yüz güzel değil senin yüzünden
Haydi kalk gidelim bu şehirden
Gün doğarken ya da güneş batarken
Belki kuşlar geçer üstümüzden
Kanatlanır senin ellerinden...
Ellerinden...

"Ücüncü kattan düsmek de, yüzüncü kattan düsmek kadar hasar birakirdi.
Düseceksem, cok yükseklerden düsmeliydim."

"Bilirsin; ben ki kabilesiz bir savaşçı. Senden aldığım bütün anlamları sana geri verdim. Bir 'içim' kaldı bende, bir de aklımın aldanmışlığı.
..."

Cok sıkıldım blog. Daha kolay olsaydı bazı seyler.. evet cok isterdim daha kolay olmalarını.. ama olmuyor.. olmayacak da. hayatta daha kolay olmalarını beklemek gözleri acıkken rüya görmek gibi. anlamıyorum neden. sorgulamayı bırak. asla ögrenemeyeceğin seyleri düşünmeyi bırak. beynini bir fare gibi kemiren sorulardan kurtul. acını icine at. yaralanmayı göze almadan kalbinin derinliklerini açmamaya bak. gülümsemeyi unutma. umudunu kaybetme. kaybedersen hala varmış gibi yapmaya devam et. bilinçaltı kolay aldanır. aldat! güzel seyler söyle ona. kendine güzel seyler söyle. kendine gülümse. kendine inan. bu dünyada bi sen bir de ruhun oldugunu gerisinin gelip gecici oldugunu bir gün yarı yolda bırakılabileceğini unutma. duvarlarında acılan gedikleri tamir et. uzak durma ama gereğinden fazla yakın olma. inan ama gözlerini kapatma. kendinden başkasına güvenme. kendi paranı kazan. kendi yoluna bak. birileri icin durduk yere fedakarlık yapma. sabır sınırlarını zorlayanlara gülümse. tevafuklara inan. herseyin bir sebebi oldugunu unutma. dua et. ağla. içindeki zehri atmana yardım eder. atamazsan ölümle yüzleş. dik dur gülümse ve öl..!

back to black

2010-01-14T16:01:00.001+02:00

Eğer mutluluk diye bişey varsa,bugun cok mutsuzum blog..

"..."

2010-01-12T00:18:00.001+02:00

Yalnızsın. Yine aşina olduğun o metropoliten karanlığın içinde erimeye çalışırken, "Hangisi daha kötü," diye düşünüyorsun alaycı bir gülüşle, "Dışımdaki karanlık mı, yoksa içimdeki mi?"

hear me.....

2010-01-10T02:00:00.003+02:00

hey selam blog ben geldim. bu hafta cok ilginc bi haftaydı.uzun uzun anlatmak? yok hayır hic sanmam yapacagımı. iyice yabanileştim. içimden gelmiyor işte yazmak. korkutuyormusum öyle dediler. gercekten öyle mi korkutuyor muyum? bencesi mi bence ben korkuyorum... bir anda kapanmayacak yaralar almaktan. hislerime güvenmeliyim değil mİ? ama hisler hislerim.. boşver blog boşver. karmasık seyler düşünmek istemiyorum artık. daha sakin sakin yaşamak istiyorum. bişeylere biryerlere yetişme telasında olmak istemiyorum. en önemlisi kaybeder miyim korkusu tasımak istemiyorum artık.. kaybetmek istemiyorum. artık yaralanmak istemiyorum.hayatı minumum acıyla atlatmak istiyorum blog. cok yoruldum ya. öyle böyle değil. artık dinlenmek istiyorum. bişeyleri asarsın,yaparsın sen,dayanırsın,sen neleri atlattın... hayır hayır duymak istemiyorum artık... yakınlarım icin hey hadi bana destek ol batıyorum dibe lütfen.. hayır hayır demek istemiyorum. konusmadan anlasılmak istiyorum.. birinin kaç çeşit gülümsemem oldugunu farkedebilmesini diliyorum.

hay aksi fener marsı cıktı gitti konsantrasyonum :D

toparlayamadım geri. kalsın blog. demekki anlatma zamanı gelmemiş.. dogru zaman,dogru mekan, dogru insan. gittim ben.

ilerisi icin..

2010-01-09T01:23:00.002+02:00

bu günü not al blog. sevgili profosor bugun bana sen mutlaka mastır yapmalısın, sartlarını sonuna kadar zorla ve yurtdısına git dedi. türkiyede yap demedi dikkatini cekerim blogcum. ileride olurda bir gün gidersem, ki gözü acık rüya görmemek gerek,niye geldim sorusunu soracak olursam burayı hatırlamalı ve iki hafta icinde bu sözü kaç kere duydugumu anımsamalıyım.. güc verecektir.

yaşar gibi yapıp hiç yaşamadım!

2010-01-03T15:30:00.000+02:00

Yazmak delicesine, durmadan ,saatlerce yazmak. İyi gelir mi yaralara. Yazmak iyi gelir diye kim dediyse en büyük yalanı söylemiş. Hiçte iyi gelmiyor aksine yazdıkça derinleşiyorlar. İçinden çıkılmaz bir hal alıyorlar. Hiç bir şey gereğinden fazla yakın bakmamak gerekiyormuş. Biraz geç olsa da anladım. Ayın 9 nda sebnemin konseri var gitsek mi acaba. Biletleri alıp sonra kim vazgeçer ki. Mesela. Boşver. İnsanlar insanlar demiş miydim onlar çok acımasızdır diye. İnanma sakın güvenme. Yok hayır hayır. İnanmalısın,güvenmeli ve izin vermelisin en derinlerde açılacak yaralara. Bu kadar masum düşünme. Vay be neymiş, ne anlamışım. 2-3 yıl sonra tıpkı diğer seylerde olduğu gibi bu yazıya bakınca “neydi acaba kızdığım” diyeceğim. Biliyorum. Hep yapıyorum bunu. Bu sefer de olur mu. Olmasını umarım. Umarım. Evet ben, ben hep güzel şeyler umarım. Bazen yanlış zamanlarda umuyorum. Bu doğru olup simdi olamamak gibi. Anlamadın değil mi? Kimse anlamaz. Anlaşılmak istemezsek. Bazen kasıtlı yaparım ben. Ayrılsın diye. hissedebilenlerle hissedemeyenler ayrışsın. İyi oluyo. Denemelisin. Bir blog bunu nasıl ve neden denesin değil mi. Komik. İroni mi yoksa. Bu kısaca; “doğru” ama “şimdi” değildi. Şimdi şimdi her şey daha berrak. Yağmurlardan sonraki gökyüzü gibi. Akıtırsın gözyaşlarını ve her şey berraklaşır. Hem doğru hem şimdi. Ne diyordum ummak. Evet hep derler “bırak hayalleri,gerçekleri gör!” haklılar mı? beni mutsuz eden gerçekleri görmeye dayanamam bazen. Evet bazen. Miyoplu bir hasta gibi olunca sadece. Miyoplu hasta olmak ne mi? Bilmiyor musun? Bilme… bilmemek bazen cok daha iyidir. Ben mi? Artık biliyorum. Artık gördüm. Artık görmemiş gibi yapamam. Olmamış gibi yapamam. Oldu. Gördüm. Bazı şeyler asla unutulmaz!

Hiç ölmeyi düşündün mü blog? Blogun ölümü nasıl olur sence. Düşünmedin mi? Ben düşündüm. Yoo.. hayır .. yanlış anladın intiharı değil sadece ölmeyi. Yoksa intihar mıydı? Neydi? Ne zaman mı ? Lisede. Ne çok geçti değil mi?. Anımsadın mı? Hı hı. Özlemek. İnsanları yaşananları mı ? Hayır. İnsanlar özlenmez,özlenen mi? Pure diyorlarmış artık o hise. Pure. Pure theory.

Ne diyordum ölüm. Kolay sandın değil mi? Yapabilirim sanırsın. Yoo yoo.. Yapamazsın ama. Gerçekle yüzleşemezsin. Şimdi mi hayır ölmeyi düşünmüyorum karıştırmaz mısın?. Sadece konuşuyoruz. Bu yalnızlıktan. Hayır. Kalabalık diyeceksin demi. Evet yalnızlık yanlış kelime bu “bir başınalık” Kimileri öldürmeyi seçer kimileriyse ölen olmayı. Öldüren sanır ki öldürdüm ben seçtim. Yanıldı. Bazen kurban kendisi seçer ve ölür. Ben mi? Hayır söylemem. Sen söyle bu dünya katil ve kurbanlardan ibaret olsa? katil mi olurdum kurban mı? Sence?

Boş ver artık hisleri evet ne diyorlardı. Salla gitsin. Komik. Nerede sallayayım? Silkele gitsin deseler bari. Sallanabilecek olsa orada ne işi olabilirdi. Sıkıldım blog. Keşke ete kemiğe bürünebilseydin. Kelimeler yetmez bazen. Yada o kadar yorgun olursun ki anlatmaya gücün yetmez. Ete kemiğe bürünebilseydin. Bir geceliğine. O da yeterdi. Hayır ağlamazdım. Sadece sıkıca sarılırdım. Evet bazen bir kalbin sıcaklığını hissetmek istiyorum. Çünkü donuyor kalbim yeniden. Oysaki. Isınmak. Yalan. Ya yanarsın ya donarsın. Öyle diyorlar. Hayır acıma bana. En çok acıtan o. Acı yoktu hani mi diyorsun. Hadi amaa yapma bunu bana. Yalan söyledim. Evet yalan söyledim. En çok acıtan yeniden donuyor olmak. Soğuyor olması her şeyin. Ölmek mi? Bak işte. Hayır ölmek değil.Bu. Yetmez bazen kelimeler… Korkma sevgi dilenmeyeceğim. Bu sefer farklı. Her ölüm farklıdır. Her an farklıdır. Asla aynı olmayacağım. Sanki aynı olabilecekmiş gibi asla diyorum değil mi. Bu kez başka donacağım. Hayır cırpınmadan beklemeyeceğim öylece. Öylesi daha uzun sürüyor. Bu sefer ölmek yada her neyse adı. Uzun sürsün istemiyorum. Cırpınmak istiyorum. Delicesine mücadele etmek. Yorulmak. Ve son. Daha az acı. Kahraman mı ? hayal görüyorsun blog. Uyumadan rüyalar görüyorsun. Hayat bir roman mı ki kahramanlar olsun. Bitince mi? Benden arta kalan mı? Sen olacaksın. Sen bir çözülme hikayesi olacaktın. Öyle planlanmıştı. Hayat. Hayat planladığımız gibi gitmiyor işte. Genelde çizdiğimiz çizgiden akıp gider. Genelde. Beyni daha normal çalışan insanlarda. Sıradanlarda. Öyleymiş. Nerde kalmıştım. İşte o çizgide akıp giderken günler anlaşılmak isteriz,yada keşfedilmek, anlaşılmak evet o da olabilir. Yakın olmasak bile yakın olmak. Güvenmek. Gitmiyor işte öyle kafamızda şekillendirdiğimiz gibi. Çözülme hikayesi yazarken donakalmak.. Kim bilebilirdi. Ben ben donmak istemiyorum blog. Hayır. Ağlayacak ve gözyaşlarımla ısıtacak halim kalmadı. Hayır yapmayacağım. Donmak istiyorum. Yo yo. Üşümek üşümek istemiyorum. Kaybetmek istemiyorum. Hayır yalvarmayacağım. Onlar onlar.. Ateşin tam orta yerine mi atlamalıyım? Hey blog. lütfen. Bir anlığına. İhtiyacım var. Hadi lütfen. Üşümek istemiyorum. Üşümeden donmak mümkün mü? Hala diyor musun blog “ Gerçekleri gör” diye? Ne diyorsun. Hayır. Hayır duyamıyorum. Kapamalı mıyım gözlerimi. Hayalleri görmeye devam mı etmeliyim? Kimseye zararı olmayan yalanlara kanmalı mıyım? Yapma blog. Yapamam artık. Umurumda değil. Hayır. Yalan söyledim. Umurumda. Ondan bu olanlar. Kapatmalıyım gözlerimi demek. Kapatmalı ve bırakmalı bedeni sessizce. Beklemeliyim. Hayır. Artık bişeyi beklemek istemiyorum. Yapmak istemiyorum bunu. Acıtıyor evet. Lütfen. Neden? ne istedin ki. Mutluydum ben öyle. Neden neden yaptın ki bunu. Hak etmiş miydim bunu? Bilmiyor musun neyi hak ettiğimi? Hey hey.. Git buradan. Yada kal. Hayır git. Vazgeçtim kal. Hadi sende yap. İyice batmam için bir omuz da sen at. Ve vicdanını rahatlat. Sevdiğim için de! Sevdiğin için? Sevmek neydi blog? Sevgi neydi? Ben mi, ben bilmiyorum ki sevmeyi. Tükendim blog... Verecek bir şey kalmadı artık bu hayata. Kaldı mı? Kalmış olmalı, hala hayattayım. Almak mı? Ben sakladım alacaklarımı…. Yapma bunu. İnancımı yıkan sendin. Hani alacak yoktu. Sana sana hatıra niyetine vereyim mi biriktirdiğim gazoz kapaklarımı. Olmayan ceplerinde taşırsın. Anımsamak istemiyorsun değil mi? Kim ister ki, bir an gelecek... Anlamasız. Unut gitsin. Şimdi şimdi kapatacağım gözlerimi. Kollarımı kendi bedenime saracağım. En acıtan yaraları anımsayacağım. Sımsıcak gözyaşlarımı akıtacağım. Kimse anlamayacak neden. Ben biliyorum neden. Bu telgrafa benzedi. Acele gel stop. Hastamız ağırlaştı stop. Benim stoplar ise “neden”. Durduruyorlar beni. Yavaşlatıyorlar. Neden?. Stop.

sol de invierna!

2010-01-01T12:36:00.007+02:00

nadie es perfecto, y yo soy tampoco
amor de nuevo,esto es posible?Creo que sea imposible
hasta luego..

hope?

2010-01-01T12:10:00.002+02:00

back to bedlam...

susacak var!!

2009-12-27T20:58:00.001+02:00

Yalanlarınızın eline bakarken gözlerim, dürüstlüğünüzü bana gösterdiniz. Size inandım. Size hep, inanırdım! Dürüsttünüz. Ve acımasız! Öldürmeyi canıma ödül sayıp, beni kendi hatalarımla vurdunuz. Serseriliğimi, sessizliğinize dinleyici yaptınız. Sustunuz! Günlerce… Konuşmadınız! Aylarca… Daha yanacak yanımın kalmadığını anladığınız da, çıkıp geldiniz. İçimin içine… Asıl yerinize, asilce oturdunuz. Gitmeleri silmiştiniz. Size inandım. Size, hep inanırdım!

“Aynı suda ikinci kez yıkanmak imkânsız değil, boğulmakmış!”

Gördüğüm yüzünüze, suların durgunluğunda bakmışım meğer. İlk gel-git’te gideceğinizi bildiğim halde. Kandım gelmenize. Kopardığım ilk fırtınada gittiniz, gelen dalganın gitmesini beklemeden gittiniz! Her şeyinizi alıp da gittiniz. Hiç gelmemiş gibi, gittiniz!

“Bilmediniz”

Şüpheleriniz, beynimi kemirirken ‘senaryo yazıyorsun’ dediniz. Şüpheleriniz, içimi çürütürken ‘zaman’ dediniz. Şüpheleriniz, artık belimi bükerken, yüzüme kapılar çarptınız! Beni, kendi gözümden düşürdünüz. Acı çekiyordum. Ne acı ki, acı çektiğimi canınızı yaktığımda anladınız. Ve daha acı ki, sizin canınız yanınca, benim canım daha çok yandı!

Ben kelime kelime kim’lere ulaşırken, ‘neden’ yoktu Lügatinizde. Sormadınız! Nasıl’ın açıklaması, gereksiz bir tartışmanın açılışıydı sizin için. Çelişkisiz karakterinizle, içinizin rahatladığı son’a vardık. Sonuç: Dudaklarınız arasından çıkan sonsuz suskunluk…

“Şimdi”

Bu hiddet benim! Kimse sahiplenmesin! Bütün suçlar ‘yine’ benim! Kimse, nezaketini araya verip, suçtan pay çıkarmasın kendine! Nesnelerinizin, kelimelerinizin, zamanınızın, sevginizin ziyanlığına yanmayın! Hasarı tespit edin yeter! Bedelini, fazlasına canımı ekleyip ödeyeceğim! Sıyrılıp çekilirken aranızdan, ‘üstüm kalsın’ diyebileceğim! Meğer siz, nasıl da yetermişsiniz size! Bilemedim… Sağ olun, sizi sevmeme izin verdiğiniz için ve beni sevdiğiniz için… Üstüm kalsın!

KAHRAMAN TAZEOĞLU'nun "susacak var" adlı kitabından

ansızın geliveririm..!

2009-12-26T23:56:00.003+02:00

Aniden ansızın aklınızda bir jeton düşüverir.. kalbiniz önceden anlayamadığı göremediği bir gerçeği görüverir. Kırılır içinizde bir şeyler. Bir kelime, bir şarkı, alakasız bir şey. Fark etmez ne olduğu, bazen lanet olsun deriz , bazen de bir küfür düşüverir dilimize.. Bazılarımız aptalll , aptallll aptaaaalllllllll diye kızar kendilerine.. Neden üstümüze alıveririz hemencecik karsı tarafın kötülüklerini.?? Sanki yanlışı biz yapmışız gibi… Çünkü bizler ancak bizi tanımayanların bize kötülük yapmak isteyeceklerine inanmayı tercih ederiz. Değer verdiğimiz, birlikte yiyip içtiğimiz, en içten hislerimizi paylaştığımız,kalbimizin derinliklerine kabul ettiğimiz insanların bize kasten zarar vermek isteyeceklerini düşünmek en büyük acılardandır. İnsanın düşmanının yakınlarından biri olması hiç kapanmayacak bir yara açar ruhunda… Hatalar.. Hatalar affedilebilir… Ancak kasıtlı kötülükler, onları affedebiliriz miyiz? Kabullenmek istemediğimizde görmemeyi, yok saymayı yada affetmeyi seçeriz. Kötü düşünenin biz olduğunu söylemek daha kolay gelir.. Ama İnsanlar.. İnsanlar acımasızdır… Aksini ispatlamaya çalışmak mı? Ben bunu çocukların ağabeylerinin elindeki oyuncağı almak için gösterdiği azim ile görüyorum. Yoo.. küçümseme çocukları .. Onlar hic bir zaman boş kalmazlar her zaman oyalanacak bişeyler bulurlar ve daha önemlisi istediklerine ulaşmak için verdiği müthiş azim… O azmi görmelisin.. İşte bazen bizlerde aksini ispatlamaya çalışırken o azmi gösteriyoruz. Ama ne fayda…..

Yorgan gitsin kavga bitsin! -1

2009-12-22T23:41:00.003+02:00

Dış ses: bunun sorumlusu ben değilim
-kimin oldugunun ne önemi var ki sonuçta … insanlar istese düzelmeyecek şey yok hayatta

Dış ses : bir söz vardır sen istemedikce kimse seni üzemez diye,ona bakarsak kendi kendimi ağlattım
- Bırak… o söz hikaye….
- İnsan duygusal varlıktır…

Dış ses : ölü denizi bilir misin ?
- ??!
Dış ses : hani küçük israilde galile denizi Jordan nehri ile güneye yani ölü denize akar. İşte sen öylesin ama ölü deniz hiç bi yere akmaz,hiç bi yere gitmez,alır fakat vermez..
-….

zaptedilen gözyaşları..

2009-12-21T00:13:00.000+02:00

"Acımı başkalarına hissettirmemeyi babam öğretmişti.
Şimdi kendime hissettirmemeyi öğrenmeye çalışıyorum.
Ne zamana kadar sürer bu kandırmaca? "

özentisizce...

2009-12-17T15:31:00.000+02:00

geldim bişeyleri biryerlerde unutmusum eksik yinebişeyler... bu gece sabah kadar şiir okudum yazdım ve ağladım.. dün gece öyle yaptım.. deli miyim ben neden yapıyorum bunu bilmiyorum. annemi cok özledimm üşüdüm ve tüm gece gelip ısıtmasını bekledim.. gelmedi...... hissetmişmidir beklediğimi.................................

bir saatim sarkacı gibiyim... bir sağa bir sola.. solun en ucuna çaptım ve içimden bişeyler düşüverdi akreple yelkovanın arasına.. yokolana vuslat başka baharlara kaldı..

bir ileri iki geri bir ileri iki geri.. bir ileri iki..............

şifayı kapmısım hapsurup duruyorum kimse cok yaşa demesin !

anahtarlar kilitlere uymuyor ve saklı kalanlar acılmıyor... istediğin kadar zorla cırpın anahtarın kapıya uymadıysa nafile ...

üç hafta oluyor snaırım yasıyorum diyemiyorum ... kendimden utanıyorum... aynalardan da... kırdım hepsiniii .. ellerim kan içindee.. saramadım da kanıyorlar.. yalanlara kandıkca kanıyorlar.. kan'ıyorlar........

eyube gidecem bi haftadır gidemedim.. orada başka bişeyler var özel kıymetli.. hakedemediğim kadar değerli.. kayıp düşürdüm ellerimden sanki... sesini duyduğum insanlar içinde EN DEĞERLi şuan hayatta olmasa da... kıymet bilemesem de.... sesiyle huzur buldugum... ya gitmedim ya da gidemedim.. özledim... gidip dertlesmek doyasıya ağlamak istiyorum.... bişeyler yüzüme vurulmadan ağlamak... gelebilir miyim...........

ellerim titriyor.. bardak kırıldı..........

onlar halka değilll fillllll ... filler cekemiyor suları............

duvarları maviye boyamak istiyorum.......

sınavlarım başlayacak ve ben ............ Allahımm nolur.............

susuyorum.. konusacak tek bir harf yazmaya takatim yok gibi.. yazınca konusunca saçmalıyorum... kızıyorlar....... kırılıyorlar......... kalksam gitsem oraya sussam susarak anlatsam...............

seni sevebileceğimi düşünmüştüm diyor ya biri öyle işte okulu sevebileceğimi düşünmüştüm kitaplarım bana ben onlara bakıyorumm nefreeeeeeeeeeetttttttt etmeekk istemiyorummmmm ama sevemedimmmmmm

halka dğeil fil olanlar istifa etmek istiyorlarmış yetişemiyoruz dediler..... bıraktım gittiler... onlar bilee gitti..... kim kaldı geride... diyor ya şarkı da yoldan gecenler varda her aksam olanlar nerdeeeeeee.....................

sığınma talep ediyorum bir yürekteennn..................

açılmadı hiçbir kapı.. ya da göremedim.. görmek mi istemedim ? yoksaa görmedim mi ........... kaldım kapılarda... köşe başlarında... ağaç oldum derler ya öyle ağaç oldum çicek actım kopardılar cicekleri koparılmadan kalanlar ayrılağa ve rüzgara dayanamadı... dağıldı.. dağıldım... kurudular......... kurudum........... kestiler.. odun niyetine.. yanmak gerekiyordu.. yanmayı bilemedim........ kül olacaktım savrulacaktım... savruldum ama yanmadım yanamadım... kan'adım.... kanadım...................

bişey vardı çok güzeldi ama kaybetmişim nerde.. cok garip ama yok... kac kere baktım yok....... o da mı gitti yani..... ya da ondan da mı gittim...

ellerim titredi ... bardak kırıldı.... yüreğimm titriyorr.......... söyle dossstttttttttttttttt söyleeeeeeeeeeeeeee nolacakkkkkkkkkkkkkkk ellerim titredi bardak kırıldı yüreğim titriyor ne kırılacak ??? ne kırıldı .......... bu ses de ne...... sessiz sesler........

tiktak

2009-12-16T14:50:00.000+02:00

tiktak hayat akıyor...

??

2009-12-12T23:18:00.000+02:00

Sen..

- Ölüm döşeğinde neye sahip olacaksın biliyor musun ?

- Hiçbirşeye ve hiçbir kimseye..!

hayat ?

2009-12-09T13:45:00.000+02:00

Kelimeler zihnimde belirdiği an yazmalıyım yoksa uçup gidiyor sanki tılsımı…

Söyle bana, bilebilir miyiz mutlak gerçeği ?? Sonucuna insanın etki edemeyeceği mutlak gerçeği ? iki kere ikinin dört ettiğinin bile tartışıldığı bir dünyada bunu bulabilir miyiz ? emin olabilir miyiz sevgilerden, ihanete uğramamış olmaktan ? Gözümüzün bile aldatılabilmesi mümkün iken neye nasıl inanabilir insan?

Eski zamanları düşünüyordum. . . Seninde oldu mu hayatında hiç, bu dünyadan yitip gittikleri halde hayatının hala bir parçası olmayı başaran insanlar ? Bir fotoğrafı bile olmadan bunu başaranlar oldu mu hayatında ? Nasıl bir tat bırakır bu insanın damağında bilir misin ?? Soyut imgeler olarak beyninde seni acılar içinde bırakarak dolanmaları…… Bir filme, bir sese, bir dokunuşa gerek bile duymadan sarıverirler benliğini… Her yerde dibinde bitiverirler.. Başka şehirlere, deniz aşırı ülkelere kaçmak çare olmaz. Farklı insan yapmaz seni başka zamanlarda başka rüyalara dalmak! Yoksa sen de mi korkuyorsun yaşamaktan ? Hayatın 2,4,6 diye giderken 8 gelmeyecek diye korkuyor musun ? Ne yapacaksın 7 gelirse 6nın ardından? Hayat hep planladığımız çizgide akıp gider mi sanıyorsun. Aniden ummadığın anda oluverirler korktukların… Evrende bir kelebek kanat çırpınca fırtınanın gelivermesi gibi.. Bir kelebek kanat çırpar… Fırtına kopar….

Kusursuz..

2009-12-03T02:18:00.000+02:00

İnsanların insanlara bakış açısı özünde,bilinçaltında iki tiptir; Birincisi her insanın özünde iyi bir kalp taşıdığını,yapılan kötülüklerin sevgi eksikliğinden kaynaklandığını düşünenler; ikincisi ise her insanın içinde kötülük taşıdığını gereken ortam sağlanırsa bunun açığa çıkabileceğini düşünenlerdir. Yani insanların güvenilir olduğunu düşünenler ve düşünmeyenler..

Hani diyoruz ya ; "arkadaşlıkların , dostlukların acemi aşçının çorbası gibi kokusu güzel ama tadının kötü olduğu bir dönemde yaşıyoruz" diye.. Belkide böylesi bir günde elimizde kalan tek şey : "güven"

Güven her ne kadar iyi görünse bile aslında bizim savunmamızı kaldıran bir olgu olduğunu da gözardı etmemeliyiz. Savunmamızın kalkması yüreklerimizi açmak,ruhumuzun derinliklerini açığa vurmak,anlaşılmak ve akılda acabalar kalmadan sevgiyi bulmak açısından iyi. Oysaki tıpkı bedenimizin savunma sistemi sistemdışı kaldığında insanı ölüme bile götürebilen hastalıkların ortaya cıkması gibi, insan ruhuda savunmasız kaldığında narin yapısında derin ve kapatılması zor yaralar açılabiliyor... Bu demek değil ki kimseye güvenmeyelim, kapatalım perdelerimizi oturalım. Dışa tamamen kapalı olmak yara alınmayacağı anlamına gelmiyor, aksine kendi kendini yoketme yoluna gidilme ihtimali yükseliyor...

Güven aslında bir tür ilaç. Nasıl ki her ilaçı her zaman almak doğru değilse yanlış güvenler de bizi zehirleyecektir.. Halbuki biz insanlar bazen poker masasında kaybedebilecek,kaybedecek bir ele ruhlarımızı yatırıyor,içi boş sahte vaatlere kanıyor ruhumuzu hoyratça kullanıyor sonra ilk sırayı "nedenn?????" sorusunun kaptığı bir sürü soruyla boğusuyoruz. Ve avazımız cıktıgı kadar haykırıyoruz "cevapları yook bu soruların." diye.Oysaki biliyoruz cevapları ama itiraf edemiyoruz kendimize.. Kendi kendimizi bıçaklamış olma fikrine dayanamazken yaptığımızı nasıl itiraf edeceğiz ki??

**

Ama ben..
Yaptım...
Sonunda çekilecek acıları görerek..
Ruhumu derinden yaraladım...
Acısı dayanılmazdı....
Yarıda kaldı,gücüm yetişmedi..
Kopamadan ince bir ip gibi sallanıp kaldı..
bitirmeli,öldürmeli..
"Bıcak kullan"
Şimdi ne mi yapıyorum..?
Bıçağımı arıyorum yarım kalan işi tamamlamak adına..

**

Ama ben yaptım..
Acıları kabullenerek......
Ruhumu derinden yaraladım...
Gücüm tükenecek gibi olsa da durmadım..
Dayandım.
Acısı dayanılmazdı.
Yine de dayandım..
Ağlamadım.Akmadı gözümden bir damla yaş.
Akıtmadım!
Şimdi mi??
Şimdi pişmanım..
Geri dönüşü yok ama...
Akarsa bir ihtimal gözyaşlarım iyileştirecek ruhumu..
Hadi ağlat beni!
Bu bir yalan.. iyileşemeyeceğim bir daha..
Güveneyim...
Bu dünyada benden kalacak son şey olsun ruhuma bakışının sisli anılarında kalan izleri..
Gel !
Hadi ağlat beni!
Tükeneyim iyice...
Merhaba diyeyim ölümüme...

**

Kimbilir.. Belki.. Belki iyileşiriz.. Belki yeniden doğuşumuz olur ölümlerimiz...

**

Kökü sende nasılsa uzar

2009-11-26T19:21:00.000+02:00

Yarın bayram. Annelerde baslıyor tabi fırsat bu fırsat diye sacını basını düzelt bu kılık ne diye.Anneye karsı mı gelinirmiş taş olursun taş :D Bu sebeple berberin yolu tutulur.Fakaaaattt... Bazı berberler var ki saclardan ırak olsun. Makine ile kesme abi dersin yapar, kafasına göre model yapar, yapar da yapar... Böyle daha güzel oldu demeyi de ihmal etmez.Sen söylenmeye baslayınca arkada oturan bir amca olur,ki sanki her zaman oradadır,kökü sende nasılsa uzar diye abuk bi cümleyle baslar,bakakalırsın; o da yetmez tam annelerin seveceği bir sac modeliyle kalakalırsın.

Ben kimmim?

2009-11-24T17:06:00.000+02:00

Ben kimim? Söyle spesifik cevapları sıralayabilmeyi dilerdim.Adım Eren 31.08.1986 antakya doğumluyum.İstanbul Üniversitesinde psikoloji okuyorum.Hobilerim şunlardır fobilerimde bunlar. Yoo.. Yakışmıyor bana.Üzerimde eğrelti duruyor böylesi tanımlamalar.. Ben kimim ? Kimim bilinmez ama burada bir beynin ve kalbin yeniden çözülme hikayesini bulacaksın.Eski evleri bilir misin, kuzey taraflarında kücük penceresi olan kücük kapılı olan bir odacık olurmus orayı buzdolabı niyetine kullanırlarmıs.İşte benimde icimde öyle bir buzdolabı vardı.Dünyaya kızınca kaldırıyordum tüm hislerimi düşüncelerimi icine kapatıyordum.Neden mi yapıyordum? Dünyadanın kirinden mi koruyordum yoksa kacıyor muydum yoksa..? Sorma işte... okudukca satır aralarını, ipucunu toplarsan anlayacaksın... Bakan degil gören gözlerin varsa bilirsin zaten hemen görüleni anlamakta görmek kadar kolaydır. Önemli olan sırların gerisinde yatan gercegi kavrayabilmektir.. Yaşayanların yasarken kavra(ya)madıklarını carpıklasmıs kelimelerin pusların sislerin arkasından anlamaya kalkısmak! Yapılabilir mi..? Bilinmez. Zaman.....